Албанската национална доктрина

 Објавена е во октомври 1998 година, како Платформа за решавање на албанското национално прашање. Таа е, според воведното објаснување, официјален производ на Албанската академија на науките, “загрижена не само за статусот на Косово, туку и за иднината на целата албанска нација”. Нацртот на Платформата првично бил дискутиран на Собранието на Академијата, па потоа во него биле вградени оправданите забелешки и сугестии на албански интелектуалци од Албанија, од Косово и од Македонија, па најпосле била усвоена од Собранието на Академијата. Замислата на Академијата била, наводно, да организира Национално собрание, со учество на интелектуалци од сите албански етнички простори и од дијаспората, за да ја усвојат и потоа “да се обидат сите заедно да ја остварат”.
Тоа е, всушност, навестување на разврската на косовското прашање, но и на настаните што следуваа во Србија и во Македонија.
 Од сиот текст на Платформата е очебиен фактот на синхронизираноста на албанскиот етно-радикализам во балканскиот простор, но и во странство, вклучувајќи ги албанските лобисти во Европа и во САД.

Платформата на Албанската академија е повторување и обновување на романтизмот за Голема Албанија од времето на Призренската лига. Сепак, во однос на програмата на Призренската лига од 1877-8 година, во анализата треба да се оддели нејзиниот национално-еманципаторски и ослободителен карактер од нејзиниот големо-албански и експанзионистички карактер.
 Пет години по објавувањето на Платформата (2003), во излагање во Центарот Вудро Вилсон во Вашингтон, амбасадорот Герт Аренс (прво специјален претставник на Претседателството на ЕУ во Македонија, а потем претставник на ОБСЕ во Албанија), ќе рече дека денес Голема Албанија во основа значи унификација на самата Албанија со Косово, и дека никој од водечките политичари во Албанија, Косово и каде и да е, не е за тоа, бидејќи тоа секако ја оддалечува Албанија од евро-атлантските структури.
 Но, ќе потврди Аренс, тоа не значи дека идејата за Голема Албанија е мртва засекогаш. Кога започна југословенската криза, најмногу од албанските говорници се уште, главно, невино вревеа за тоа. Но, во октомври 1998, Академијата на науките на Албанија ја објави “Платформата за решавање на Албанското национално прашање,” која одеше во таа насока,
но која исто така утврди дека еднаш кога Албанците ќе бидат во ЕУ, границите ќе станат неважни.
Секако, прашање е, што ќе се случи ако нивната ин-теграција во Европа не се оствари”
(Ahrens, 2003, c.133).
Неполна година по објавувањето на Платформата, започна т.н. Косовска криза, три години по неа, започна македонската амплитуда на кризата со Албанците. Платформата на Албанската академија не е претенциозен, теориски или научен текст.

Нејзина појдовна позиција е дека етничкиот, историскиот и територијалниот идентитет на Албанците на Балканот воопшто не е спорен, и дека научно и историски може лесно да се докажува, но дека тоа, речиси, не е ниту потребно.

 Сосема патем, се споменуваат неколку историско-библиографски извори, но е извесно дека Платформата не смета на некакви извори или докази, туку на априорни тврдења.
Притоа, априоризмот е во безусловното потпирање на примордијалистичката и марксистичка теорија  на нацијата - која наводно е историски оформена, па дури и значително пред капитализмот, која е заедница на база на органскокрвни, јазички, религиски, културни и економски врски, но и се развивала на компактна етничка територија.
Која е тогаш хипотетската конструкција на која се темели Платформата?

Прво, дека надвор од секое сомневање е дека делот на Балканот северно и источно до Ниш и Пирот, потоа надолу преку Куманово, вклучувајќи го Скопје како престолнина на Косовскиот вилает, па преку Штип, Прилеп и Битола, Воден и Костур до Јанина итн., била албанска етничка територија.
 Таа исконски им припаѓала на Албанците, од нивните предци - Јужните Илири и Дарданци, па наваму. Доколку во некои периоди, на тие територии имало други држави, на пример, византиската, српската, грчката, тоа биле само политички власти и окупации. Доколку имало преселби на народите (како во времето на Чарноевиќ, кон крајот на 17 век), такви преселби имало и на албанското население (во Италија). За сегашната, трагична поделеност на Албанците и на албанските етнички територии, против која отсекојпат се борело албанското национално движење, виновни биле не само “вековниот отомански окупатор, туку и националистичките кругови на соседните земји, а заедно со нив и незаинтересираноста на Големите сили”. Така што денес, меѓу народите на Европа, најголемо територијално распарчување претрпеле токму Албанците (прва реченица на Платформата). Големите сили, на пример, на Амбасадорската конференција во Лондон, 1912, крајно жално и трагично ја распарчиле Албанија, исто како и во Версај, 1920 година. Следствено на тоа, албанската нација отсекојпат била распарчувана и угнетувана, сe до распадот на СФРЈ (1991-1998), кога Албанците се нашле во пет различни држави. Во четири од нив, Албанците биле без никакви, или со сосема незначителни етнички права (Македонија), биле предмет на геноцид, негирање, потиснување. Фактот дека Хитлер ја обединил Голема Албанија е само делумно точен, бидејќи ја дал на управување на Италија. Сосема слична оцена за фашизмот како во бугарската доктрина.
Најсилниот аргумент за распарчувањето и геноцидот над  Албанците е,
 сепак, Милошевиќевиот режим (1987-1998) и толеранцијата на меѓународната заедница. Отука, документот сосема јасно ја посакува и точно ја антиципира интервенцијата на НАТО на Косово и во Србија што упатува на помисла дури за синхронизираност на обете политики кај надворешниот фактор: про-албанската и против- Милошевиќевската.
На таа точка, документот е отворено агресивен. Имено, исто како и во српската и бугарската доктрина, во него се изразува загриженост, “не само за статусот на Косово туку и за иднината на целата албанска нација” и се бара решавање на албанското прашање во целина… Секако, стои во документот - “постепено решавање во согласност со денешните меѓународни околности и со политичките процеси што го водат Балканот кон интегрирање во Европската Заедница”. Но, освен опцијата за мирољубиви решенија, посебно во врската со принципите на ООН и ЕУ, на пример за неменување на државните граници по насилен пат, за мирно разрешување на конфликти итн.,
Платформата се залага и за “воена интервенција” (на Косово- Д.М.), како забрзано решение, заради спречување на хуманитарната катастрофа на Албанците.
А што ако меѓународната заедница не интервенира?

