Nametka na Car Camoil

Dorian invisibility

Michael Sakellariou - Macedonia: 4000 years of Greek History

We will now analyze the most sensible and scholarly Greek approach laid out by the modern Greek writer Michael Sakellariou in his Macedonia: 4000 years of Greek History.
Dorian Theory, Official Macedonian View, and Hellenicos
According to Sakellariou, the Macedonians were Greek based on the following what he calls "reliable evidence" (Michael Sakellariou, Macedonia: 4000 years of Greek History, p.54):

[1] Dorian (Greek) roots of the Macedonians.

[2] Official View of the Macedonian Kings about themselves.

[3] Testimony of Hellenicos.

We will analyze each one of the these three points individually, and prove that they are not only unconvincing, but biased as well:
[1] The only information that we have regarding the so-called Dorians comes from the ancient myths and traditions. According to this myth, as Sakellariou writes, the Dorian Greek tribe was a section of the Macedonians, which later migrated towards the south and populated Greece. But to reconstruct a history of the Macedonians and ascribe them a Greek (Dorian) background based on myths (especially Greek myths) is quite suspicious, since "the mythical imagination was always fertile in Greece, and it would have found Greek ancestors for the Macedonian people as easily as it had done for the royal line"(Pierre Jouguet, Alexander the Great and the Hellenistic World, p.70).
The key words here are mythical imagination. Furthermore, the Dorian theory is not supported with any credible evidence, and it is not clear why Sakellariou calls it "reliable evidence":
"The theory of the Dorian invasion (based on Hdt. 9.26, followed by Thuc. I.12) is largely an invention of nineteenth-century historiography, and is otherwise unsupported by either archeological or linguistic evidence." and "The Dorians are invisible archeologically." and "There is no archeological record of the Dorian movements, and the mythic arguments are largely conjectural, based on folk traditions about the Dorian home originally having been in northwest Greece" and "The explanation for the connection between the Dorians and the Macedonians may be more ingenious than convincing, resting uncomfortably on myth and conjecture."
So Sakellariou is relying on conjecture, mythical imagination, and an invention of the nineteenth-century historiography, in order to form his conclusion? His point [1] is certainly not a "reliable evidence" since there is no evidence at all to support his Dorian questionable myth.
 [2] On the same page of his book, Sakellariou claims that since the official documents of (a) Alexander the Great (the letter to Darius), and (b) Philip V (treaty of alliance) refer to "Macedonia and rest of Greece", then the "Official View of the Macedonian Kings" is that Macedonia is Greek. Here is why Sakellariou is wrong again:
(a) "The designation of Macedonia as part of Greece has intrigued modern critics… The reason for including Macedonia as part of larger Hellas was designed to justify Macedonian participation in the so-called war of revenge. Whatever the truth on this point, on the basis of what we know happened in Macedonia in 480, Alexander had no more grounds for carrying out a war of revenge on behalf of Macedonia than he had on behalf of Athens or Sparta. Of course, Macedonians never regarded their territory as forming part of Greece, and certainly the Greek poleis did not regard Macedonia as being another Greek polis. The reason why Alexander here includes Macedonia as being part of Greece may be an attempt to paper over the glaring anomaly between what Philip and he had just done to 'the rest of Greece' and what he is in the process of doing to the Persian empire." (Professor Edmund F. Bloedow, Diplomatic Negotiations between Darius and Alexander: Historical Implications of the First Phase at Marathus in Phoenicia in 333/332 BC.).
Sakellariou, however, does not point that there is an Official Macedonian View in which Alexander himself differentiates Macedonia from Greece. In Curtius Rufus we see a completely different picture when Alexander responds to Darius in a letter:
"His Majesty Alexander to Darius: Greetings. The Darius whose name you have assumed wrought utter destruction upon the Greek inhabitants of the Hellespontine coast and upon the Greek colonies of Ionia, and then crossed the sea with a mighty army, bringing the war to Macedonia and Greece." (Quintus Curtius Rufus, The History of Alexander, p.50-1)
A clear separation of Macedonia from Greece, a separation that Alexander himself wrote about. The obvious question arouses - why Sakellariou did not even mention this ancient fact? Surely, this is the Official View of the Macedonian King Alexander and as such it deserves the attention. The fact that Sakellariou had purposely avoided citing it only proves how bias he is. The truth is that Alexander uses his propaganda towards his enemies (in the above case Darius), as he likes and when he likes, based on his best interest, as we saw in Bloedow above. Of course, Alexander did not consider Macedonia as forming a part of Greece, a proof of that we found in both Bloedow and Curtius, a proof that Sakellariou avoided to even mention.
