Контрадикторниот мит на бугарската псевдоисторија

 Контрадикторниот мит на бугарската псевдоисторија: Како Кубер и Словените ги урнаа сопствените романтичарски тези

Бугарските квазиисторичари и национал-романтичари со децении неуморно креираат псевдоисторија, скроена исклучиво за да ги нахрани апетитите на нивните радикални национал-иредентисти. Една од нивните најраспространети тези е дека во Македонија, при крајот на 7-от век, се населил хан Кубер со одреден број Прабугари, па така, преку ноќ, цела Македонија магично се „бугаризирала“.

И сè ќе беше во ред со оваа теорија, ако самите историски извори не зборуваа нешто сосем поинаку. Наместо научно издржан наратив, бугарската псевдоисториографија самата себе се вплеткува во сопствените логички и историски противречности.

Што велат изворите: Падот на митот за „бугаризацијата“ на Кубер

Приказната за Кубер не е тајна, туку таа е детално запишана во познатиот византиски извор „Чудата на Свети Димитрија Солунски“ (Miracula Sancti Demetrii). Овој изворен документ јасно ја побива тезата дека Кубер донел некаков хомоген бугарски народ кој извршил етничка асимилација.

Според изворот, јадрото на луѓето кои Кубер ги донел во Керамисиското Поле (Битолско-прилепскиот регион) биле т.н. Сермесијани. Тоа биле:

Домородни балкански и римски граѓани (Христијани од Тракија, Грција и Македонија).

Луѓе кои биле заробени од Аварите пред 60 години и одведени во Панонија.

Мешано население кое ја зачувало својата христијанска вера, обичаи и копнеж да се врати во татковината на своите предци.

Кубер, кој кренал бунт против Аварскиот каганат, всушност бил само водач на оваа огромна маса бегалци кои се враќале дома. Тие не дошле за да ја „бугаризираат“ Македонија, туку за да побараат засолниште кај византискиот император, а за тоа сведочи и нивниот обид веднаш да се преселат во Солун и Цариград, каде што сè уште имале живи роднини.

Кој му дозволил влез и каков статус имал Кубер во Византија?

Влезот и привременото населување на Кубер му го дозволил тогашниот византиски император Константин IV Погонат (кој владеел од 668 до 685 година). Кога Кубер со своите луѓе пребегал од Аварскиот каганат и стигнал до границите на Византија, тој испратил пратеници до Цариград барајќи официјално дозвола за престој и привремено засолниште за народот што го водел. Императорот ја прифатил молбата, гледајќи шанса делумно да го врати христијанското население (Сермесијаните) на византиска почва.

Во Византија, Кубер го добил статусот на федерат (сојузник) и во византиските извори тој се споменува како архонт (управник/кнез) на Сермесијаните и Прабугарите кои биле со него. Овој статус на воени вазали на империјална територија им дозволувал автономија да управуваат со сопствените луѓе, но со обврска да ја признаваат врховната власт на византискиот император. Овој статус бил привремен и многу лабилен, бидејќи Византија немала намера да му дозволи на Кубер да изгради сопствена, независна држава на територијата на Македонија.

Без власт над македонските Словени и нивните вековни Склавинии

Најважниот детаљ кој целосно ја урива тезата за некаква „бугаризација“ е фактот дека Кубер немал апсолутно никаква власт над локалното словенско население. Тој се населил со своите луѓе во предели кои во тој момент биле изолирани и ретко населени, далеку надвор од веќе постоечките словенски и византиски градови и тврдини. 

Во тој период, македонските Словени (како што биле Драгувитите, Берзитите, Струмјаните, Сагудатите) веќе близу 250 години во континуитет живееле на тие простори. Тие уште од крајот на 5-от и почетокот на 6-от век биле цврсто организирани во свои самоуправни, автономни области — Склавинии. Овие заедници имале своја јасна внатрешно-политичка структура и биле управувани од сопствени водачи и кралеви, во изворите заведени како словенски архонти. 

Кубер немал никакво право да се меша во нивната самоуправа. Напротив, кога императорот Константин IV му дозволил престој на Кубер, тој не им наредил на македонските Словени да му се потчинат на хан Кубер. Императорот му издал наредба на словенското племе Драгувити само да им обезбеди храна и прехрамбени резерви на Куберовите бегалци за да се спречат грабежи и хуманитарна катастрофа. Ова јасно покажува дека Византија ги третирала Словените како целосно независен, рамноправен и веќе домицилен фактор на теренот, а не како потчинети на новодојдениот номадски хан. 

Краткиот престој во Македонија, нападот на Солун и воениот крах

Кубер и неговата војска не останале долго како некаква независна заедница во Македонија. Тие се задржале на Керамисиското Поле многу кратко време — околу една до две години (помеѓу 680 и 682 година).