 Според Платформата, “во овие околности Албанците треба да знаат да ги искористат сите средства, како и сите можности што ги нуди меѓународната заедница во сегашната фаза. Есенцијално е тие да ја покажат потребната решителност за преземање такви акции кои ќе ги поттикнат меѓународните политички фактори да ја надминат досегашната нерешителност за да ги донесат потребните одлуки…”.
Ова станува стратешка определба, која подоцна е употребена и во кризата во Македонија. Заедно со тоа е поттикнувањето и на воена акција и позиција, во случајот на Косово - ОВК, сe до создавањето на Република Косово, како и апелирање на акција на политичкото водство на државата, но и на албанското национално движење во целина. По неколку месеци, остварена е интервенцијата на Косово.
Што планира Платформата во однос на Македонија?
 Се повторува старата приказна за територијата и за популацијата,  при што Албанци би требало да има најмалку 35% ,а Македонци 55% , сосе оние што се чувствуваат како Бугари; а за жал, и покрај тоа што уживаат некои права, Албанците се дискриминирани, под полициска тортура, нерамноправни се во судството, образованието, со забрането знаме, симболи, јазик во официјални акти и сл. Но, со оглед на растот на населението, “доколку продолжи досегашното темпо, нема да биде далечен денот кога албанското население ќе биде истоветно па дури и ќе го надмине македонското население”.
 Поаѓајки од таа демографска закана и миноризација на Македонците, Платформата гледа само две можности за “таа порозна држава” која се обидува да се “одржи на нозе со патерици на меѓународните воени сили”, стационирани на албанските етнички простори:
Или биетничка држава од типот на Австро- Унгарија, или Албанска автономна покраина во Македонија.
А со влегувањето во европската интеграција, граници и без тоа веќе ќе нема…

Платформата го третира и статусот на Албанците во Црна Гора, во која наводно заради интензивната асимилација на православните Албанци и дискриминацијата како и емиграцијата, тие станале само 8% од населението, но кои се компактни на својата етничка територија, со главен град Улцињ;
потоа, статусот на Албанците во Грција - областа Чамерија со Костур и Воден, и на крајот статусот на албанските заедници во дијаспората; тие посебно се третираат во Италија и во Грција, но и во други земји, каде што го сочувале идентитетот на етно или културно-лингвистички заедници.
Документот на крајот повторно се залага за “праведната аспирација на сите Албанци каква што уште од минатиот век ја определиле нашите преродбеници - обединување на сите албански етнички простори во една единствена национална држава”, со тоа што политичкиот статус на тие простори во сегашната фаза, што се предлага во документот е следниот:
 а) Република Албанија;
б) Независна и суверена Република Косово;
 в) Република Македонија како двонационална држава на Албанците и Македониците и со етнички поделен суверенитет, или со автономна покраина на Албанците во РМ;
 г) Република Црна Гора со локална автономна територија на Албанците, со главен град Улцињ; д) Преземање мерки од  страна на албанската влада во Грција, односно во Чамерија, да се воведе образование на децата на албански јазик и враќање на имотите на иселените по 1945 година.
 Еден месец по објавувањето на оваа платформа, во ноември 1998 година,
 во Њујорк, на веб-страницата на Албанско- американската граѓанска лига на Џ. Диогарди, Арбен Џафери го објавува текстот:

 “ Предизвиците на демократијата во мултиетничките држави’’.