(b) Sakellariou also mentions the "Treaty of Alliance" between the Macedonian king Philip V and Hannibal, which was recorded by Polybius. However, Sakellariou had once again failed to notify the reader that Polybius himself did not consider the Macedonians to be Greek. Based on evidence in his works, Macedonia was not a part of Greece and the passage from the treaty of alliance can therefore be explained as a cultural link, not ethnic, since Polybius, the Roman generals, and the ancient Greeks, clearly separate Macedonia from Greece (Polybius, The Rise of the Roman Empire, Book V.104 p.300; Book XVIII, 1, 2, 3, 5). As ancient Greek himself, Polybius was in position to know that the Macedonians were not part of his Greek nation. Again we ask the same question - why did Sakellariou avoided these facts? It's obvious that his argument is biased and taken out of context.
If Sakellariou cared to reveal the real Official Macedonian View, he should have mentioned that the Macedonians never considered themselves as Greek in their own writings. For example, they always wrote their nationality next to their names - a Macedonian, something that was uncommon for the Greeks. The Macedonian kings in Egypt "loved to call themselves Macedonians, which is that they were" (Pausanius. X. 7) and Ptolemy proudly refers to himself as Macedonian in the inscription of Olympia. (Pausanius. VI. 3) Herodotus always refers to the Macedonian kings by their ethnic name. Arrian pays close attention to clearly identify the Macedonians and the Greeks: fathers name in the case of Macedonians and for the Greeks their city of origin. Sakellariou has also avoided mentioning the following Official View of Alexander the Great as well:
"I do not separate people, as many narrow-minded others do, into Hellenes and barbarians. I am not interested in the origin or race of citizens, I only distinguish them on the basis of their virtue. For me, each foreigner is a Hellene, and each bad Hellene is a barbarian."
Here, Alexander himself states that for him the ancient Greeks (Hellenes) are foreigners. He degrades even further the bad Hellenes into barbarians! In other words, Alexander clearly distinguishes his Macedonians from the Greeks (whom he calls foreigners and barbarians). Alexander himself seems to have made little distinction in his last years between Greeks of Europe or Asia, or even between Greeks and barbarians.(A.B.Bosworth, Conquest and Empire, p.257) These are all Official Views of the Macedonians, pointing to the fact that they are not Greek. Sakellariou had completely avoided them, obviously because they do not suit his conclusion, and obviously because he is biased.
[3] The last of Sakellariou's arguments rests on the myth quoted by Hellanikos and is the weakest of all. That this myth is not "reliable evidence" as Sakellariou claims, we find proof in the words of Professor Borza, who responds here to Hammond, although the same response can be attributed to Sakellariou:
"Hammond's firm conclusion that the Macedonians spoke a distinctive dialect of Aeolic Greek is unconvincing to me, resting as it does on an interpretation of a bit of myth quoted by Hellanicus, who made Aeolus the father of the legendary progenitor Macedon". "The handful of surviving genuine Macedonian words - not loan words from a Greek - do not show the changes expected from a Greek dialect. And even had they changed at some point it is unlikely that they would have reverted to their original form". (Eugene Borza, In the Shadow of Olympus, p.92)
Sakellariou as a historian should know that one could not derive such far-reaching conclusion on the basis of mythological crumbs. History cannot be reconstructed even from complete mythological legends.
The term 'Greeks'
We will address few more of Sakellariou's groundless arguments. He claims that in the ancient quotes were Alexander addresses the "Macedonians and Greeks" separately, the "term 'Greeks' is used to indicate the soldiers of the confederation of the 'Greeks,'' while the Macedonians are the "other Greeks." This does not make any sense. What about the ancient texts where the Greeks who do not belong to the so-called "confederation of the 'Greeks'' are clearly distinguished from the Macedonians?
"Darius' Greeks fought to thrust the Macedonians back into the water and save the day for their left wing, already in retreat, while the Macedonians, in their turn, with Alexander's triumph plain before their eyes, were determined to equal his success and not forfeit the proud title of invincible, hitherto universally bestowed upon them. The fight was further embittered by the old racial rivalry of Greek and Macedonian." (Arrian, Book II – The Campaigns of Alexander, p.119)
Sakellariou argument is obviously biased, he hides again the ancient texts that do not suit his misleading conclusion. It is a fact that not once in the history of the antiquity there had been writings referring to the Greek Athenians, Thessalians, or Spartans being next to "Greeks." There are no ancient writings where "Athenians and Greeks" or "Spartans and Greeks" are mentioned, not even once in the many wars the Greeks fought among themselves! On the other hand, the fact that we only find writings of a kind"Macedonians and Greeks" proves that the Macedonians and the Greeks were indeed two different people, just like the writings of the battles between "Persians and Greeks" prove that the Persians and Greeks were two different peoples as well. Arrian, himself an ancient Greek writer, was in position to know this, just like every other ancient Greek author in antiquity, including the twenty-two we mentioned above in Chapter I, Ancient Testimony. If for example Arrian or Curtius, meant what Sakellariou is suggesting, they would have specified that by 'Greeks' they meant the 'confederation of the Greeks', or they could have written, "Macedonians and other Greeks," but they haven't. Finally, had the Macedonians been Greek, there would have been no need to differentiate at all, and the ancient writers as well as the Macedonian kings would have simply used the term 'Greeks' for both, without even mentioning the Macedonians. That of course did not happen. The truth is that by "Macedonians and Greeks", both the ancient writers and the Macedonian kings clearly recognized two different ethnicities, proving that Sakellariou's attempt to change the meaning of the sentence is unsuccessful, just like in the previous three points.
