Писмото до Ефрем Каранов

 Фактот што постојано се навраќате на истото писмо до Малешевски само докажува дека немате друг документарен извор. Конструкцијата 'си сме българи' е класичен македонски дијалектен идиом за иронија и предавање пред маката ('што да правиме, такви си сме'), кој воопшто не постои во бугарската јазична норма како израз на национална гордост.

Ако Делчев навистина имал чиста бугарска национална свест во современа смисла и бил 'толку голем Бугарин', покажете барем уште едно единствено негово писмо каде што јасно, директно и без никаков подтекст на 'болест', срам или иронија пишува дека лично тој се чувствува како Бугарин.

Има зачувано над 270 негови писма и документи. Додека не најдете и не цитирате друго чисто и директно признание, нема што повеќе да дискутираме врз основа на една единствена реченица извадена од контекст на горчлив сарказам за неслогата во организацијата. Во современиот бугарски литературен јазик, како и во неговите средни и источни дијалекти, конструкцијата „си сме“ во оваа позиција нема граматичка логика ако се толкува како чисто потврдна изјава за национална припадност. Во бугарскиот јазик, „си“ најчесто е кратка заменска форма за трето лице повратна (себеси) или е дел од конструкции кои означуваат посесивност/сопственост (пр. „ние си имаме“). Во македонскиот јазик (особено во источните и југоисточните говори, каде што припаѓа и кукушкиот говор на Делчев), честичката „си“ пред помошниот глагол има специфична модална функција.

Иронична регнатливост или предавање пред ситуацијата (Инверзна негација). „Што да правиме, тоа си е“ или „си сме такви“ (со значење: „нема спас, осудени сме на ова“).

Саркастично подбивање: Како што беше анализирано претходно, редоследот каде клитиката „си“ се става на овој начин често има подбивен тон кон реалноста. 

 Писмото до Ефрем Каранов (1895 г.) и терминот „Македонец“. • Дури и ако оригиналниот цитат гласи „требва тоя народ да се събуди“ и се споменува „македонеца“, терминот „народот“ се однесува директно на луѓето што живеат во Македонија како посебен политички и социјален субјект кој треба да се избори за својата слобода (автономија). Ако Делчев имал чисто бугарско национално чувство во смисла на бугарската држава, тој би зборувал за „бугарскиот народ во Македонија“, а не за „македонскиот народ“ или „Македонецот“ како посебна целина која треба да се разбуди од летаргија.