Анализа на носовските

 Анализа на конкретните јазични црти (носовките) што Облак ги нашол во Сухо и Висока.

Ова е веројатно најважниот и најавтентичниот дел од истражувањето на Ватрослав Облак, бидејќи тој на терен открил нешто што во тој период се сметало за „лингвистичко чудо“.Додека германските слависти во своите кабинети во Лајпциг тврделе дека старите носовки (назалните самогласки) се изумрен феномен кој веќе не постои во живите словенски говори на Балканот, Облак во солунските села Сухо (денес Сохос) и Висока (денес Оса) ги снимил овие гласови во нивната полна, жива и најавтентична средновековна форма.Еве детална филолошка анализа на она што тој го пронашол:

 1.Што се тоа „носовки“ (назални самогласки)?

Во старословенскиот јазик од IX век постоеле две самогласки кои се изговарале со специфичен назален (носен) призвук, слично како во современиот француски јазик (на пример, во зборовите en, bon, chanson):Мал јус (ę) — преден назал (се изговарал како ен или ем).Голем јус (ѫ) — заден назал (се изговарал како он или ом).Со текот на вековите, во речиси сите словенски јазици на Балканот овие гласови се изгубиле. На пример:Старото рѫка станало рака (во македонскиот) или ръка (во бугарскиот).Старото пѧть станало пет (и во македонскиот и во бугарскиот).

 Што точно открил Облак во Сухо и Висока?Кога Облак пристигнал во овие села, тој забележал дека локалното македонско население сè уште ги изговара овие зборови точно онака како што Кирил и Методиј ги запишале во IX век, со целосно зачуван назален елемент.

А) Зачувување на Големиот јус

 (ѫ) како „он“ / „ом“.

Облак во своите белешки запишал дека селаните во Сухо и Висока не велат рака ниту ръка, туку зборот го изговараат со јасна назализација:

Рѫка → се изговарало како ронка / рунка

Зѫбъ → се изговарало како зомб

Гѫба → се изговарало како гомба

Гѫсъ → се изговарало како гонс

Б) Зачувување на Малиот јус

 (ę) како „ен“ / „ем“

Наместо вообичаеното пет или месо, Облак во овие солунски села го снимил следниов изговор:

Пѧть → се изговарало како пент

Мѧсо → се изговарало како менсо

Грѧда → се изговарало како гренда

Iачмѧнъ → се изговарало како јачменд

3. Зошто ова откритие е суштински доказ против терминот "старобугарски“?

Оваа теренска анализа на Облак и Јагиќ задала силен лингвистички удар врз кабинетската конструкција Altbulgarisch поради две клучни причини:

Прво: Различна развојна линија од бугарските говори.

Во источнобугарските говори (кои биле земени како база за модерниот бугарски јазик во XIX век), големиот јус (ѫ) преминал во гласот „ъ“ (’р’ка, з’б).

 Назалниот елемент таму бил целосно мртов со векови.

Откривањето дека во Солунско носовките преминале во он/ом и ен/ем докажало дека овој дијалектен простор имал сосема различна историска развојна линија.

 Солунскиот говор во IX век не бил „пра-бугарски“, туку бил специфично јадро на еден поширок македонски јазичен континиум кој се развивал независно од Истокот.

Второ: Архаична географска изолација.

Солунските говори во Сухо и Висока претставувале т.н. „периферен дијалект“. 

Во лингвистиката постои правило дека: -Периферните и географски изолираните говори најдолго ги чуваат најстарите особини на еден јазик. 

Овие села, наоѓајќи се на самиот југ на Македонија, останале изолирани од јазичните влијанија и реформи што се случувале во средновековните царства на Север и Исток.

Ватрослав Облак во својата книга децидно заклучува:"

Овие факти недвосмислено покажуваат дека јазикот на Кирил и Методиј бил жив народен говор токму од оваа (македонска) област.

 Но, брзоплетото етикетирање на овој систем како 'старобугарски' ги занемарува овие длабоки дијалектни разлики што постојат меѓу Југот и Истокот на Балканот.

"Овие „живи носовки“ од Сухо и Висока,

станаа најсилното материјално оружје со кое славистиката го докажа македонското потекло на старословенскиот јазик.

_____

Околноста која придонела за научниот пресврт кај Ватрослав Јагиќ

 Околноста која придонела за научниот пресврт кај Ватрослав Јагиќ е поврзана со една од најважните теренски истражувачки мисии во историјата на славистиката.

Иако самиот Јагиќ лично никогаш немал прилика долготрајно да престојува на терен во Македонија под османлиска власт, тој е директниот иницијатор, финансиер и ментор на истражувањето кое ги обезбедило клучните докази

1.Мисијата на Ватрослав Облак во околината на Солун (1891–1892)

Како шеф на Катедрата за славистика на Универзитетот во Виена, Јагиќ сфатил дека неговите кабинетски дискусии со германските филолози немаат вредност без живи јазични докази од теренот. Затоа, во есента 1891 година, тој го испратил својот најдобар и исклучително талентиран студент, Словенецот Ватрослав Облак (1864–1896), во специјална научна мисија во Егејска Македонија.

Облак престојувал во Солун и во околните солунски села — пред сè во Сухо, Висока и Зарова. Таму пронашол нешто фасцинантно: жив народен говор кој сè уште ги чувал најавтентичните архаични словенски карактеристики (како назалните самогласки/носовки ѫ и ę), целосно идентични со оние од ракописите на Кирил и Методиј од IX век.

2. Книгата која го сруши терминот „старобугарски“По враќањето на Облак во Виена, тој се разболел од туберкулоза и набрзо починал во 1896 година на само 31-годишна возраст. Неговите теренски белешки и материјали останале кај неговиот ментор Ватрослав Јагиќ.

Јагиќ лично ги уредил, ги дополнил и во 1896 година во Виена ја издава култната книга:

Vatroslav Jagić,"Macedonische Studien: Die slavischen Dialecte des südlichen und nordwestlichen Macedoniens",Wien 1896 

 (Македонски студии: Словенските дијалекти на јужна и северозападна Македонија).

3. Лингвистичките сознанија од книгата

Преку оваа книга, Јагиќ и Облак пред светската научна јавност ги презентирале следниве факти:Специфичен дијалектен масив: Солунскиот говор не припаѓа на јадрото на бугарските говори (кои се наоѓаат на Исток), туку е дел од автономен македонски дијалектен простор со уникатни фонетски развои.

Различност од источнобугарските говори: Живиот говор во Сухо и Висока покажал дека за разлика од источнобугарските говори, овој говор имал сосема друга развојна линија (на пример, рефлексите на старите самогласки, акцентскиот систем и граматичките иновации)

Патот до признанието на ЈагиќОваа книга е токму она што кај Јагиќ го запалило алармот. Тој сфатил дека Лајпцишката школа (Лескин и Вајганд) правела тешка научна манипулација кога го прогласувала солунскиот говор за "старобугарски“.

По објавувањето на Македонските студии во 1896 година, на Јагиќ му биле потребни уште неколку години детална анализа за во 1913 година да го напише она славно признание: дека напредокот во проучувањето на македонските говори го принудува целосно да ја ревидира својата претходна позиција и да го отфрли терминот како „национално стеснување“.