Текстот претставува операционализација на Платформата на Академијата, негов уредник е Ширли Клојс, советничка за балкански прашања, со многу поспецифицирани барања од Платформата, посебно во однос на Македонија. Овој документ како акциска насока е објавен еден месец пред влегувањето на партијата на Џафери во владејачка коалиција во Македонија и е извесно дека коалициските партнери знаеле за текстот ако не го разгледувале и коалициски. Според реториката, содржината и предлозите во текстот на Џафери, исто така е извесна “интелектуалната симбиоза” со Платформата. Џафери инаку систематски ги употребува термините БЈРМ, Славо-Македонци, или пак навредливи изрази и констатации (на пример “славо- македонската структура на моќ”, “во овој поглед нема суштинска разлика меѓу политиката на Милошевиќ и политиката на Киро Глигоров во Македонија”, итн).
Покрај познатите тврдења за Македонија како двонационална држава и за држава што ги лишува Албанците од основните политички, граѓански, етнички, културни и други права, Џафери изнесува и многу извртени факти за нивната вистинска положба, но и за тоа дека Македонија еклатантно ги кршела меѓународните акти и документи.
На пример, повеќе резолуции и акти на ООН за правото на самоопределување, за граѓанските и политички права, за економските и за културните права, за меѓународните спогодби за бивша Југославија, посебно Карингтоновиот документ итн.
Притоа, нема ниту една референца за тоа кој меѓународен орган го утврдил тоа, а се скрива и фактот дека и при приемот во ООН, во Советот на Европа, во ОБСЕ но и во партнерството со ЕУ, Македонија беше подложена на ригорозен мониторинг, кој не покажа такви 62 девијации, а најмалку пак “етнички инженеринг” и маргинализација на Албанците во Македонија.
Исто така е скриен и фактот дека македонскиот устав, усвоен во 1991, беше, од фазата на нацртот па до имплементацијата – предмет на стриктна супервизија на Бадентеровата комисија и на ЕУ, на Советот на Европа, на Венецијанската комисија итн.
Не помалку се извртени и фактите дека правото на самоопределување (со право на отцепување, според марксистичката дефиниција кон која инклинира и Џафери), не се однесува на малцинства, етнички, лингвистички и други заедници, туку се однесува на народи и на национални држави.
Веројатно заради тоа, во текстот и во сета стратегија, тој инсистира на постоење два народа во Македонија. Во истата смисла, на крајот на текстот, Џафери го злоупотребува и познатиот американски политолог Арент Липхарт од Универзитетот на Калифорнија, кој во познатата студија Демократијата во плуралните општества, разгледува повеќе опции за перспективите на демократијата, па и т.н. консоцијален систем што претпоставува консенсуално договарање на заедници во одлучувањето, се разбира, со право на вето. Џафери тоа го сведува на пропорционално претставништво насекаде, но и со суверен и еднаков глас во одлуките. Отворено е против Милошевиќевиот слоган еден човек-еден глас, не од други причини, туку затоа што Албанците би биле прегласувани (како порано претставниците на другите народи во СФРЈ). Има еден број прашања проблематизирани во текстот, што се исправно покренати, како што е локалната самоуправа, застапеноста на заедниците во администрацијата, во судството, во образованието итн. Но, тоа беа прашања што ги покренуваа сите во Македонија, не само Џафери.
Што ако пропозициите од текстот на Џафери (односно од Платформата на ААН) не се исполнат?
 Како резултат на тоа, пишува Џафери, денес во БЈРМ постои опасна конфронтација меѓу волјите на двата народа, Албанците и Македонците, излезот од која може да биде конструктивен или деструктивен. Идеално, конфронтацијата треба да се разреши со мирни, цивилизирани средства, но тоа не мора да биде мир по секоја  цена.
Максимата “поарно лош мир одошто добра војна е кусогледа, бидејќи неизбежно лошиот мир води кон ужасна војна”.
Токму според оваа катаклизмична максима на Џафери, се одвиваа настаните во кризата во Македонија, 2001 година. Таа криза покажа дека Платформата, специфицирана од Џафери, претпоставува една комбинација на насилни и ненасилни, демократски и недемократски средства, со крајна цел и насока кон остварување на радикалните етнополитички и демографскотериторијални амбиции на авторите. Кризата и нејзиното разрешување со Охридскиот рамковен договор како и со уставните промени во 2001-2002 година, покажа дека албанската етничка заедница во Македонија вистина се соочувала со реални проблеми во својата позиција и права, но и дека тие проблеми можеле да се разрешат во рамките на институционалниот поредок, без насилство, големи жртви и материјални штети кои настанаа во кризата и судирите; уставните промени кои беа усвоени, со битен нагласок на мултикултурализмот и неговото политичко изразување беа само надградба и збогатување на мултикултурните традиции и соживот во македонското општество. Конечно, излезот од кризата, со видливо и изразено учество на меѓународната заедница, покажа дека оваа не прифаќа решенија што се наметнати со сила и насилство, потем - некакви принципи на самоопределување на малцинските етникуми во секоја поширока заедница па и државна и дека не прифаќа еднострано менување на граници на државите.

На крајот на текстот, макар што тој се однесува стратешки на сиот постулиран “албански национално-територијален проблем”,
се предлага спогодба меѓу Албанците и Македонците за менување на националниот во двонационален систем, со десет точки, од кои шесте се козметичко-комерцијални, но четирите точно ја изразуваат супстанцата на платформата на ААН:
 а) државотворноста, јазиците и знамињата;
 б) референдумот (признавање-Д.М.); в) конституирање дводомен парламент;
 г) слободно движење на албанскиот народ, идеи и стоки, насекаде низ албанските територии;

Овие текстови и пристап и денес се во употреба и имплементација. Никој и никаде не ги оспорил или демантирал или критикувал. Западната јавност и политика, со сиот свој либерализам, вклучувајќи го и технолошкиот веб-либерализам, со исклучок на поединци како Герт Аренс, не ги одбележаа. Речиси никој не ги забележа ниту во оваа држава.
Извор:

Okolu promenata H<-K

“Бидејќи ракописната форма на гафемата “Х’’ во кириличните старословенски текстови , кога се испишува IC XC , многу личи на одбележаната глаголска буква , сметаме дека таа глаголска форма на „К“ се запазила и во кириличните текстови, така што како што се запазила „И десетично “,од глаголицата , кое се изедначува со латинската буква  „I’’.
Значи кога среќаваме испис на IC XC лигатури на двете двојки,кое вообичаено се чита и восприема како Исус Христос, вусшност штеба да се прочита како Јасо/Јесу Кресто.
Стигмата (дигамата) употребена во грчки манир , се разбира не се чита , т.е. не се изговара. Со овој пример сакаме да покажеме дека е извршена една манипулација,така што во црковните старословенски  книги наложено е грчкото читање на IC XC , со што словенските “ КРСТИЈАНИ’’, преку ноќ биле претворени во „ ХРИСТИЈАНИ’’.
Домородниот словенски Кресто или Крсто се преобратил и почнал да се јавува како туѓинец- Христос...’’ 