Alexander I
Sakellariou also fails in his analysis on Alexander I. He concludes that this Macedonian king took part in the Greek Olympic Games (and therefore is Greek), but fails to notify the reader that his name is not on the list of the winners in the race in which he supposedly won. He also fails to notify the reader of the overwhelming evidence, which shows that Alexander I was not Greek. Instead, he hangs on text out of context yet again.
The Macedonian Tongue
He continues writing about the Macedonian tongue, which he concludes, is a 'dialect of Greek'. (Michael Sakellariou, Macedonia: 4000 years of Greek History, p.54) However, in the process he once again does not mention at all the ancient writings that clearly show that the Macedonian was a distinct language (the testimony of Quintus Curtius Rufus The History of Alexander p.138, Plutarch Alexander 51, Ps. Kallisth., B 32, 14, Plutarch Eumenes 14,5, Pausanius (IV, 29), A.B. BosworthEumenos, Neoptolemos and PSI XII, 1284 GRBS 19/3 1978, p227-237, Wilcken, Borza, and Badian). Why doesn’t Sakellariou tell the audience the Official View of the Macedonian King Alexander the Great on the Macedonian language?
"The Macedonians are going to judge your case," he (Alexander) said. "Please state whether you will use your native language before them." and "Do you see how offensive Philotas find even his native language? He alone feels an aversion to learning it. But let him speak as he pleases - only remember he as contemptuous of our way of life as he is of our language". (Quintus Curtius Rufus, The History of Alexander, p.138)
This is Alexander himself talking about his native language, not about a dialect of Greek. Sakellariou is extremely biased by not even mentioning this ancient fact and his ‘conclusion’ that the Macedonians spoke a ‘dialect of Greek’ is simply corrupt.
Sakellariou’s Criticism on Badian
Sakellariou’s critics on Badian are weak as well. Badian has produced magnificent work where relying strictly on ancient evidence and common logic he proves that the Macedonians and Greeks were two separate nations. (Ernst Badian, Studies in the History of Art vol. 10: Macedonia and Greece in Late Classical and Early Hellenistic Times. Greeks and Macedonians.)
"It is indicative of the strength of Badian’s case that his critics have succeeded only in nit-picking: e.g., Sakellariou, Macedonia, 534-35 nn. 52.53". (Eugene Borza, In the Shadow of Olympus, p.96)
As much as we can talk about the strength of Badian's case, we can at the same time talk about the weakness of Sakellariou's case. He had only managed to nit-pickBadians arguments, but did not even come close to proving them "wrong", (Michael Sakellariou, Macedonia: 4000 years of Greek History, p.534-535 nn. 52-53) for the evidence presented is too strong and persuasive to be defeated.
Ancient Evidence
It is not just a coincidence that the ancient authors have left us with evidence that the Macedonians were not Greek, but a distinct people. Indeed, this evidence is overwhelming when compared with Sakellariou's weak misleading points above, taken out of context. This is precisely why he was not able to counter it, and instead choused to "nit-pick" as Borza states, or simply avoid it. While evaluating the ancient authors, Sakellariou nowhere mentions in his book that Arrian, Diodorus, Plutarch, Polybius, Livius, Curtius Rufus, Justin, Demosthenes, Isocrates, Thrasymachus, Herodotus, Athenaios, Pseudo-Kalisthanes, Pausanius, Strabo, do not consider the Macedonians to be Greek. It is obvious that he avoids them simply because they do not conclude what he concludes.
Modern Macedonia
Having failed to establish a 'Greek' link to the ancient Macedonians and a so-called "4000 Years of Greek History", Sakellariou had failed once again regarding the modern Macedonian history as well. He is completely ignorant to the existence of the modern Macedonian nation and avoids evidence once again, which supports its existence. For example, not once does he mention (while talking about population statistics) that all neutral (German, Austrian, English) statistics on the population of Macedonia before 1913, show that the Greeks were only a small minority of about 10%, while the overwhelming majority of the population were the Macedonian Slavs or simply the Macedonians (K.Gersin, Dr.Peucher, A.Rousos). (see the Macedonian-Greek conflict)
Conclusion
We have thus proven with facts that Sakellariou's conclusion that the Macedonians "were Greek" is not only unconvincing, but biased as well. He had avoided all ancient testimony that does not suit his conclusion and it is simply amazing that such "historian" is trying to pass his book as scholarly evidence, "proving" that the Macedonians "were Greek" based on not a single credible evidence. His book of the supposed "4000 years of Greek History in Macedonia", should therefore be disregarded as distortion of the Macedonian history, for ascribing wrong (Greek) identity to the ancient Macedonians.