Причината поради која тие не се зацврстиле таму е нивната крајна цел. Бегалците (Сермесијаните) кои Кубер ги довел со себе почнале масовно да се распрснуваат — тие не сакале да живеат во номадски логор, туку копнееле да се вратат во своите матични градови низ Византија, а најмногу во Солун и Цариград каде што имале живи роднини. Гледајќи дека неговата маса од народ брзо се топи..

Краткиот престој во Македонија, нападот на Солун и воениот крах

Кубер и неговата војска не останале долго како некаква независна заедница во Македонија. Тие се задржале на Керамисиското Поле многу кратко време — околу една до две години (помеѓу 680 и 682 година).

Причината поради која тие не се зацврстиле таму е нивната крајна цел. Бегалците (Сермесијаните) кои Кубер ги довел со себе почнале масовно да се распрснуваат — тие не сакале да живеат во номадски логор, туку копнееле да се вратат во своите матични градови низ Византија, а најмногу во Солун и Цариград каде што имале живи роднини. Гледајќи дека неговата маса од народ брзо се топи, Кубер сфатил дека ја губи моќта и се одлучил на очајнички потег.

Тој организирал таен заговор за заземање на Солун со лукавство. Неговиот најблизок соработник, Маврос, се преправал дека е бегалец и влегол во Солун со цел да предизвика граѓанска војна и немири внатре во градот, додека Кубер со својата коњаница требало да нападне однадвор. Меѓутоа, византиските власти навреме го откриле заговорот, Маврос бил заробен, а планот на Кубер пропаднал. Откако доживеал целосен политички и воен дебакл во обидот да го освои Солун, Кубер бил принуден да се повлече од Македонија.

Поголемиот дел од неговата војска и преостанатиот народ се повлекле кон поизолираните планински предели на денешна јужна Албанија (реонот на Корча и Врап) и пределите кон Струма и Родопите каде што останале без никаква државна структура. 

Што се случило со логорите по заминувањето на Кубер?

Откако Кубер доживеал пораз и бил принуден да побегне со остатокот од придружбата, неговите привремени воени логори на Керамисиското Поле биле целосно напуштени. Бидејќи тоа биле номадски воени логори (составени главно од шатори и привремени дрвени објекти), на тие места не биле подгнати трајни прото-бугарски населби.

Напротив, веднаш по нивното заминување, тие стратешки позиции и плодни рамнини биле брзо реинтегрирани и заземени од околното, економски постабилно и енормно побројно македонско словенско население. Наместо Куберови траги, историјата и археологијата на тие простори бележат развој на типични словенски рурални населби со земјанки и полуземјанки, кои комплетно го покриле теренот.

Она малку луѓе од Куберовата придружба кои не заминале, за само неколку децении целосно се претопиле и асимилирале во тоа огромно „словенско море“. Веќе на почетокот на 8-от век, тие престанале да постојат како посебен етникум, оставајќи зад себе само по некој редок археоложски наод на појасни прерами, токи и метални садови (како фамозното аварско-византиско богатство пронајдено во Врап, Албанија).

Најголемиот автогол на бугарската псевдоисторија: Кој кого асимилирал?

Вистинскиот апсурд на бугарската официјална историја настанува кога ќе се споредат две нивни клучни тези. Од една страна, тие тврдат дека Кубер ја „побугарил“ Македонија. Но, од друга страна, истата таа бугарска историја за Прабугарите (Прото-бугарите) на Аспарух на исток тврди дека тие:

Биле малобројна управувачка и воена каста (елита од туркиско потекло).

Комплетно се словенизирале, прифаќајќи го словенскиот јазик и култура.

Биле покрстени (во 864 година под Борис I) и целосно се стопиле во огромното словенско население. 

Контрадикторна глупост и јазичен парадокс

Тука доаѓаме до логичкиот крах на нивната пропаганда. Ако Прабугарите биле само тенка воена елита која целосно го изгубила својот идентитет, го напуштила својот јазик и се асимилирала во Словените – како тогаш тие успеале етнички да ја „бугаризираат“ Македонија?

Како може една мала група воени коњаници, кои поминале само две години во Македонија, немале никаква власт над Словените и доживеале воен пораз кај Солун, да асимилираат цел еден регион преполн со Словени кои имале 250 години традиција на тие простори? 

Подоцна, кога светите браќа Кирил и Методиј го кодифицирале првиот словенски јазик за потребите на христијанизацијата (базиран на говорот на македонските Словени од околината на Солун), тој јазик немал ниту една единствена врска со туркискиот јазик на Прабугарите. Бугарија дури во 893 година (на Соборот во Преслав) официјално го отфрлила грчкиот јазик и го прифатила македонскиот словенски јазик како државен и црковен. 

Тоа е класична контрадикторна глупост и историски парадокс: Бугарија го зеде јазикот на Словените од Македонија за да се описмени и христијанизира, а денешните бугарски псевдоисторичари тврдат дека Кубер ја „бугаризирал“ Македонија два века претходно. Ова јасно покажува дека бугарските тези не се засновани на наука, туку на евтин, романтичарски политички инженеринг кој паѓа при соочување со првиот сериозен историски извор.