Ватрослав Јагиќ не напишал посебна книга базирана на сопствени теренски истражувања во Македонија. Како шеф на виенската катедра, тој немал можност лично да патува на долготраен терен под тогашната опасна воена и политичка атмосфера во Османлиска Македонија.

Сепак, тој ги организирал, научно ги насочил и лично ги уредил историските „Македонски студии“ (Macedonische Studien, 1896), кои ги напишал неговиот прерано починат ученик Ватрослав Облак.

Во предговорот и во додатокот на оваа книга, каде што се објавени и 11-те автентични писма кои Облак му ги праќал на Јагиќ директно од теренот во Солунско, се наоѓаат клучните научни аргументи.

1. Цитат од Јагиќ за значењето на МакедонијаВо својот уреднички предговор кон Macedonische Studien (Wien, 1896, стр. V), Јагиќ на светот му објаснува зошто Македонија е единствената клучна точка за решавање на старословенското прашање:

Германски оригинал:

"Es war seit langem das Bestreben der wissenschaftlichen Slavistik, die lebenden Dialekte Macedoniens genauer zu untersuchen, da hier der Schlüssel für die Wiege der altkirchlichen Sprache liegt. Die Berichte, die uns Oblak aus der Umgebung von Saloniki sandte, beweisen unzweifelhaft, dass diese Mundarten altertümliche Züge bewahrt haben, die nirgends sonst im bulgarischen Osten zu finden sind. Das Studium dieser macedonischen Dialekte hebt die Forschung über die engen, kabinettsmäßigen Konstruktionen hinaus."1

Превод на македонски јазик:

"Одамна стремеж на научната славистика беше подетално да ги проучи живите дијалекти на Македонија, бидејќи тука лежи клучот за лулката на староцрковниот јазик."1

Извештаите што Облак ни ги праќаше од околината на Солун недвосмислено докажуваат дека овие говори зачувале архаични црти кои никаде на друго место во бугарскиот Исток не можат да се најдат.

 Проучувањето на овие македонски дијалекти ја издигнува науката над тесните, кабинетски конструкции."

 Писмата од Солунско (Доказ за различноста од Источна Бугарија)Во книгата се објавени и оригиналните писма на Облак до Јагиќ. Во едно од клучните писма, напишано во Солун, 26 јануари 1892 година (Macedonische Studien, стр. 118-119), Облак му реферира на својот ментор за говорите во селата Сухо и Висока:

Германски оригинал:

„Ich habe in Suho und Visoka phonetische Erscheinungen konstatiert, die für die Erklärung der alt-slavischen Denkmäler von unschätzbarem Werte sind. Diese macedonischen Mundarten weichen in ihrem Vokalismus und in der Behandlung der Nasale (ѫ, ę) wesentlich von den östlichen bulgarischen Dialekten ab. Wer diese Sprache einfach als 'Altbulgarisch' abstempelt, ohne die macedonische Eigenart zu berücksichtigen, verkennt die reale sprachliche Entwicklung.“

Превод на македонски јазик:

"Во Сухо и Висока констатирав фонетски појави кои се од непроценлива вредност за објаснување на старословенските споменици. Овие македонски говори во својот вокализам и во третманот на носовките (ѫ, ę) суштински отстапуваат од источните бугарските дијалекти. Оној што овој јазик едноставно го етикетира како 'старобугарски', без да ја земе предвид македонската посебност, го промашува реалниот јазичен развој." 2

3. Зошто овие цитати се историски пресврт?

Како што може да се забележи, токму овие извештаи од Македонија кои Јагиќ лично ги читал, препрочитувал и ги подготвувал за печат во Виена во 1896 година, биле главниот поттик за неговиот подоцнежен дефинитивен пресврт.

Јагиќ преку Облак добил материјален, жив доказ дека:Спомениците од IX век се совпаѓаат со живиот македонски говор од околината на Солун.Овој македонски говор е лингвистички различен од говорите во Бугарија.Претензијата на Лајпцишката школа (Лескин, Вајганд) да го нарече тој систем „старобугарски“ нема врска со реалноста на теренот

______

Извор:

1,2-Macedonische Studien, стр. 118-119

    

Ватрослав Јагиќ и неговото отстапување од користењето на терминот "старобугарски јазик

 Ватрослав Јагиќ и неговото отстапување од користењето на терминот "старобугарски јазик "

                                ***

Отстапувањето на Ватрослав Јагиќ од терминот "старобугарски јазик" (Altbulgarisch) е еден од најважните пресвртни моменти во историјата на славистиката. 

Овој процес на научно созревање и напуштање на кабинетската конструкција не се случил преку ноќ, туку траел речиси три децении.

 - Јагиќ официјално и дефинитивно отстапува од терминот во периодот меѓу 1900 и 1913 година, а неговите мотиви, начинот и причините се строго научни и фактографски

                  -----

               Кога и како отстапува? 

   -Најпрвин како помлад професор во Берлин и Виена, Јагиќ е под силно влијание на германската филолошка школа (Лескин) и во годините 1876-1890 , ја брани употребата на Altbulgarisch "Старобугарски ",во почетните томови на своето списание Archiv für slavische Philologie.

 Во неговата голема студија „Придонес кон историјата на црковнословенскиот јазик“ (Zur Entstehungsgeschichte der kirchenslawischen Sprache) објавена во Виена,,во годините 1900–1902 ,тој почнува јавно да се двоуми и да го критикува терминот како "претесен".

 Понатаму ,Во капиталното дело „Историја на настанокот на црковнословенскиот јазик“ (Entstehungsgeschichte der kirchenslawischen Sprache, Berlin, 1913), Јагиќ конечно целосно го отфрла терминот "старобугарски" и наместо него, тој го воведува и зацврстува терминот Црковнословенски (Kirchenslawisch) или Старословенски (Altslawisch).

Зошто отстапува ,кои се неговите клучни мотиви?

Причини се неколку :

А.Откривањето на македонската дијалектна база.

Најсилниот мотив на Јагиќ бил лингвистичкиот факт. Преку детални теренски истражувања на говорите на Балканот, тој сфатил дека фонетските и морфолошките црти на јазикот на Кирил и Методиј не се поклопуваат со средновековните говори во јадрото на Бугарија.

 Тој напишал дека лулката на јазикот е Македонија, околината на Солун, а солунскиот говор во IX век бил дел од македонскиот

 дијалектен простор, кој бил различен од

 источно бугарските говори.

Б. Политичката злоупотреба на терминот.

- Јагиќ бил згрозен од начинот на кој филолошкиот поим Altbulgarisch почнал да се користи како политичко оружје на Балканот. Бугарската пропаганда кон крајот на XIX и почетокот на XX век го користела неговиот авторитет и терминот „старобугарски“ за да ги оправда територијалните претензии врз Македонија. Како научник кој држел до својот интегритет, тој решил да ја повлече лингвистичката етикета за да ја спречи нејзината натамошна злоупотреба во геополитиката.