Извор:Милош Линдро, "Ѓерданот на Хермуона",Скопје 2015 , стр: 151,152

Goce Homer MakeDonski Janevski

Goce Homer MakeDonski Janevski

Бугарската доктрина

Бугарската доктрина
Објавена е 1997 година, во форма на научна студија, во едно
тешко време за земјата (колапс на економијата и валутата,
нестабилност, подем на организираниот криминал), но и време
на насочување кон европските интеграции. Макар што
колективот автори е независен исто како и издавачот, и
авторските имиња и рецензентите и учесниците во “проектот”
како и финансиската донација укажуваат дека доктрината е
непосредно поврзана со Бугарската академија на науките, БАН,
но и со високи воени, државни и црковни кругови. Таа година е
објавен само првиот дел, “Фундамент на бугарската национална
доктрина”, кој главно се занимава со концепциски прашања
како и со историјата, до најново време. Следната година е
објавен вториот дел –“Националните програми за остварување
на бугарскиот национален идеал и национални интереси”.
Обата укажуваат на концентратот на една националистичка
идеологија, затскриен зад превезот на академизмот, модерната
реторика и “историската наука”.
Доктрината како мотив го зема, наводно, фактот што сите
современи држави (се споменуваат САД, Франција, Германија,
Јапонија и др.) вклучително и соседите, имале национални
доктрини, а Бугарија немала. (Фактот инаку не е точен, исто
како и многу други - цврсти “факти” наведувани низ текстот).
Освен тоа, тука се набележуваат и потребата од единство и
обединетост на нацијата во тешки моменти, водењето на
нејзината политика врз “научна основа,” а не врз интуиции,
имањето патоказ за развојот на нацијата и државата во 21 век, а
тој се состои во дефинирањето на националната доктрина,
идеали, интереси итн. Следува, а тоа се потенцира, дека таквата
доктрина е супра-општествена, надпартиска, класна, етничка,
религиозна, што значи таа има примат над сите други, исто како
што и националниот идеал и интереси имаат примат над сите
други, вклучувајќи ги и државните.
Во воведниот дел, целта на доктрината, исто како и во
Меморандумот на САНУ, апелативно се насочува кон “држав-
ниците и политичарите”, за да дејствуваат активно и целе-
сообразно на остварувањето на бугарскиот национален идеал и
на бугарските национални интереси, а во истата смисла таа ѝ се
нуди на сета нација во насочувањето на нејзината творечка
енергија и волја. Во тој воведен дел, документот се обидува да
определи некаква научно-теориска основа и оправдување на
пристапот, па се поаѓа повторно од наводен “факт” дека денес
во светот имало две разбирања на нацијата: едното кое е
надминато, во чија основа е “етносот” во тесната смисла на
зборот, кое е, т.н. етно-концепција на нацијата, или концепција
на етно-нација; а другото е наводно она што превладува од
француските просветители до денес и што било, се вели во
текстот, основа за државното уредување на најмногу од земјите
во светот (Франција, САД, Швајцарија, Шпанија и многу
други); тоа е концепцијата на социо-културна (политичка)
нација, чија дефиниција им се припишува (без извор) на
француските просветители: “општество на граѓани, обединети
од идејата за заедничка државност”. Доктрината се определува,
,се разбира, за оваа втора концепција.
Меѓутоа, за големо изненадување, следува дефиницијата на
бугарската нација во чиста и строга марксистичка формулација
(етнос-народност-национална свест - за создавање своја црква и
држава) - историчност - и - територија со целосен и компактен
политички, економски и духовен простор. Кога пак започнува
изложувањето на етно, односно, нацио-генезата на Бугарите,
доктрината не се потпира ниту на марксистичката концепција,
туку на најархаичните концепти на етно-романтицизмот и етно-
детерминизмот.
Па сепак, во основа, овие два доктринарни текста го следат –
марксизмот. Воопшто, и ден-денес, бугарските академици, во
голема мера страдаат од марксизмот и ленинизмот кога го
разгледуваат националното прашање. Овие два текста се во
потполн континуитет и аргументација со познатиот памфлет на
Институтот за историја на БАН од 1968 година, за
Македонското прашање, кој наводно требаше да ги појасни
бугарските ставови за Македонија, а по извесното подобрување
на југословенско-бугарските односи и разговорите Тито-
Живков и Крсте Црвенковски-Живков. Ниту милиметар
поместување, освен критика на Димитров за “неправилното”
разбирање на Лениновското сфаќање, “злоупотребено”
политички од Сталин - на правото на нациите на
самоопределување до отцепување (Македонскијат впрос, 1968).
Сепак, и на бугарските академици им е јасно дека теориски,
доктрината е доста плитка и гола. Треба малку да се зајакне. Во
2000-та, софискиот издавач “Парадигма” како поддршка на
доктрината ќе ја објави книгата “Етнос, нација, национализам”,
од историчарот В. Тодоров. Многу е интересно што Тодоров, по
релативно солидната анализа на делата на А. Смит и Б.
Андерсон, Е. Гелнер и другите од кругот на модернистите и
етно-симболистите, во заклучоците е потполно збунет. Прво, во
Предговорот, ќе го искритикува некогашниот претседател
Жељу Желев, што допуштил во 1993 година, неговата книга за
“Фашизмот” да се преведе и да се издаде на македонски јазик и
што воопшто дошол во Скопје на промоцијата на книгата.
Тодоров вели сепак, тој бил повеќе филозоф, а помалку
историчар, па донекаде ги измешал историјата и политиката.
Но, веќе во четврттиот дел на книгата, Тодоров се определува
да не ги признае Македонците како нација. Ќе ги именува како -
неалбански политички сили во Македонија, како христијанско
мнозинство и раководство во Македонија и “македонски
управници” на република Македонија. Внимавајте, “република”
Македонија е напишана со мала буква, за разлика од памфлетот
од 2008 година, каде е напишана со голема – разликувајќи ја од
Бугарија, без “република”. Во обата случаја - се имплицира -
вештачка творба и име. (Тодоров, 2000).
Сиот текст на доктрината е организиран за да остави впечаток
на длабока научност, систематичност и сериозност, давајќи
дефиниции за сите поими и категории, изведувајќи некаква
хиерархичност во конструкцијата на: етнос – народност –
нација – национализам - национален идеал -национални
интереси – практична политика. Многу често тие дефиниции не
се совпаѓаат ниту со теориската ниту со речничката литература,
а некои, пак, звучат сколастично, тавтолошки и дури смешно.
Конструкцијата на доктрината е доста едноставна: Бугарите
како нација и држава се меѓу најстарите во Европа, а секако и
на Балканот, меѓутоа по сила на околностите, денес се
потиснати само на еден дел на својата територија, а со
значителни територии и свое население, надвор од државата.
Тие историски околности биле - нападите и посегањата на
другите соседи, од Византијците и Турците до Србите, Грците,
до Сталин и Коминтерната итн., но, се разбира, имало и некои
слабости и грешки на водствата - од царевите Петар и Борис,
преку Фердинанд и премиерот Стамболиски до Димитров итн.
Многу голема штета на бугарската кауза ѝ нанесле богомилите,
големите сили, комунистите и изродените Бугари, како и сите
соседи.
Но, денес, наводно, Бугарија е на вистинскиот пат, прогласена
е, и вистина е, за еднонационална држава, бидејќи така пишува
и во уставот, а некои етнички групи, односно граѓани можат
индивидуално да се изјаснуваат и поинаку, но важно е дека сите
се припадници на бугарската нација. Само што условот за тоа е
– да бидат лојални и да се обединат како и сите други
национално, како Французите, Американците итн. Се разбира,
низ сиот текст провејува трагиката на загубата на Поморавието,
на Македонија, Тракија и на Мизија, па и на дел од Добруџа,
при што провејува и оптимизам дека, сепак, нешто може да се
поправи, особено во Македонија бидејќи Македонците
отсекојпат имале најчиста бугарска свест. Критериумот за
прогласување на малцинствата за дел на бугарската нација,
очигледно не важи за статусот на Бугарите во другите држави.
Според доктрината, бугарскиот карактер на Македонија и
Македонците е неспорен. Македонската нација е квази-нација,
создадена со присилно оттргнување територии и население од
бугарската нација, со вешто манипулирање на Србите, на
комунистите и на некои автономисти, гладни за слава и моќ.
Неспорно е исто така, дека македонскиот јазик е дијалект на
бугарскиот, а дека сета македонска историја и култура се дел на
бугарската, со тоа што српската и другите пропаганди во некои
околности во Македонија се покажале како поуспешни
(повторно Стојан Новаковиќ). Тезата за вештачкиот карактер на
македонската нација е истоветна со грчката, индиректно и со
српската.
Интересно е што доктрината отворено е благонаклонета кон
фашизмот и улогата на цар Борис во Втората светска војна, кон
некои милитаристички групи и кругови, а слично на грчката
доктрина, прескокнува цели поглавја и факти во историјата,
како што се Втората балканска војна, Првата светска војна,
Народно-ослободителната војна во Македонија, признавањето
на македонската држава и независност од страна на Бугарија
1992 година, или, пак, признавањето на јурисдикцијата на СПЦ
над МПЦ. Сиот текст е преплетен во еден емотивен набој на
жалење за величественото минато, со обвинување на други
држави и народи за бугарските национални трагедии, со
некритично величење на бугарскиот “генетски капитал” и
светлата иднина, доколку Бугарите се обединат и се освестат
околу националниот идеал. Последниот дел од доктрината, во
кој има обид да се изведе некаква демографска, економска,
социјална и научно-културна политика е, всушност, и
најслабиот дел, далеку под нивото на официјалните државни
програми за приближување кон Европската унија.