---

Copyright © 1996-2000 RMacedonia.org, All Rights Reserved.
Terms of Service | Feedback: mac-faq@RMacedonia.org.

http://faq.macedonia.org/history/ancient.macedonia/sakellariou.html

Знамето на Самуил

Една слика илјада книги заменува


Извор:Anatoly T. Fomenko "History Fiction or Science :Chronology 2",United States, 2005 ..page 286

History Fiction Or Science: Chronology 2

 By Anatoly T. Fomenk

Crkovna Istorija

Crkovna 
Istorijahttp://www.makedonskosonce.com/broevis/2005/sonce595.pdf/31_34_Petar_feljton.pdf

Српската црква под јурисдикција на Охридската патри- јаршија била повеќе од сто години, 1441-1557 година. Тоа се случило непосредно по освојувањето на Косово од страна на Османлиите, откако војските на војводата Јанко Хунјади - Сибинјанин (1408-1456) не успеале да го одбранат овој дел на Србија, бидејќи не биле во состојба да им се спро- тивстават на големите османлиски војски. Во поглед на вре- мето на укинувањето на Пеќската црква и нејзиното при по ју- вање кон Охридската, во науката има различни толкувања. Според еден грчки документ, тоа се случило непосредно по паѓањето на Српското деспотство во 1437 година, а според срп скиот историчар Руварац, еден од најдобрите познавачи на историјата на Српската црква, "Пеќската црква била укината и припоена кон Охрид подоцна, во 1459 година". Од тогаш до 1557 година, што значи "цел еден век Пеќската црква била под јурисдикција на Охридската патријаршија". Имено, Руварац соопштува дека "во продолжение на цел еден век Српската црква била без сопствени патријарси, бидејќи й била пот- чинета на Охридската патријаршија". Подоцна ова тврдење Руварац го дополнува и го поткрепува со една многу важна грамота, со која "цариградскиот патријарх Иеремија ги при- знава правата на Охридската патријаршија врз епархиите на поранешното Пеќско патријаршиство". Речиси исто становиште има и бугарскиот историчар Три- фонов. Тој укажува на податокот дека "Пеќската патријаршија не само што й била потчинета, туку била и соединета со Охридската патријаршија, и тоа не по паѓањето на деспотството во српските земји, туку многу порано, пред 1437 година", под чија јурисдикција останала 120 години. По укинувањето на Пеќската црква, Охридската патријаршија почнала на осман- лиските власти да им ги плаќа даноците кои дотогаш ги пла- ќала Српската црква. Имено, данокот се собирал од архи је- рејите на поранешната Пеќска архиепископија, сè до 1557 година, кога последната по трет пат неканонски се оса мо сто- ила, што значи само по државна, а не со согласност на Мајката црква, на Охридската патријаршија и на Вселенскиот синод, што било спротивно на евангелиските правила и канони. Во средината на XVI век повторно оживеале сепара тис тич- ките стремежи кај некои српски владици. Прво се побунил сме- деревскиот митр. Павле, во 1530 година, кој се обидел својата митрополија да ја отцепи од Охридската црква, но не успеал. На страната на Охридската катедра, со која управувал енер- гичниот патр. Прохор (1527-1550), застанала не само целата Источна екумена, туку и официјалната османлиска власт, по што тој бил отстранет од црквата и анатемисан. Во 1557 го- дина, со исти мотиви, стремежи и амбиции настапил и ѓаконот Макарие, поранешен калуѓер во манастирот "Хилендар" и бли- зок роднина на везирот Мехмед-паша Соколовиќ. Дејствувајќи од сепаратистички позиции, со интриги, со притисоци и со поткуп, неколку пати се обидел да го компромитира патр. Про- хор, за да може полесно да ги постигне своите цели, но не ус- пеал. Ова замисла тој ја остварил дури по неговата смрт, иако во свои раце ја имал силата, што зборува дека охридскиот по- главар уживал голем углед и авторитет во владата на Турција, во чии кругови бил ценет како голем политичар, црковен дипломат и стратег. Благодарение на залагањата на везирот Соколовиќ, во 1557 година издејствувал ферман кај Високата по рта за обнова на Пеќската патријаршија. Со оглед на тоа што зад целиот случај, како голем заштитник, стоел везирот Соколовиќ, со чија помош бил издејствуван сул- тански ферман, Охридската патријаршија била немоќна да стори било што против оваа акција. И овој пат, со силата на ар- гументите, таа сакала да докаже дека иако ферманот бил доне- сен со државен указ, по државна линија, сепак не бил канон- ски, бидејќи бил донесен надвор од врховната црковна власт, без согласност на Мајката црква, на Охридската патријаршија и од Светиот вселенски собор, што било вообичаена практика во христијанскиот свет. Врз основа на евангелиските правила, Охридската катедра по втор пат фрлила шизма врз неканонски отцепената Пеќска патријаршија, која никогаш не била отпо- викана. Тоа значи дека Српската црква (Пеќската патријаршија) и денес формално-правно, евангелиски и канонски и натаму е под ведомство на Македонската православна црква, на Охрид- ската патријаршија - Прва Јустинијана, сакал тоа некој да го прифати или не. Историјата памети и таа не може да се негира и прекројува. Фактите се факти и тие со ништо не можат да се оспорат. А бидејќи српските иерарси, задоени со големосрпски национализам, хегемонизам, сепаратизам и шовинизам, ги не- гираат овие историски факти и се владеат според дневната на- ционал-шовинистичка