В. Судирот со бугарската и германската едностраностЈагиќ влегол во сериозни научни дебати со бугарските филолози (како Бенјо Цонев) и германските радикални балканолози (како Густав Вајганд), кои тврделе дека сè што е словенско во Македонија е автоматски бугарско. Тој сфатил дека нивниот пристап не е воден од науката, туку од романтичарски национализам и политички интереси

Г. Функционалниот карактер на јазикот или неговата "Над регионалност".

Во предговорот од 1913 година, Јагиќ образложува дека јазикот на Светите браќа уште од самиот почеток (во Моравија и Панонија) имал општословенска мисија. Да се нарече тој јазик со национално име како „старобугарски“ е анахронизам, бидејќи тој јазик еднакво им припаѓал и на Моравците, и на Панонците, а подоцна на Русите и Србите.

Еве го оригиналниот германски пасус од капиталното дело на Ватрослав Јагиќ, кој претставува официјален документ за неговото научно отстапување од терминот "старобугарски јазик" :

"Man hat lange Zeit, besonders unter dem Einfluss der Leipziger Schule, den Ausdruck 'Altbulgarisch' als den einzig wissenschaftlichen deklariert. Ich selbst habe diesen Terminus in den ersten Bänden des Archivs toleriert. Doch die fortschreitende Erforschung der Dialekte, namentlich der macedonischen Mundarten, sowie der rein überregionale, kirchliche Charakter der Denkmäler zwingen uns zu einer Revision. Der Name 'Kirchenslawisch' oder 'Altslawisch' entspricht weitaus besser der historischen Realität, da die nationale Einengung des Begriffs den tatsächlichen sprachlichen Verhältnissen des IX.

 Jahrhunderts im Raume von Saloniki nicht gerecht wird.1

Во превод :

"Долго време, особено под влијание на Лајпцишката школа, изразот 'старобугарски' беше деклариран како единствено научен. 

Јас самиот го толерирав овој термин во првите томови на 'Архивот'. Сепак, напредокот во проучувањето на дијалектите, особено на македонските говори, како и чисто надрегионалниот, црковен карактер на спомениците, нè принудуваат на ревизија. Името 'Црковнословенски' или 'Старословенски' далеку подобро ѝ одговара на историската реалност, бидејќи националното стеснување на поимот 

не им прави правда на вистинските јазични прилики од IX век во областа на Солун."1

_____

Извор : 

1- Jagić, Vatroslav. Entstehungsgeschichte der kirchenslawischen Sprache. Berlin: Weidmannsche Buchhandlung, 1913 (Vorwort, стр. VIII-IX).

--------

---

Анализа на клучните признанија во цитатот:Овој кулуминативен пасус од Јагиќ јасно разобличува неколку клучни работи:

"..под влијание на Лајпцишката школа" (unter dem Einfluss der Leipziger Schule)

 Јагиќ јасно посочува со прст кон катедрата во Лајпциг каде што работеле Август Лескин и Густав Вајганд, потврдувајќи дека терминот е наметнат надворешен тренд, а не автохтон поим.

Понатаму вели :

"..јас самиот го толерирав" 

(Ich selbst habe... toleriert)

Употребата на зборот толерирав покажува дека тој уште тогаш чувствувал научна нелагодност кон терминот, но морал да се прилагоди на тогашниот германски филолошки пазар.

Продолжувајќи со :

"...особено на македонските говори " 

(namentlich der macedonischen Mundarten):

- Ова е најважниот научен аргумент. 

Јагиќ експлицитно ги наведува македонските говори како главна причина и клуч што го отворил патот за уривање на бугарската лингвистичка теорија создадена од Германците .

Понатаму го користи описниот израз :

"...националното стеснување"

  (nationale Einengung):

 Со што тој директно го критикува обидот на бугарската државна пропаганда да го присвои и „стесни“ овој општо словенски јазичен фундамент за свои политички цели.

-----

----

Околноста која придонела за научниот пресврт кај Ватрослав Јагиќ е поврзана со една од најваж

ните теренски истражувачки мисии во историјата на славистиката.

Тема за дилема

-Дали во Чешка,Словачка ,Русија постојат документи во кои стои напишано дека 

Кирил и Методиј ја ширеле писменоста на #"старобугарски јазик",бидејќи и тие самите биле #"старобугари" односно Бугари ?

- Не !

Во автентичните историски документи во Чешка, Словачка и Русија (како и во светската наука) не постојат записи кои тврдат дека Кирил и Методиј самите биле Бугари, ниту пак дека ја ширеле писменоста на „старобугарски јазик“ во Велика Моравија.Во продолжение се деталните факти и терминологијата кои се користат во овие земји и во меѓународната славистика:

1. Како самите Кирил и Методиј го нарекувале јазикот?

Во најстарите зачувани извори, како што се Панонските легенди (Житијата на Кирил и Методиј), нема никаква етничка одредница како „бугарски“ или „македонски“.Самите Свети браќа и нивните ученици јазикот го нарекувале единствено „словенски јазик“ (словѣньскъ ѩзыкъ).

Нивната мисија била насочена кон општословенско описменување, започнувајќи од Кнежевството Велика Моравија (денешна Чешка и Словачка).

Документите во Чешка и Словачка (Велика Моравија)

Во чешката и словачката историска наука и во нивните национални архиви, јазикот на Кирил и Методиј се нарекува староцрковнословенски (staroslověnština / staroslovienčina). 

Univerzita Karlova

Историски факт:

 Браќата пристигнале во Велика Моравија во 863 година на покана на кнезот Ростислав.

Во чешките документи и паметници (како Киевските ливчиња или Прашките одломки), јазикот е дефиниран како словенски, а мисионерите се ословуваат како „Апостоли на Словените“. Тие никогаш не се именуваат како Бугари, бидејќи Велика Моравија и тогашното Бугарско Царство биле посебни, честопати политички спротивставени територии..

Документите во Русија.

Во руската славистика и во старите преписи на ракописите (на пример, Остромировото евангелие), терминологијата е исто така јасна.

Официјалниот поим во Русија е старославјански јазик (старославянский язык) или црковнославјански (церковнославянский).

Руската наука (како и претходната советска наука) ги дефинира Кирил и Методиј како византиски мисионери и солунски браќа со грчко потекло (или од мешана словенско-грчка средина). 

Во руските летописи (како Повеста на минатите години), фокусот е ставен на тоа дека тие ја донеле писменоста за „целиот словенски род“, без да им се припишува бугарска етничка припадност.

Од каде доаѓа терминот „старобугарски“?Поимот „старобугарски јазик“ (Altbulgarisch) не потекнува од автентичните средновековни документи во Чешка, Словачка или Русија.Овој термин е воведен во XIX век од дел од западноевропските слависти (како Август Шлајхер) бидејќи најстарите зачувани книжевни школи кои ја развиле кирилицата подоцна биле лоцирани во Првото Бугарско Царство (Преслав и Охрид).Денес, терминот „старобугарски“ се користи ексклузивно во официјалната бугарска наука, која го изедначува старословенскиот со раниот развој на бугарскиот јазик. Меѓутоа, во меѓународната наука, вклучително и во Прага, Братислава и Москва, се претпочитаат термините Old Church Slavonic (на англиски) или Старославянский (на руски). 