izvor

О Словенима ..српски

Ово је поглед ка термину који шири забуну и у нас и у вас : Словени . Словени су религија.Термин је религиозан а не етнички . Ко су Словени ? Словени си следбеници Слова . Шта је то Слово ? Слово је епитет Исуса Исус има два епитета Слово , настао негде 50-тих год. наше ере Христ , наста негде половицом 16 века. Измеђ од 313 год до 16 век је варијација Крист/Крест Следбеници Слова со Словени Следбеници Христа су Хришћани Шта је то Слово ? Слово је и учење о Исусу . Настаје и прпповеда се међу Македонцима у Солуну са првим доласком Светог Павла. Библија о томе записала овако: Македонски превод каже овако : 5.зашто нашето Благовештие кон вас , не беше само со силата на словото , туку и со силата на Светиот Дух, и со голема увереност:сами знаете какви бевме за вас помеѓу вас ...’’ 1:5, Српски превод : 4. Знајући, браћо љубазна, од Бога избор ваш. Кол. 3:12 5. Јер јеванђеље наше не би к вама само у речи него и у сили и у Духу Светом, и у великом признању, као што знате какви бисмо међу вама вас ради. http://www.pravoslavna-srbija.com/Pravoslavlje/Sveto%20Pismo%20-%20Biblija/52_1SO/521SO001.HTM Македонски превод је ваљанији ево зашто : Бог + Слово = Богословија Српски превод неможе да ово долови јер Бог + Реч није оно што се каже Богословија
Следи : Македонија јест колевка Словена Словени су следбеници учења о Исусу Прва Словенка на Свету јес Лидија Ми смо први који су прихватили Слово и раширили га међ народима: Уместо глупости о територијалности Македоније и Македонаца . Ево укратко ко смо ми: Македонци родом Вером Словени , данашње ПравоСлавни Религијом Хришћани


Mozda bi fokusiranje ka religiji i terminima tamo, umesto fokus ka muzici dao malo bolji rezon oko termina Sloveni .
Sloveni nisu narod , neg religija.
Sloveni kao termin je raniji termin za ono sto se kasnije dopisuje kao Hriscani .
Jer prvo je nastalo ucenje o Slovu 
Zatim nastaje titulira Hrist .
I jedno i drugo svoj nzs imaju u religiji .Тermin Sloveni,na pocetku ima samo jedan znacaj a taj je 
sledbenik tj podanik Slova .
I kao sto su podanici termina Hrist , Hriscani , tako su i podanici termina Slova Sloveni 
,njegov danjasnji odraz PrvoSlavniAjmo polagano ...

Biblija ukazuje na to ja Sveti Pavle na svom prvom proputovanju kroz Makedoniju prvi poceo da siri ucenje o Isusu , pod epotetom Slovo .

To se cita u Bibliji ...

1. OSNUTAK CRKVE
Zahvala Bogu za obraćenje Solunjana
Zahvaljujemo uvijek Bogu za sve vas i bez prestanka vas se sjećamo u svojim molitvama 3spominjući se vaše djelotvorne vjere, zauzete ljubavi i postojane nade u Gospodinu našem Isusu Kristu, pred Bogom i Ocem našim. 4Svjesni smo, braćo od Boga ljubljena, vašeg izabranja 5jer evanđelje naše nije k vama došlo samo u riječi nego i u snazi, u Duhu Svetome i mnogostrukoj punini. Takvi smo, kao što znate, poradi vas među vama bili. 6I vi postadoste nasljedovatelji naši i Gospodinovi: sve u nevolji mnogoj prigrliste Riječ s radošću Duha Svetoga 7tako da postadoste uzorom svim vjernicima u Makedoniji i Ahaji. 8Od vas je doista ne samo riječ Gospodnja odjeknula po Makedoniji i Ahaji nego se i vaša vjera u Boga posvuda tako proširila te nije potrebno da o tome govorimo. 9Oni sami o nama pripovijedaju: kako dođosmo k vama, kako se od idola obratiste k Bogu da biste služili Bogu živomu i istinskomu 10i iščekivali s nebesa Sina njegova koga uskrisi od mrtvih, Isusa koji nas izbavlja od gnjeva što dolazi.
http://biblija.ks.hr/knjiga.aspx?g=59Ovde u ovoj Poslanici termin Slovo je zamenjen terminom RijecCini mi se da i Vukov prevod sa sobom nosi Slovo kao termin koji stoji umesto termina Slovo .U nas joste uvek stoji prevod sa upotrebom termina Slovo .5.зашто нашето Благовештие кон вас , не беше само со силата на словото , туку и со силата на Светиот Дух, и со голема увереност:сами знаете какви бевме за вас помеѓу вас ...’’ 1:5,
6..“ И *вие се угледавте на нас и на Господа , кога со големи маки со радост го примивте словото од Светиот Дух , 1 :6
7.така што станавте образец за сите верници во Македонија и Ахаја .Da se zadrzimo malo oko ovoga termina i to zasto smo mi svi koji smo primili Slovo Sloveni , a Grci nisu Sloveni ,nego su samo Hriscani , pa kako bi se i trminoloski nametnuli nad nas tz Slovenski svet , izmislili termin Ortodox
Sta je to Slovo ?