политика, а не според евангелиските норми и правила, Македонската православна црква има суве- рено канонско право да не ја признава автокефалноста на Срп- ската црква. И бугарските цареви, како и српските, почнувајќи од бра- ќата Петар I Асен (1190-1195) и Асен-Константин Тих (1186- 1196), до Калојан (1197-1207), не посегнале по автокефалноста на Охридската црква. Со цел да го намалат влијанието на Ох- рид и на Цариград во бугарските земји, и да создадат про- тивтежа на балканските духовни простори, браќата Петар и Асен ја прогласиле Трновската епархија за Архиепископија. Тоа бил неканонски акт, кој бил анатемисан од нејзината Мајка црква - Охридската патријаршија - Прва Јустинијана и од Све- тиот вселенски синод. Кон неканонски отцепената Бугарска црква биле приклучени сите бугарски епархии, дел од нив биле под јурисдикција на Охридската, а дел под Цариградската црква. Пркосејќи им на овие цркви, во периодот меѓу 1185 и 1204 година, Трновската архиепископија ги зела под свое ве- домство епархиите до каде што се протегало владеењето на бугарските цареви: Видинската, Средечката (Софиската), Вел- буждската, Нишката, Врањанската, Призренската и Скопската епархија. Бидејќи ниту Архиепископијата, ниту првиот бугар- ски архиепископ Василиј, не биле признати, како од небу- гарските епархии, кои насилно биле припоени кон Трново, та- ка и од Вселенскиот синод, бугарскиот цар Калојан почнал преговори со папата Инокентиј III (1198-1216), барајќи трнов- ското архиепископство да го прогласи за Патријаршија, а Ва- силиј за патријарх. Ова барање било делумно задоволено, со тоа што Трновската архиепископија останала тоа што била, а нејзиниот поглавар бил унапреден во чин примат. Во одго во- рот на писмото од Калојан, папата Инокентиј III напишал: "Рим го исполни барањето на Словените, со тоа што на Самуил му испрати златна царска круна и патријаршиско достоинство, со Свето Папско Послание". По распаѓањето на државата на Калојан (1207), Охридската црква ги вратила насилно одземените епархии од страна на Трновската архиепископија. Подоцна, кога Иван Асен II (1218- 1241) го обновил бугарското царство, битно не се променила политиката кон Македонската црква. И овој бугарски суверен не посегнал по нејзината автокефалност, но затоа, пак, водел енергична борба економски да ја ослабне и да го намали неј- зиното влијание, бидејќи таа уживала голем углед и авторитет, не само кај македонската, туку и кај немакедонската паства, со крајна цел - Трновската архиепископија да ја наметне како во- дечка црква на Балканот. Сепак, во тоа не успеал, бидејќи се работело за црква со стара историја, култура и традиција. Со на влегувањето на Османлиите на балканските простори (1371), прво била укината Трновската, а потоа и Пеќската архие пи- скопија, а ја задржале само Охридската, поради нејзината др ев- ност и углед во христијанската паства. Епархиите на уки натите цркви, Бугарската и Српската, целосно потпаднале под ју рис- дикција на Македонската - Охридска црква. Под нејзино ве- домство останале сè до укинувањето (1767), што било не ка- нонски акт, бидејќи тоа било направено по државна, а не по црковна линија. Ова само како хронолошко потсетување за современите духовни агресори, негатори и фалсификатори на историјата, на историската наука и акрибија, кои се обидуваат својата Мај- ка-црква да ја преименуваат во ќерка, за да ја стават под свое ведомство. Овие историски факти и сведоштва се мал дел од големиот историски материјал и ризница во која се посве до- чуваат античката древност, приматот, угледот, автокефалноста и достоинството на Охридската црква во нејзиното двеми ле- ниумско постоење, како автохтона, национална црква на ма- кедонскиот народ. Бедната историја на Српската и на Бугар- ската национална црква очигледно ги тера современите ду- ховни агресори, архијерејите на тие цркви, без и малку срам, чесност и достоинство, да посегнуваат по автохтоноста на нај- старата црква на Балканот, по нејзиниот суверенитет и инте- гритет, настојувајќи да ја подјармат, свесно и тенденциозно негирајќи ја нејзината автокефалност, историја, култура и тра- диција. Фактот дека Охридската патријаршија била членка на Вселенскиот собор (Синод), кој го сочинувале петте нај ста ри и најголеми христијански православни цркви во Источната еку- мена, од кои две апостолски - Охридската и Александриската, доволно уверливо кажува за нејзината автохтоност и за ду-ховниот суверенитет и интегритет. Во многу случаи охридските