Научен консензус за јазичната основа.

Светската славистика (вклучувајќи ги чешките, словачките и руските научници) има утврдено дека основа за јазикот на Кирил и Методиј биле јужнословенските говори од околината на Солун (дијалектите на македонските Словени од IX век). Бидејќи во IX век словенските јазици сè уште биле во блиска фаза на развој, тој солунски говор бил лесно разбирлив и за Словените во Велика Моравија.

Клучни историски извори, цитати и научни наводи кои точно покажуваат како се именуваат Кирил и Методиј и нивниот јазик во Чешка, Словачка и Русија, како и во нивните сопствени житија:

- Панонските легенди / Житија

Најважните автентични документи за нивната мисија се Житието на Константин-Кирил и Житието на Методиј. 

Во нив, на ниту едно место не се споменува зборот „Бугари“ или „бугарски“ во контекст на нивниот идентитет или јазик.

Цитат од Житието на Кирил (Глава XIV), кога моравскиот кнез Ростислав бара мисионери од византискиот цар:

"Го слушаш ли, Филозофе, овој збор? Оваа работа не може друг да ја заврши освен ти... бидејќи вие Солуњаните сите чисто словенски зборувате."

Од овој извор се чита дека самите автори и протагонисти јазикот го дефинираат едноставно како „словенски“ (словѣньскъ), а територијалната припадност ја врзуваат за Солун.

Извори и научна терминологија во Чешка и Словачка.

Чешката и словачката наука строго ги проучуваат документите од Велика Моравија (IX-X век) како почеток на нивната сопствена писменост.

Терминологија во чешките и словачките академски учебници

-Јазикот на Кирил и Методиј во Прага и Братислава официјално се нарекува staroslověnština (на чешки) или staroslovienčina (на словачки). 

Во поново време се користи и терминот velkomoravská staroslověnština (великоморавски старословенски) за да се нагласи локалната редакција.

- Професорот Мирослав Вепрек од Универзитетот „Палацки“ во Оломоуц, во својата капитална монографија Velká Morava a velkomoravská staroslověnština (Велика Моравија и великоморавскиот старословенски јазик), јасно посочува дека јазикот донесен од Солун служел како надрегионален литургиски јазик за сите Словени, без етнички префикси.

-Во документи како Киевските ливчиња (најдени во Киев, но со потекло од чешко-моравските земји од X век), јазикот има чисто западнословенски (чешки) црти нанесени врз старословенската основа, што докажува дека во Чешка тој се развивал независно од Бугарија во тој период.

Руската наука го поседува најстариот датиран словенски кириличен ракопис – Остромировото евангелие (1056–1057 г.), како и најважниот летопис Повеста на минатите години (Повесть временных лет) од XII век.

Летописецот Нестор, кога пишува за делото на солунските браќа во Моравија, вели:

"А славянский язык и русский одно есть... "

Ибо первоучители словенам

 — Кирилл и Мефодий."

Во превод :

"Словенскиот јазик и рускиот јазик се едно исто... 

Бидејќи првоучители на Словените се Кирил и Методиј."

 Како што гледате, рускиот средновековен летописец воопшто не го употребува терминот "бугарски“, туку ги нарекува "првоучители на Словените“.

Современ став на Руската академија на науките (РАН)

- На Катедрата за славистика при Московскиот државен универзитет (МГУ), 

официјалниот назив за овој предмет и јазик е „Старославянский язык“ (Старословенски јазик). 

Во руските енциклопедии тие се заведени како "славянские просветители"

(словенски просветители) и

 "византийские миссионеры"(византиски мисионери).

За целосна неутралност, може да се погледнат водечките светски референтни извори:Енциклопедија Британика (Encyclopædia Britannica):Во официјалната биографија на Светите Кирил и Методиј на Британика, јасно стои запишано:

" They translated the Bible into the language later known as Old Church Slavonic (or Old Bulgarian)...“(„Тие ја преведоа Библијата на јазикот подоцна познат како староцрковнословенски (или старобугарски)..."

Зошто е наведено ова во заграда? 

Британика појаснува дека терминот „старобугарски“ е синоним кој се користи главно во регионалната лингвистичка класификација (поради подоцнежниот развој во Бугарија),но примарниот,меѓународно прифатен термин е Old Church Slavonic (Староцрковнословенски). 

Самите браќа се дефинирани како „родени во Солун, Византија.

Извори:

- Радмила Угринова-Скаловска," Свети Климент Охридски ,Панонски легенди, Житие на Константин-Кирил Филозоф",глава XIV "стр....73 

Цитат : "И му рече царот на Константина: ’Го слушаш ли, Филозофе, овој збор? Оваа работа не може друг да ја сврши, освен ти. Затоа, земи многу дарови и оди, земајќи го со себе и брата си, игуменот Методија. Зашто вие сте Солуњани, а сите Солуњани чисто словенски зборуваат"

Д. С. Лихачев и група автори ," Летописец Нестор,Монах на Киевско-печерската лавра,

" Повесть временных лет ,Лаврентиевски летопис",Второ Издание на РАН ,1996 ,стр ...17

- Miroslav Vepřek," Velká Morava a velkomoravská staroslověnština ",Ceska 2014 str : 15–16

"Konstantin a Metoděj vytvořili spisovný jazyk na bázi jihoslovanského nářečí z okolí Soluně, který v pramenech sami nazývali ’jazyk slověnsky‘. Tento jazyk se v české vědecké tradici označuje výhradně jako staroslověnština, nikoli starobulharština, protože plnil funkci nadregionálního liturgického jazyka pro Velkou Moravu."

Во превод :

"Константин и Методиј го создадоа литературниот јазик врз база на јужнословенското наречје од околината на Солун, кој во изворите самите го нарекуваа ’словенски јазик‘. Овој јазик во чешката научна традиција се означува исклучиво како старословенски, а не старобугарски, бидејќи исполнуваше функција на надрегионален литургиски јазик за Велика Моравија."

- Шурванов, В. П. ," Введение в славянскую филологию ,Ломоносов , 2011 ,стр: 42 

"В российской академической науке язык кирилло-мефодиевских переводов традиционно именуется старославянским. Термин ’староболгарский‘, принятый в болгарской науке, в России рассматривается как узкорегиональный, поскольку солунские братья создавали общеславянский литературный язык, зафиксированный в древнейших памятниках моравского и киевского происхождения"

Во превод :

"Во руската академска наука јазикот на кирило-методиевските преводи традиционално се именува како старословенски. Терминот ’старобугарски‘, прифатен во бугарската наука, во Русија се разгледува како теснорегионален, бидејќи солунските браќа создаваа општословенски литературен јазик, забележан во најстарите споменици со моравско и киевско потекло."