Jedina stvar koja je bitna u svakoj religiji sirom sveta je ta da je ona namenjena coveku .
I kako je u svakoj religiji sve je postorojenu coveku , tako je i u `riscanstvu sve podredjeno coveku .
Covek je u fokusu svega i sve je coveka radi.I Raj i pakao, i sva ta pravila ...i sve sto sledi ...sve je za coveka .

Человек je termin koji se i danas korisi u Crkvama nasim , kao termin za coveka .

Ova rec ispisana na pismu Koine , (koji usput nije nikakav jezik , ko sto glagoljica nije , ko sto cirilica nije jezik, pa nije ni ona , jer nigde nije posvedocen Koine narod )
se isisivala otprilike ovako :
Σελοωεκ 

Danasnjom otrografijom bi smo ispisali ovako 
Человек 

Значи изанализирајмо мало овај прелаз .

Σελοωεκ 
Человек 

Из овог термина извлачењем сугласника добијамо следече:

Человек
ЧЛВК 
заменом 
ч<-с
ЧЛВК
СЛВК 
______________
СЛВ К 
К исписана и као |< или означува само едно припадност .
или припадност ка СЛВ исписано пластичније 

СЛВ < ---
O kakvom Coveku ovde moze da se ukazuje ?

Uporedimo li koncept Hriscanstva , zakljucujemo da je rec o samo jednom coveku rec.
O Isusu koji je sisao sa Neba i uzeo sebi oblik Человека radi spasenje covecanstva .
Taj se koncept u svojem najciscem ovliku uocava u Jovanovo 1:1 , gde otprilike stoji ispisano 
Da u pocetku bese Slovo i Slovo bese u Boga 
i Bog bi Slovo i sve se putem Slova stori na Svetu...

Ovde imamo 
Bog+ Slovo = BogoSlovija 

I putem ovoga potvrdu da termin Slovo stoji taman za Isusa , koji je kasnije nazvan i terminom Hrist
 Termin Slovo se najpre siri u Solunu i Makedonci su ti koji ponajpre budu njegovi podanici .Makedonci su prvi Sloveni jer su prvi kako svedoci Apostol Pavle u svojim " Po Slovo vanjima " , zapisanih kao Poslanjima , a u kojem govori jedino o Slovu tj Isusu , ..
Elem Makedonci prvi zagrlise veru u ucenju o Slovu i pored svih muka i nesreca koja su ih snasli i nisu se odvratili od toga ,no su poceli i sami siriti Slovo i tako slovenizirali ostatak Sveta .
Od Soluna ka Ohridu...

Uporedimo li da se kad se prima nova vera , tj kad se prima Islam , menjaju i licna imena , pa recimo od Goce bude sta ti znam Ahmed , od Homera Omir , tako bude i sa tituliranjem koji podanici novog iimaju.
Od knjazeva i vlastelina budu Age i Begovi i Pase i Bimbase.

Primenimo sad ovakvo uporedjenje na nadolazece Kanove iz Mongolije .
Oni su medju prvima ,kaze istorija primili novu veru.
Njihov Asparuh , postaje Simeon ili Mihailo ili Petar , a njihova titula Kana se zamenjuje titulom knjazeva ili Careva

Nakon Slovenizacije bliskog nam Istoka, Slovenizira se Moravska ,gde zemlje bohemijske budu nazvane Slovackom i Ceskom.
Rusi kao zadnju stizu u Ohrid odakle primaju Slovenstvo i sve knjige o Slovu sto im Car Samoilo dadne ponese sa sobom i sa uciteljima svestenstvo Slova koji krenu za njim u Mali Rus .. Kasnije , mnoogo kasnije kad Konstantinija ( kog su nazvali Konstantinopolom , kakve li ironije da se glavni grad carstine naziva gradom -drzave ) pada u ruke Turaka , kod svestenstva Moskovske Patrijarsije se namece ideja da Moskva postane Novi Novi Rim , kao duhovn sediste za Pravoslavlje .
Taj Novi Novi Rim , se kao najpre duhovni pravac ponajpre i zapisuje kao titula za Ruske careve.
Odatle njima i ono prezime .
Prvo im zelja da budu centar duhovnosti , te zapisali tendenciju 
Nova Roma , 
da bi zatim to postalo prezime 
Roma Nova 
Romanovi .
Oni su u zelji da kasnije postanu i fizicki centar sa sedistem u Konstantiniji , usmeravali i svoje aktivnosti u pravcu ekspanzije ka Bosforu.
Dva puta su stizali vojskom ispred vode Stambola i ono sto su ponajvise uradili je stvaranje jedne nove Crkve , Egzarhije koju su nazvali Bugarskom , 
Njome su ponajvise za sebe otstranili konkurenciju Ohridske nekad Patrijarsije , time sto su sve hriscane koji udju da budu podanici te Egzarhije , bili zapisivani Bugarima.