поглавари раководеле со Цариградските собори, со Светиот вселенски собор (Синод) и биле арбитри при отстранувањето од престолот на цариградските патријарси кои се огрешиле пр ед Бога и паствата. Еве два примера за да се види колку биле големи улогата и значењето на Охридската патријаршија во православното христијанство. Во јануари 1565 година ох- ридскиот патр. Пајсиј, претседавајќи со Цариградскиот собор, го симнал од престолот цариградскиот патријарх Јоасаф II, поради симонија, а 20 години подоцна, во март 1585 година охридскиот патр. Гаврил го симнал од престолот царигр. патр. Пахомиј II, поради поттикнување раздор во црквата. Со бор- ските документи редовно ги потпишувале и охридските по- главари. На овие акти "потписот на охридскиот патријарх доа- ѓал де на второ, де на трето место, веднаш по потписот на ца- риградскиот, односно на александрискиот патријарх". Во нив никаде не фигурирало име или потпис на некој српски или на бугарски архиепископ-патријарх, што било сосема разбир- ливо, бидејќи тие цркви, со мали прекини, биле под постојана  јурисдикција на Охридската црква, која не била ниту српска, ниту бугарска, туку "чисто македонска античка древност". Покрај ваква брилијантна историја и светло минато на Све- тата Македонска Охридска црква, зачудуваат непримерните постапки, "наивноста" и понижувачкото однесување кои не- кои се обидуваат да го наметнат. Дали недоволно се познава историјата на нашата Црква или, пак, тоа се прави свесно и тенденциозно, под влијание на некој центар на моќ, со цел да се минимизираат нејзината историска улога и значење!? Како да се бара некакво признавање од Црква која вечно била под ведомство на нашата Црква? Иронија е Мајка да бара при зна- вање од ќерка. Ова е единствен случај во историјата на хрис- тијанството. Треба длабоко да се размислува за последиците по духов- ниот суверенитет и интегритет на Македонската црква. Ова е измислен спор. Овој случај нè подучува дека мораме да го за- чуваме традиционалното достоинство на МПЦ, на Светата Охридска патријаршија - Прва Јустинијана, да се штитат маке-донските национални црковни интереси. Тоа не треба да биде работа само на Црквата, туку и на државата, без оглед на ус- тавните ограничувања, бидејќи таа е нејзин органски дел. Са- мо така ќе можеме да ги зачуваме духот и словото на древната Македонска Охридска црква. Во овој контекст потребно е да го истакнеме и податокот де- ка некогашните охридски поглавари, оние кои во многу мрач- ните, судбоносни и тешки времиња успешно им се спротив- ставувале и им пркоселе на обидите на разните агресори за приграбување на делови од нејзината пространа диецеза или за ослабнување на влијанието и значењето, на духовната, просветната и културната моќ, најнапред од страна на некои византиски императори, а подоцна и од Цариградската црква и Османлиската империја, не паднале на колена пред ниту еден император, султан, црква, зашто Светата Охридска патри- јаршија претставувала "драгоцен украс на православниот род и лулка на неговата култура, традиција и цивилизација, од која зрачела животворна светлина". Не е случајно тоа што ос ман- лиските власти од трите цркви кои ги затекнале на Балканот - Охридската, Трновската и Пеќската, последните две не ле гал- ни, ја задржала само првата - Охридската, бидејќи во од нос на другите неканонски цркви таа уживала углед и досто инство кај својата паства и воопшто во целиот православен свет. Осо- бено важно е тоа што во најголем број случаи на ох рид скиот престол седеле поглавари по потекло Грци и Власи, ме ѓутоа никој од нив, дури и оние кои се одликувале со го ле могрчки национализам, не помислувале да извршат пре дав ство, оваа Црква да ја припојат кон Цариградската патри јар шија, чии кан- џи виселе над Охрид како Дамаклов меч. Од пи шаните извори дознаваме дека тие љубоморно ја чувале са мостојноста, не- зависноста и автокефалноста на Охридската црква и остро се спротивставувале на какво и да било по сегнување по неј зи-
ниот суверенитет и интегритет. Во овој кон текст пример е Гркот Димитрија Хомитијан. Зборувајќи за се бе, тој вели: "и са- миот го попримив македонскиот бит". Таков бил случајот и со другите поглавари по потекло Грци, со извес ни исклучоци. Тие биле свесни дека й служат на македонска, а не на грчка паства, со што се посведочува податокот дека го по читувале народот на кој му служеле, на македонскиот, и се однесувале коректно и одговорно кон неговата историја, кул тура и тра- диција. Со ваквото навраќање во историјата не е намера некому да му докажуваме која била и што претставувала МПЦ, оли цетво- рена во Охридската патријаршија - Прва Јустинијана, во ра- ниот и во подоцнежниот среден век во христијанскиот свет, би дејќи тоа е многу добро познато, туку едноставно да пре- зентираме некои факти и сведоштва, кои намерно и тенден- циозно се премолчуваат од современите духовни агресори, осо бено оние кои се однесуваат на автокефалноста на оваа или на онаа црква, бидејќи со нив од основа се демантираат нив ните национал-шовинистички тези и идеологии. На сите тие негатори на историските факти им препорачуваме да ја проучат историјата на својата црква, без заблуди и предрасуди, па дури потоа да им се закануваат на туѓите национални црк- ви, во конкретниов случај на МПЦ. Освен српската и бугарската, тоа треба да го стори и Руската црква, која многу й должи на МПЦ. Таа треба да почне реално да гледа на состојбите. Спо- ред тоа, досега кажаното упатува на заклучокот дека клучот за разрешувањето на ова прашање се наоѓа во Цариград (Ис тан- бул), во Вселенската црква. Патријархот Вартоломеј да ги от- вори документите од вселенските собори и јасно и гласно да им каже на современите духовни агресори кој и што бил во минатото во Источната екумена. Како роб Божји, на тоа го об- врзуваат не само евангелиските правила и канони, туку и функ- цијата која ја извршува - патријарх на Вселенската црква.