- Peter Žeňuch,''Jazyk a kultúra staroslovienčiny ,S.A.N.Bratislava ,2011 str: 24–25

"Konštantín a Metod priniesli na Veľkú Moravu liturgický jazyk, ktorý domáce pamiatky označujú ako ’slověnsky‘. V slovenskej slavistike sa dôsledne rozlišuje staroslovienčina ako kultúrny a náboženský nástroj našich predkov od neskorších juhoslovanských redakcií. Výrazy ako ’starobulharčina‘ nezodpovedajú historickej realite karpatského priestoru deviateho storočia"

Во превод 

"Константин и Методиј во Велика Моравија донесоа литургиски јазик кој домашните споменици го означуваат како ’словенски‘. Во словачката славистика доследно се разликува старословенскиот како културно и религиозно орудие на нашите предци од подоцнежните јужнословенски редакции. Изразите како "старобугарски" не и одговараат на историската реалност на карпатскиот простор во деветтиот век."

-Josef Vajs ," Nejstarší breviář chvály božské", Rukopis Kijevský a Pražský ,Praga ,1932 ,str ..12

"Kyjevské listy, psané nejstarší hlaholicí, jsou přímým svědectvím velkomoravské liturgie. Jazyk těchto zlomků je staroslověnština s výraznými západoevropskými (českými) fonetickými prvky. Tento fakt jasně odděluje cyrilometodějskou misii v našich zemích od pozdějšího vývoje církevní slovanštiny na Balkáně"

Во превод 

"Киевските ливчиња, напишани со најстарата глаголица, се директно сведоштво за великоморавската литургија. Јазикот на овие одломки е старословенски со изразени западноевропски (чешки) фонетски елементи. Овој факт јасно ја одделува кирилометодиевската мисија во нашите земји од подоцнежниот развој на црковнословенскиот јазик на Балканот."

Околу терминот "старобугарски јазик "

 Околу терминот "старобугарски јазик "

Хронологија на еден измислен академски факт

                                   ***

Низ историјата на развојот на човековиот говор и неговите развојнати етапи на јазикот од самиот почетокот на човештвото па се до крајот на 19 век не постои такво нешто како што е старобугарски јазик .

- Што велат автентичните средновековни документи?

Во зачуваните ракописи од средниот век во Чешка, Словачка, Русија, Македонија или Бугарија, овој јазик се именува исклучиво како:

Словенски јазик (словѣньскъ ѩзыкъ) — терминот кој го користеле и самите Кирил и Методиј.

Блгарски јазик — се појавува подоцна во одредени извори, но исклучиво со политичко-територијално значење (како јазик на тогашното царство), а не со филолошко значење како што го разбираме денес.

-  Од каде доаѓа зборот "старобугарски"?

Префиксот „старо-“ (Alt-) е типичен за модерната лингвистика на XIX век.

 Историските Бугари во средниот век не можеле својот жив јазик да го наречат „старобугарски“, исто како што старите Римјани не го нарекувале својот јазик ''старолатински". 

Терминот е чиста кабинетска конструкција на германската филолошка школа, која подоцна е преземена и политички мотивирана.

 - Лингвистички апсурд

Автентичниот јазик на Кирил и Методиј е заснован на македонските говори од околината на Солун.

 Прогласувањето на солунскиот говор за „старобугарски“ во XIX век е ретроактивно пресликување на тогашните геополитички аспирации врз средновековната лингвистичка реалност.

Поради сето ова, во современата меѓународна славистика (надвор од Бугарија), терминот „старобугарски“ денес се смета за застарен, анахрон и ненаучен.

Имињата на германските и австриските филолози кои го создадоа, го воведоа и го раширија терминот „старобугарски јазик“ (Altbulgarisch) во XIX век се точно познати во историјата на славистиката.

Овие научници, водени од тогашните методи на компаративната лингвистика, го конструираа овој термин во своите кабинети:

Прв е авторот  Август Шлајхер (August Schleicher, 1821–1868)

    Тој е главниот виновник за воведувањето на терминот во германската филологија.

         Кабинетска конструкција: 

Во своите трудови од 1850-тите години (како Formenlehre der kirchenslawischen Sprache, 1852), тој отворено го отфрли терминот „црковнословенски“ и почна да го користи терминот „altbulgarisch“. 

Тој сметаше дека секој прајазик мора да има свој модерен наследник, па ретроактивно го именуваше јазикот според Бугарија.

Втор автор е  Август Лескин (August Leskien, 1840–1916)

Еден од највлијателните германски лингвисти и основач на Лајпцишката неogramaticka школа.

Кабинетска конструкција:

 Во 1871 година ја објави својата славна граматика под наслов "Handbuch der altbulgarischen Sprache",или 

"Прирачник за старобугарскиот јазик" .

Преку овој учебник, терминот стана стандарден во германскиот универзитетски систем и се ширеше меѓу студентите по славистика ширум Европа.

Трет автор е Ватрослав Јагиќ (Vatroslav Jagić, 1838–1923) – преку Виенската школа

Иако по потекло Хрват, Јагиќ беше професор на Универзитетот во Виена и пишуваше главно на германски јазик, дејствувајќи во рамките на австро-германската научна сфера.

Кабинетска конструкција: 

Тој долго време го поддржуваше терминот „старобугарски“ во своето престижно списание Archiv für slavische Philologie (Архив за словенска филологија). 

Иако подоцна призна дека јазичната база е македонска, тој термин веќе беше длабоко вкоренет во германската литература преку неговите публикации.

И четврт е авторот  Густав Вајганд (Gustav Weigand, 1860–1930)

 Германски лингвист од Лајпциг, специјалист за Балканот.Кабинетска конструкција: Вајганд работеше во Лајпциг во периодот кога германската политика имаше силни интереси на Балканот. Тој напиша граматика за бугарскиот јазик каде силно ја бранеше тезата дека старословенскиот не е ништо друго туку старобугарски, давајќи ѝ на кабинетскиот термин и политичка конотација.

Цитати од предговорите на овие книги

 каде што тие самите признаваат зошто го избрале ова име.

1. Август Лескин — Од предговорот на „Прирачник за старобугарскиот јазик“ (Handbuch der altbulgarischen Sprache, 1871)Лескин во својот предговор отворено 

признава дека терминот го избрал само за да им биде полесно на германските студенти, а не затоа што јазикот историски така се викал:

" За пишувањето на овој краток прирачник бев поттикнат од искуството во моите предавања по старобугарски, каде видов дека на почетникот, барем на германскиот, му недостасува лесно и практично помагало. Темелните дела на Франц Миклошич се или распродадени или не се наменети за оние кои допрва учат"

Тој признава дека терминот „Црковнословенски“ е всушност историски поточен, но бидејќи во тогашна Германија веќе почнал да се користи терминот „старобугарски“ (под влијание на Шлајхер), тој едноставно го задржал за да не ги збунува студентите. Затоа, во подоцнежните изданија, на самата насловна страница тој бил принуден во заграда да го допише вистинското име: „Handbuch der altbulgarischen (altkirchenslavischen) Sprache“

Со други зборови:

"Знаеме дека вистинското име "староцрковнословенски, но ние во Германија си го викаме старобугарск2. Август Шлајхер — Од предговорот на „Морфологија на црковнословенскиот јазик“ (Die Formenlehre der kirchenslawischen Sprache, 1852)Шлајхер е уште подиректен. Тој во предговорот признава дека книгата ја пишува за „не-Словени“ (за западноевропски јазичари) и дека неговата цел е да го смести овој јазик во неговата математичка "Теорија на дрвото".