Ovaj princip je po svom principu preslikavan u istoriji , jer 
najpre su podanici Istocne Romejske Crkve nazvani Romejima ,a oblast njenog uticaja su Turci preveli kao Rumelija .
Princip je bio taj 
Vernik u Romejsku Crkvu je nazvan Romejem 
Vernik bugarske Egzarhije nazvan Bugarinom
Vernik Crkve za Grcku - Grkom
Kasnije kad je koncept Ruske Imperije propao i kad su Romanovi nestali sa lica zemlje , ostala je ideja vodilja da se nevernicko komunisticko drustvo u najavi , posluzi dostignucima ideologije da je "Moskva mati pravoslavlja", koja je stvorila i termin SlavjaNIN ,
te da se izvrsi zamena teza tako da Moskva nadalje bude 
"Majka Svih Socijalistickih zemalja ", jer po njihovom vidjenju istorije oni su tacno i zapisali na neki nacin da su Sloveni dosli iza Karpata .
Nasi su prerodbenici kasnijim prepisivanjev ovog njihovog postilata zajebali stvar , jer je njihovo IZA , nase ISPRED ... Mi svi Sloveni Sveta smo zato i vaki sareni .Jer svi smo ista 
Religija .Religija Slova ..Upravo je ova religija Slova ta izgubljena jednacina tz antickog sa tzv slovenskog doba za sve nas .I Makedoniju i sve unaokolo ..


Postavili ste pitanje jezika Makedonaca u drevnosti .
Pogledajmo malo u religiju predaka .
Dali znate da je lik Aleksandra Makedonskog upotrebljen za naslikavanje lika Isusa kao bebu ?

Da li znate da su epiteti njemu dati 
pridodati i Isusu .
Ti epiteti su 
Sin Boziji , Car iznad Careva , Kralj nad kraljevima ..
Dali ste primetili da se Madona , po katolickom Bogorodica po nasem naslikava sa simbolom mkd sunca na sebi ?

Do tri puta , na ramenima i na samiji na celo ?
Stare makedonske reci se valjaju rekonstruisati jedna za jednom .

Da bi se uvideo njihov danasnji odraz .
Evo nekih od njih .

Dali znate da jos nije sasvim solidno potvrdeno i da je to joste teza da se titula Bog i nasim jezicima prelila od Iranskog Bagu , tj od Indijskog Bhagavana ?Sagledamo li stvari preko religije onda valja uporediti na ovaj nacin 

najpre je postojalo drustvo, ljudsko drustvo gde je Majka bila Boginja .To bi mu doslo vreme matrijarhata i materizma .

Majka Zemlja nekad 
Otac Nebesni danas.

Idemo li promenom slova u slovo imamo sledece stanje : 

Majka 

m->B 

primer za promenu :
Mrmoriti 
Brboriti 

ili 
Mekanje
Beken

Make means Mother
m->b

Bake*

ili 

SeMele / CyBelle

ili promene koje su posvedocili i stariji zapisi u tz grcke dijalekte .
Promena slova M, i to dijalektalno :

2. u slovo B,
as Mεμβράς ,Bεμβράς; Bροτός, Aeol. Mορτός ( v.άμβροτος fin.) and άBροτάξομεν for (from άMαρτάνω) ; μολєίν aor. of. βλώσκω ; κυBєρνήτης , Aeol. κυMєρνήτης ...1

Ref.

1-Henry George Liddell and Robert Scott “Greek-English Lexicon” ,London,1896… page.953

http://www.hermeticfellowship.org/Di...n/Maenads.htmlOve promene slova m->b idu u sledecem pravcu

Primenom ove promene u reci 
Majka 

m->b

Bajka*
 Zatim naidemo na k-g prmenu 

Majka 
BajKa*
k-g
BajGa*

Baga 

BogSve u svemu moj je pristup da bi sve valjalo promatrati preko religije.
Ako danas za neke pojave koje su nam sakrivene , pa kako bi ih trebalo razotkriti valjalo bi slediti kretanje para i kapitale, tako bi valjalo za sve u istoriji postamtrati procesima relijie.
Jer staro je pravilo "da se more pr`niuti ondak kad ti to Papa odobri , Rece li Papa da se ne mere , ondak se ispustaju ilegalci ."

Hellene and Greece , the terms leveling

Hellene 

H->X different orthography for the same sound 
x -> k`s 
The Latin consonants, except as noticed below, were pronounced more or less as they generally are in English. 
Notice for letter x : 

x was pronounced ks, as in English extra (not gz as in examine, nor kz as in exonerate). 

*Xellene 
K`S ellene 
i->e ->je 
''` sellenje 
“`Selenje 

Explanation for the word selenje as it given at Macedonian-English dictionary is: 
selenje n. removal, resettling ,migration 

Ref: Dušan Crvenkovski,Branislav Gruić “Dictionary English-Macedonian,Macedonian-English“, Naša Kniga,Skopje,1993...p.918 

-S. A. Handford and Mary Herberg “Latin-English ,English -Latin dictionary” Berlin and Munich ,Germany, 1955,1966 … p.8-9
Selenje or Migration -explanation of: 

Migrātiō, ōnis f removal, migration; change of meaning. 
Migrō 1 a) to remove, depart, emigrate (ab, ex, de re in or ad alqd); 
b) trans. to transport; to transgress. 

Ref: S.A. Handford and Mary Herberg “Latin-English, English -Latin dictionary” Germany 1955, 1966.Berlin and Munich … p.200 

migrant n 1. a person or animal that moves from one region, place or country to another . 
2. an itinerant agricultural worker. ~ adj. 
3. moving from one region, place or country to another; migratory. 
migrate vb.(intr.) 1. to go from one place to settle in another, esp. in a foreign country. 
2.(of birds, fishes, etc.) to journey between different habitats at specific times of the year.[C17: < L migrare to change one’s adobe] –mi’grator n. 
migration n. 1.the act or an instance of migrating. 2. a group of people, birds, etc. migrating in a body. 
3. Chem. a movement of atoms, ions, or molecules, such as motions of ions in solution under the influence of electric fields. –mi’grational adj. 
migratory adj.1. of or characterized by migration. 2. nomadic; itinerant 

Ref. “The new Collins concise dictionary of the English language”. London & Glasgow 1987…p.714-715 
Standard ISBN 0 00 433091-9 
Indexed ISBN 0 00 433070-6Mi^gratio=Grætio=Greece 

Text below have its part to give some examples of letter m changes into ancient dialects of the Hellenes ,and some changes parallel between them and Latin langue, 


Changes of μ, esp. in dialects: 
III 
2. Aeol., as αμμες υμμες єμμα єμμι for ημєις υμεις єιμα the vowel or diphtong before it being shortened, Greg. Cor.p. 597 ; - αμμες and υμμες also in Hom.and Ep. 