Државник од кој никој ништо не учи

Славјанин -религиозен термин

 Една народна аФганистанска поговорка за да си изкажам ставовите вели вака:
 “Во овој живот не може ниту да се прдне без согласност на папата’’
Преведено значи дека се е религија .Од создавањето на човештвот до денес.Што е што во нашиов случај .Македонија=Мајка ЗемјаМакедони -следбеници на Мајката ЗемјаПо паѓањето под власта на Рим, Македонија е поделена на Склавинии во чии што граници Македоните се преименуват во Склави .Sclave - роб во денешниот романски јазик
Sclave - роб во она што се нарекува грчки јазик
Slave - роб во денешниот англиски јазик.За Македонците пак најтешко од се било делењето на Македонија на четири дела (meris, mere, partes,regiones)со забраната на меѓусебна трговија и женење .1 
Поднасловот е Римска Македонија ,политички и административни преименувања * 
а периодот е од 168 пред нашата ера до 284 од нашата ера .

The political fragmentation of Macedonia was achieved primarily by the creation
of four self-governing “cantons” (regiones); these, with the exception of Paeonia
(which, although inhabited by a single tribe, was divided under the new system), were
defined on the basis of their historical boundaries. The first canton extended from the
Nestus to the Strymon, with the addition of Bisaltia (which lay to the west of the Stry-
mon) and Sintice. The second canton comprised the lands between the Strymon and the
Axios, plus eastern Paeonia, which lay to the north about halfway upstream along the
Axios. The third canton was defined as lying west of the Axios, east of Mount Vermion
and north of the Peneios river, its northern boundary being indeterminate; it also in-
cluded that part of western Paeonia bounded by the Axios. Finally, the fourth canton
embraced (from south to north) the lands of Eordaea, Elimea, Lyncestis, Derriopus,
Pelagonia and the part of western Paeonia that bordered on the land of the Dardanians.
Of their political organisation we know only that assemblies met, taxes were gathered
and governors elected (Diodorus tells us that each canton had its own governor) in their
capitals (Amphipolis, Thessaloniki, Pella and Pelagonia, respectively). Although the
sources do not permit any certainty on this point, it is probable – and has been argued by a number of scolars-that the Roman Senate allowed the Macedonians to set up a .."2 

Titus Livius(Livy)The History of Rome,book 45.Rev Canon Roberts Ed,

Или во превод Македонија беше поделена на четири независни(една од друга) “кантони’’(региони)....
Првиот со граници од Негуш до Струма
Вториот :Струма до Вардар
Третиот од Вардар до Вермио-Вичо до реката ..
Четвртиот од...до Дарданија .