Тој вели:"

Ова е книга која, со оглед на потребите на јазичната наука, е наменета за не-Словени кои се занимаваат со лингвистика, за да им го објасни строежот на овој најстар дијалект..."и од практични причини"

2. Август Шлајхер — Од предговорот на „Морфологија на црковнословенскиот јазик“ (Die Formenlehre der kirchenslawischen Sprache, 1852)Шлајхер е уште подиректен. Тој во предговорот признава дека книгата ја пишува за „не-Словени“ (за западноевропски јазичари) и дека неговата цел е да го смести овој јазик во неговата математичка "Теорија на дрвото".

Тој вели:"

Ова е книга која, со оглед на потребите на јазичната наука, е наменета за не-Словени кои се занимаваат со лингвистика, за да им го објасни строежот на овој најстар дијалект..."

3. Ватрослав Јагиќ во 1876 година го основал престижното меѓународно списание „Архив за словенска филологија“ (Archiv für slavische Philologie), тој во својот програмски предговор и во почетните статии силно се залагал за терминот „старобугарски јазик"

Во тој ран период од својата кариера (под силно влијание на неговиот учител Франц Миклошич и неговиот колега Август Лескин во Германија), Јагиќ ја бранел оваа кабинетска конструкција со следниве аргументи во своите текстови:

-Одбрана на терминот како „научно попрецизен“ од црковниот.

Во првите томови на Архивот, Јагиќ напишал дека терминот „Црковнословенски“ (Kirchenslawisch) е премногу теолошки, маглив и не ја одразува лингвистичката реалност. Тој тврдел дека филологијата мора да биде егзактна наука како биологијата, па затоа напишал:

"Јазикот на најстарите словенски споменици не паднал од небото, ниту пак е создаден во црква. Тој мора да има своја јасна народна, дијалектна и географска база. Бидејќи таа база се наоѓа на територијата на југоисточните Словени, филолошки најоправдано е да го користиме терминот старобугарски, бидејќи тој термин јасно ја лоцира неговата лингвистичка татковина"

Јагиќ тогаш сметал дека бидејќи Охридската и Преславската книжевна школа дејствувале во рамките на средновековната бугарска држава во IX и X век, науката има целосно право тој јазик ретроактивно да го именува со државното име. Во статиите во Архивот тој објаснувал:

"Иако овој јазик станал општ литургиски јазик за Русите, Србите и Хрватите, неговата лулка е на Истокот на Балканот. Затоа, терминот 'старобугарски' не е навреда за другите Словени, туку едноставно признавање на фактот каде тој јазик е роден и кодифициран"

4.Густав Вајганд во предговорите на своите дела — пред сè во неговата „Бугарска граматика“ (Bulgarische Grammatik, 1907/1917) и публикациите на неговиот Балкански институт во Лајпциг — отворено ја поврзувал лингвистиката со германските геополитички интереси на Балканот.

Во предговорите и воведните излагања, неговата поддршка на терминот „старобугарски“ се засновала на неколку клучни догми:

- Македонските говори како „чисто бугарски“.

За да го оправда терминот „старобугарски“ за јазикот на Кирил и Методиј (кој е заснован на солунскиот говор), Вајганд во своите предговори тврдел дека целата територија на Македонија е јазично бугарска. Тој напишал:

"Јазикот на словенското население во Македонија не е ништо друго туку дијалект на бугарскиот јазик... Бидејќи најстарите црковни ракописи се напишани на дијалект кој потекнува од Солун, научно единствено правилно и доследно именување за овој најстар писмен јазик на Словените е старобугарски јазик."

Вајганд жестоко ги критикувал руските и дел од австриските слависти кои го користеле терминот Старословенски .

Во предговорот на своите јазични прирачници тој децидно изјавувал:

"Употребата на неодредени термини како 'Старословенски' или 'Црковнословенски' е само политички компромис кој ја замаглува вистината. Филологијата не смее да користи магливи поими. Старобугарскиот јазик е конкретен, историски и географски дефиниран јазик, чии карактеристики (како што е зачетокот на губењето на падежите и специфичниот вокален систем) директно се прелеваат во модерниот бугарски јазик."

Вајганд сметал дека германската наука има мисија да ги „поучи“ самите Словени на Балканот кои тие всушност се. Тој во своите воведоци нагласувал:

"Додека меѓу балканските народи владеат национални страсти и спорови за историјата, обврска на германската наука е, со својата строгост и објективност, да ги постави работите на свое место. Затоа, во Лајпцишката школа цврсто стоиме зад терминот Altbulgarisch, бидејќи тој ги задоволува сите закони на модерната балканска филологија"

Зошто Цариград не го признава името

 А што е со името ?

Зошто Цариградската Патријаршија не го признава и името на нашата Татковина ,туку напротив и Свештенството во Егејска Македонија како дел од Вселенската беше прво што започна да извикува дека Македонија е грчка ? 

Или тоа не е така...

Ова е зачувано видео клипче во кое се гледа учеството на солунскиот Митрополит и неговото учество во негирањето на македонското име .

:) 

https://youtu.be/5PsXQ_FUF_8?si=zZVSWRwseFlcaAkO

Дума 5

 ПОГЛАВЈЕ 5: Етимолошка деконструкција на името Македонија како земја на Големата Мајка5.1. Вовед во фокусот на истражувањетоОткако во претходните поглавја се воспоставија егзактните палеографски равенки на пра-кодот, се деконструираше исконското значење на Думата и се коригираше вековната патријархална пристрасност во светската лингвистика, целото ова научно-филозофско истражување го наоѓа својот краен одговор и смисла. Наместо апстрактни јазични теории кои остануваат изолирани во минатото, фокусот на овој труд е целосно и исклучиво насочен кон едно единствено нешто кое претставува клуч за разбирање на пра-јазикот на човештвото — името Македонија. Според поставените тези, ова име во себе ја крие зачуваната формула на примарното космичко раѓање и претставува географска и духовна матрица на Стариот Свет.5.2. Сегментација на името: Маке плус Дон плус ијаЗа да се прочита скриениот код во името Македонија, потребно е да се изврши прецизна структурна сегментација на лексемата на нејзините три примарни градежни и митолошки слогови. Името се разложува на следниов начин:Македонија е еднакво на

 Маке + Дон + ија

Секој од овие слогови има своја посебна математичка, биолошка и теолошка тежина во рамките на пра-индоевропскиот и прото-семитскиот јазичен простор, кои се спојуваат во една единствена реалност.

5.3. Анализа на слогот МАКЕ како Божествена ДвоинаПрвиот и основен дел од името, слогот МАКЕ, се набљудува директно преку математичкиот модел на дуал или двоина кој беше скициран и докажан преку Прото-Синајските гравури. Анализата го покажува следново:Слогот Маке се сведува на пра-кодот Ма плус Ма, што претставува егзактна вредност од 1 плус 1, односно резултат 2 (Двоина).Како што беше палеографски дефинирано кај древните семитски титули за Создателот (ЕЛ и АЛ), каде што две единици на мајчинскиот код се спојуваат во едно тело, така и во слогот Маке е содржан исконскиот поим за Мама. Тоа е чист визуелен и звучен приказ на отворената Божествена Матка која во себе го носи семето на животот и го размножува преку двоината

5.4. Анализа на слогот ДОН како Божествен Воден ИмпулсВториот дел од името, слогот ДОН (или во неговите постари варијанти Дион, Дио, Део), ја претставува активната творечка компонента на универзумот. Во древната индоевропска митологија и компаративна лингвистика, овој корен има двојно, нераскинливо значење:Од една страна, тој директно кореспондира со пра-коренот за означување на Божеството, кој подоцна се трансформира во зборовите Деус, Диос, Теос и Зевс.Од друга страна, во палео-јазиците овој корен означува вода, река или течење, што се гледа во хидронимите на најголемите реки од Стариот Свет (како Дон, Днепар, Дунав, но и во древното име на македонската река Бистрица — Халиакмон, каде што завршетокот амон е варијанта на истата пра-вода).Според тоа, Дон е активниот божествен импулс кој како амнионска течност или река на животот тече, оплодува и дава форма на материјата.5.5. Заклучок: Македонија — Земјата на Големата МајкаПоследниот слог, „-ија“, во античката ономастика означува земја, простор или територија. Кога ќе се изврши крајната синтеза на сите три елементи низ призмата на пра-кодот, името ја открива својата сакрална икона:Маке (Двојната Матка или ЕЛ) плус Дон (Божествениот Воден Импулс) плус ија (Земја) го дава значењето Мајка Земја.Оваа етимолошка деконструкција докажува дека името Македонија во својата суштина означува Земја на Големата Мајка — сакрален простор каде што Универзалниот Ум и Првобитното Слово (Думата) се материјализирале преку водата и плодноста на почвата. Овој лингвистички факт нуди егзактно објаснување за силниот и доминантен култ кон Големата Мајка (Магна Матер) на овие простори, чии теракотни фигурини со векови се откопуваат од македонската почва. Кодот на создавањето на светот не е далечна пустинска енигма, туку е вечно запишан и жив во самото име на нашата татковина.

ИЗВОРИ И РЕФЕРЕНЦИ ЗА ПОГЛАВЈЕ

______

 5:Компаративна ономастика и хидронимија на Стариот Свет (Коренот 'dan-' / 'don-' во пра-индоевропскиот јазичен контекст за означување на реки и божества).Археолошки наоди на фигурини на Големата Мајка (Magna Mater) на територијата на Македонија (Матријархален култ во неолитот на Балканот).Сас, Бенџамин. Генезата на азбуката (Sass, 1988) — Примена на моделот на двоина (EL/AL) врз балканските топоними и лексеми.

Дума 4

 ПОГЛАВЈЕ 4: Математика на Светото Тројство во Стариот Свет преку граматичката категорија двоина4.1. Проблемот на еднина и множина кај името ЕлохимВо Христијанската традиција, како и во теологијата на Стариот Свет, постои една очигледна јазична контрадикторност во врска со името на Бога. Во Еврејската Библија, поимот за создателот најчесто се јавува во граматичка форма за множина — Елохим (Elohim), каде што завршетокот „-им“ е карактеристичен маркер за машки род во множина. И покрај ова, овој збор секогаш по дефиниција се преведува како „Бог“ (во еднина). Сличен феномен се забележува и во Арапскиот Коран, каде Бог често зборува за себе во множина преку изразот „Ние, вашите богови“, а сепак значењето секогаш е исправно преведено во еднина (како Едниот Бог — Алах). Во христијанската догматика, оваа противречност традиционално се објаснува преку Доктрината на Светото Тројство (Еден Бог во три лица: Татко, Син и Свети Дух). Меѓутоа, согледано чисто од лингвистички агол, оваа јазична енигма нема јазична еднаквост меѓу својата лева и десна страна сè додека не се воведе поимот за двоина.4.2. Математички модел на двоината (ЕL = 1 + 1 = 2)За да се долови суштината на множинската форма на Елохим (или Елоах), клучот се наоѓа во заборавената граматичка категорија дуал или двоина. Во античките јазици, двоината била посебна категорија што означувала пар (две нешта што дејствуваат како едно тело). Набљудувано преку претходно воведениот палеографски код на буквите, името ЕЛ се разложува на следнава математичка формула:Буквата Е претставува вредност од 1 (првиот мајчински код МА).Буквата L претставува вредност од 1 (вториот код МА).Преку собирање, Е плус L е еднакво на 1 плус 1, што дава математички резултат 2 (Двоина).Овој модел покажува дека коренскиот збор ЕЛ сам по себе не е апсолутна еднина, туку е егзактен лингвистички пар, односно двоина. Во развојот на јазиците, формите кои изворно означувале двоина, со текот на времето многу често преминувале и се трансформирале во категоријата множина.4.3. Размножување на пра-кодот преку подвојување (МаМаМа)Оваа визуелна и граматичка матрица прекрасно го отсликува Светото Тројство во Стариот Свет. Ако почетната состојба ја претставиме како трикратна севкупност на пра-кодот, односно МаМаМа (Трите Лица или Елементи), со математичко средување преку подвојување доаѓаме до следнава структура:МаМаМа се средува во комбинација од МаМа плус Ма.Овој сооднос (Мама плус Ма) е токму она што во Новиот Завет според Евангелието на Јован сведочи за заедништвото на Словото и Бога (Во почетокот беше Словото и Словото беше со Бога). Преведено преку нашиот пра-код, каде што зборот е заменет со Дума (или Мама), а Бог со стилизираниот код МА, реченицата гласи: „Во почетокот беше Ма и Ма беше со Мама“. Оваа равенка покажува две единици кои се во постојан меѓусебен однос (Двоина) и кои ја сочинуваат десната и левата страна на космичкиот баланс.4.4. Заклучок: Еден Бог со различни називиЛингвистичката анализа на двоината покажува дека Елохим не означува заедница на повеќе различни богови, туку го претставува самиот чин на размножување на првобитниот код. Наставката „-им“ е јазичен приказ на плодовите и енергијата кои излегле и пулсираат од една Божествена Утроба (ЕЛ). Човечкиот јазик низ историјата го согледувал овој математички парадокс — дека Едното во себе содржи Множина без да престане да биде Едно. Затоа, иако Бог е само еден, тој низ епохите и писмата се јавува под различни називи и графички стилизации, но секогаш со истата внатрешна суштина на создавањето.

ИЗВОРИ И РЕФЕРЕНЦИ ЗА ПОГЛАВЈЕ 4:

______

Библија, Нов завет, Евангелие според Јован, поглавје 1, стих 1.Гајд, Стефан. Декодираните скрипти на Трачаните - 1. Институт на Трансцедентна наука, Софија, 2006. (Концепт за значењето на Бог во Бохарскиот дијалект и доктрината за Светото Тројство, страна 120).Толкување на поимите 'Elohim' во Хебрејската Библија и 'Allah' во Арабскиот Коран (Граматика на семитски јазици, Pluralis Excellentiae).