Дека од овие четири дела се земаа РОБОВИ би требало да им е нејасно само на оние што тоа не сакат да го видат .
Дека се си има свое име и назив би требало секому да му е јасно освен на ..оние што не сакаат да го согледат тоа.Постои уште еден термин со ширењето на христијанството во Македонија.Тоа е терминот Славјани .Ова е религиозен термин.
И додека термините Sclave се со туѓо потекло...
ова е чисто македонски термин.За малце да биди појасно ќе направиме нештата покомпликувани.
Ќе следиме симболот на КРСТОТ и термините поврзани со него .
Првото пројавување на симболот крст во Христијанството е кон средината на 5 век од нашата ера...3Ако направиме заклучок тогаш тој би бил следниот:
Најпрвин ниту Исус Христ не бил поистоветуван со симболот на крстот туку со симболот на рибата.
Ниту Христијаните биле поистоветувани со симболот на крстот .
Подоцна со Едикт Миланскиот ли беше .не е ниту важно , ама факт е дека Исус Христ се поистоветува со симболот на крстот.
Уште подоцна и Христијаните се поистоветуваат со симболот на крстот.И додека тече ширењето на Христијанството се наметнува дилемата ,
Кои се думите што се искористуваат како ОБРАЗЕЦ за воведување во Христијанството .?

Денес образецот е отприлика : “ Се крштева чедото Божјо .. во името на Св.Тројство...’’
Значи денес имаме симболот на КРСТ и термините изведени од него како што е и терминот се крштева .
Но, како било отпорано пред Христијаните да се идентификуваат со Крстот?
Кои думи тогаш се искористувале бидејќи фактот е тој постои ширење на христијанството ....
Изанализираме ли терминот СЛАВ ЈА НИН кој е корен и нема друг ,за терминот СЛОВЕНИ тогаш ќе заклучиме дека :
СЛАВ ЈА НИН е сосавен од неколку дела при што последниот дел е НИН 
За НИН ќе напишиме дека означува припадност .
Ова бидејќи со споредба ќе согледаме дека е така:
РИМ ЈА НИН
СОЛУН ЈА НИН
МАКЕДОН ЈА НИН
ХРИСТ ТИ ЈА НИН 
РимјаНИН е припадник на Рим
СолунјаНИН е жител на Солун 
МакедонјаНИН е припадник на Македонците 
ХристијаНИН е следбеник на Христа

Во сите НИН случаи имаме припадност 
НИН е кратенка од НИИН што од дијалектален во современ и литераурен јазик се испишува со НИВЕН за еднина НИВНИ за множина.Значи од тука што би можело да означува СЛАВЈА НИН?

Споредиме ли дека поради немањето на терминологијата изведена од КРСТОТ како крштевањето и моралноста од употребата на термин за воведување на верниците кон таа религија тогаш тезата е дека зборот СЛАВЈАНИН е определба
религиозен термин кој се искористува во процесот на воведување во редовите на следбениците на Христа.
Па наместо се КРШТЕВА да имаме изразување во правец : Се воведува чедото Божјо ...во СЛАВАТА и Силата на СВ. ТРОЈСТВО..
Воведениот во Славата Божја е следбеник па затоа и
СЛАВЈА НИН - религија

____________________
Реф.
1- Наде Проева, “Студии за Античките Македонци ’’,глава X “Македонија како Римска провинција’’ ..стр.252
2- Titus Livius (Livy)The History of Rome,book 45.Rev Canon Roberts Ed
,3-B.M. Metzger, M.D. Coogan, "The Oxford Companion to the Bible," Oxford University Press, (1993), Page 57




Линк адреси

http://www.religioustolerance.org/chr_symb.htm

NOTE: To become a Greek, it was enough to be a Christian!

The 1st Constitution of the Greek State, in the year 1827.

??? ---> 4. Provinces of Greece are all those that were taken and will be taken by weapons against the Ottoman Dynasty.

1) ---> 6. Greeks are:
2) ---> a. All those indigenous people of the Greek State who believe in Christ.
3) ---> b. All those, believers in Christ, who under the Ottoman slavery, came or they will come to the Greek State to struggle or to reside in it.
4) ---> e. All those aliens, who come and enrol as citizens.

NOTE: To become a Greek, it was enough to be a Christian!

This document proves that Greeks have a very short memory. They do not remember how the Greek State was made and also who the modern Greeks are.
Why should we Macedonians have to prove that we are Macedonians since antiquity when the Greeks do not have to prove anything for being Greeks.
The fact is that about 180 years ago anybody who was a Christian in the Greek State became a Greek automatically, why does that not bother the modern Greeks?
You see, if someone was a Jew or a Muslim or a Catholic, he/she was excluded immediately. Let us now ask ourselves what is Greek racism and were did it come from?
Just read the above document and you will know why, Greek is a manufactured ethnicity.

__________________

Sveti Vid - vistinskiot

Pa-pa

Snicla