Дума 3

 ПОГЛАВЈЕ 3: Археолошките докази од Синај и Негев и палеографската еволуција на името ЕЛ

3.1. Материјална поткрепа на пра-кодот: Прото-Синајските натписи
За да може теоријата за пра-мајчинскиот код во јазикот да добие егзактна научно-археолошка вредност, потребно е да се анализираат најстарите материјални остатоци од почетоците на писменоста. Клучниот доказ се наоѓа во Прото-Синајските и Прото-Канаанските гравури откриени на полуостровот Синај и во пустината Негев, научно документирани во епохалните истражувања на Ицхак Бејт-Ариј и особено во каталозите на професорот Бенџамин Сас (Рефернеца: Sass, B., 1988, 'The Genesis of the Alphabet and its Development in the Second Millennium B.C.'). Во овие натписи, како што се оние заведени во научниот каталог под броевите 350, 363, 377 и 378, се појавува најстариот пиктографски запис за пан-канаанското име на Бога, познато како ЕЛ (Референца: 'The Name of God In the Ancient Negev', интернет база на Универзитетот Бригам Јанг).

3.2. Деконструкција и ротација на гравурата број 98
Фокусот на оваа анализа е насочен кон гравурата означена под бројот 98 во научната збирка на Сас (Sass, 1988, слика каталог 98). Во оригиналниот хибру јазик, поимот Бог (ЕЛ) се запишува со две примарни букви: Алеф (Е) и Ламед (L). Набљудувани низ призмата на визуелната еволуција на симболите, овие два знаци на каменот ги откриваат своите анатомски и биолошки корени преку геометриска ротација:

Буквата Алеф (Е) изворно се црта како глава на бик. Меѓутоа, кога ќе се изврши обратна вертикална ротација на овој знак, неговата линеарна трансформација директно ја отсликува формата на отворена женска утроба (матка) во положба на раѓање. Оттука произлегува првото равенство: буквата Е го означува слогот МА (Матрицата).
Буквата Ламед (L) изворно се црта како овчарски кукаст стап или закривена линија. Во оваа линеарна редукција, оваа свртена кука претставува втората половина од праволинискиот код, односно уште едно енергетско дејство на примарниот мајчински код. Според тоа, буквата L го означува второто МА.

3.3. Формулата ЕЛ како исконски збор за Мајката
Со спојување на овие две палеографски редукции на каменот од Синај, се доаѓа до клучната формула на овој труд, која ја открива вистинската етимологија на поимот за божеството во Стариот Свет:

Е е еднакво на МА
L е еднакво на МА
Спојот ЕL е еднаков на МА плус МА, што во крајна линија го дава зборот МАМА.

Ова докажува дека првите луѓе кои ги врежале овие знаци во карпите на Синај не го доживувале Бога како апстрактна сила, туку го запишувале неговото име преку најинтуитивниот, пра-исконски збор за извор на животот: МАМА. Бог во својата пиктографска суштина бил Големата Мајка која го зачнала и го родила светот.

3.4. Историската цензура и бришењето на мајчинскиот код
Прашањето зошто оваа јасна етимологија останала енигма низ вековите го наоѓа својот одговор во текстот на самата Библија, поточно во Втора книга Мојсеева / Излез, поглавје 23, стих 24, каде што се вели: 'Немој да им се клањаш на боговите нивни, ни да им служиш, ниту да правиш што тие прават, туку урни ги и ликовите нивни уништи ги'. Овој историски и религиозен пресврт означувал намерно воведување на строг монотеизам кој барал бришење на сите визуелни и анатомски асоцијации со женскиот и мајчинскиот принцип. Со укинувањето на идолите, сликовното значење на буквите било намерно потиснато, а буквите Е и L станале само апстрактни звуци, сокривајќи ја вистината дека во почетокот ЕЛ бил мајка.

ИЗВОРИ И РЕФЕРЕНЦИ ЗА ПОГЛАВЈЕ 3:

-------

Sass, Benjamin. The Genesis of the Alphabet and its Development in the Second Millennium B.C. (Aegypten und Altes Testament 13) 1988. Wiesbaden. (Гравура означена со број 98, натписи бр. 350, 363, 377, 378).Библија, Стари завет, Втора книга Мојсеева (Излез), поглавје 23, стих 24.'The Name of God In the Ancient Negev', интернет база на податоци и гравури при Универзитетот Бригам Јанг (BYU). Активен линк: byu.edu

---

Дума втор дел

 ПОГЛАВЈЕ 2: Корекција на патријархалната лингвистика и дефинирање на пра-мајчинскиот код2.1. Патријархалната пристрасност во традиционалната палеолингвистикаВо развојот на светската лингвистика, палеографија и епиграфика, постои длабоко вкоренета пристрасност при толкувањето на најраните сакрални знаци. Речиси сите водечки истражувачи на античките писма, вклучително и претставниците на алтернативните балкански школи како д-р Стефан Гајд, примарните линеарни симболи автоматски ги интерпретираат во машки род. Кога во старите натписи ќе се појави примарниот знак составен од вертикална линија и додаток (акцент), науката без исклучок го преведува како титула за машки Бог. Оваа теза докажува дека таквото толкување е пасоографска грешка и претставува вештачко наметнување на патријархална матрица врз еден суштински матријархален пра-јазик.2.2. Радикална атомизација на примарниот графички знакЗа да се исправи оваа вековна грешка, потребно е да се примени методот на структурна атомизација на самиот графички знак. Примарниот симбол не треба да се набљудува како неделив идеограм, туку како спој од два фундаментални звучни елементи (согласка и самогласка):Вертикалната линија го претставува столбот на стабилноста и се чита како согласката М.Додатокот или акцентот над неа претставува енергетско отворање и се чита како самогласката А.Кога овие два елементи ќе се спојат во една графичка и звучна целина, примарниот симбол за божеството престанува да биде машки код. Тој автоматски се чита како слогот МА. Ова докажува дека пра-изворот на сето постоење во свеста на античкиот човек бил дефиниран исклучиво во женски род, како исконска Мајка.2.3. Изедначување на стилизираната форма Г со кодот МАВо подоцнежните фази на еволуцијата на писменоста, особено при клепањето знаци на тврд камен, примарниот знак претрпел стилска модификација. Вертикалната линија и нејзиниот десен горен додаток се споиле под прав агол, со што се формирала буквата Г (позната и како Глагол во подоцнежната словенска писменост). Истражувачите како Гајд точно забележуваат дека буквата Г претставува стилизирана форма за означување на божеството. Меѓутоа, следејќи ја логиката на овој труд, бидејќи примарниот знак е еднаков на МА, тогаш и неговата стилизирана форма го задржува истото значење:Буквата Г е еднаква на слогот МА.2.4. Филозофски и теолошки последици од корекцијатаСо воведувањето на равенството каде што примарниот божествен знак се чита како МА, целосно се менува почетната космогониска парадигма. Од апсолутниот пра-почеток се елиминира вештачката поларизација помеѓу машкиот и женскиот принцип. Творецот на почетокот немал машки ипостас, туку севкупната креација извирала од една единствена, чиста, мајчинска супстанца. Оваа корекција ја поставува исконската Божествена Мајка во центарот на писменоста, покажувајќи дека првите букви на човештвото биле нацртани за да го слават раѓањето на животот од утробата.