III. μ is freq. added or left out, acc. to dialects, 
1. at the beginning of a word as αρυω μηρυω, ια μια ,ονθυλєυω μονθολєυω, οσχος μοσχος , οχλєυς μοχλєυς , υραξ μυραξ ,μαλη Lat. ala Buttm.Lexil. v.ουλαι 4. Lob. Phryn. 356; so ΄΄Αρης , Lat.Mars, ανηρ, Engl. man. 



Henry George Liddell and Robert Scott “Greek-English Lexicon” ,London,1896… p.953
Grætia=Græcia 

The Latin consonants… except as noticed below, were pronounced more or less as they generally are in English. 
Notes for letter t : 
t (ratio) always had its proper sound; ra-ti-ō was pronounced as it is written ( not with the sound of sh as in English rational, nor with the sound of ts, although in many Italian words t has been replaced by a z which is pronounced as ts – e.g. giustizia from Latin iūstitia ). 


Ref: S. A. Handford and Mary Herberg “Latin-English ,English -Latin dictionary” Berlin and Munich ,Germany, 1955,1966 … p.8-9 

From here we can notice that in a lot of Italian words letter t has been replaced by a z ,which is pronounced as ts. 
We could compare not only example of the word iūstitia- giustizia, but at the words Dalmatia pronounced as Dalmatsia ,Croatia, pronounced as Croatsia, in my mother tongue written as Dalmacia, pronounced the same as well. 
This letter deviation reality could be taken as example to analysed letter t deviation at the word gratio. 
GraTio 
t->ts-c 
*Gratio->*Grætio->*Gratsio->*Grætsio –>*Græcio-Greece 
Gratio pronounced as Gracio and this days spelt as Greece with the meaning same as Hellene 

Hellene and Greece two different words meaning one and the same 
at two different languages . 
Hellene= Selenje in Macedonian 
Greece = Migration in Latin
or Helens =Greeks=newcomers=imigrants



p.s.
 from the arabic "yalla" = to come.

Околу граѓанскиот термин за Македонија

“ Граѓаните на Република Македонија’’

Наспроти овој терминолошки  , би требало  да се заземе следниов пристап:


Сите жители на Републиката се Македонци .
Македонци од македонско потекло и останатите Македонци од други етнички потекла.

Македонија не е надвор од Планетава ,та во се да биде уникатна, но и Македонија би требало да прави споредби со светот околу себе, за да види како останатите политички творби ,надминале ваквата проблематика ,заради усвојување на позитивностите произлезени од таквите надминувања.
Да споредиме со СФРЈ каде сите беа Југословени незаисно етничкото потекло.
Политичкиот термин Југословени беше обединувачќи затоа што надминување етничката припадност .
Југословени беа сите нејзини жители .
Така и со употребата на Македонци за жителите на Македонија што согледуван од политички аспект како термин мора да биде обединувачки за сето нејзино население незавсно од етничката припадност.
Македонци како термин кој во унитарнсота ќе одсликува и мултикултуризмот за сите поединечно ...

Ако во “ Југославија сите биле Југословени, НО по народност Македонци, Срби, Хрвати и т.н...’
Во Македонија сите се Македонци , но по потекло Македонци , Срби , Шиптари , Власи ....

Со правилно употребени пристапи во терминирањето нема простор за забуни ..
:)

Така , преку подигањето на ниво на политички термин ,припадноста Македонец го трасира и патот она помакедончување на сите жители на Македонија ,
при што заедничкото се воздугнува над поединечното .

Помакедончувањето кое настапува со пасошите е во смисол сите да се чуствуваат припадници на Македонија.Наместо сегашното самочуство да се биде тн етнички албанец , само за едните и тн Граѓани за сите други, па преку тоа и тенденцијата кон издавање на посебни пасоши за секој етникум поединечно, преку воспоставувањето и наметнувањето на терминот Македонци за заеднички политичко правен термин на самоединтификација на сите останати , де факто малцинства се доаѓа до нормативот дека во Македонија сите сме Македонци.Исто како што е и наоколу.Срби во Србија, Бугсри во Бг, Алб во Алб, ...Словенци во Словенија.
Ограничувањето како последица на терминирањето при тн граѓански концепт за општествата , најлесно и се надминува со тоа што на постоечките називи за народи им се согледа и допише уште едно значење, кон веќе постоечкото.А додаваме затоа што некој тоа дамна го има направено.Со создавањето на Франција на пр. Освен Францизите по род , како Французи се идентификуваат и сите оние што по род не се тоа.Значи тука има школски пример дека народниот назив Французи постанува политички термин кој што опфаќа секој по ред.

 Терминологијата е она што мора македонската научно политичка мисла мора да доизградува.
Наместо исполнување на нечии желби во правец овој сакал ова оној она ...мора да се започне со законодавство.И правно и извршно.
 е терминот кој се преведува единствено според значењето град граѓани.Терминот City , Citizens има уште едно значење а тоа е жители.
Се е до интерпретацијата и до нејзиното наметнување во ранг на усвоен стандард.Зарем не ти се чини дека наметнато толкување на Граѓани на Македонија е тендентично и оди во прилог на поделби и распаѓање на нашето општество?
Сега сме на ниво на усвоениот стандард Граѓани на Македонија и етнички Албанци, со подграфата на Етнички Алванци и Славомакедонци те Словени и сите останати.
На тој увезен стандардизиран термин, стандардизиран при однесувањето на тн странски фактор кон неговото обраќање кон жителите на нашата Република мора да му се излезе со логиката на контрастандардизираност.


.Терминологијата е досадна и сувопарна дисциплина .А поради тоа што сите сме со истиот пристап на " дај да потпишам и е ме замарај повеќе" ,оти преку ставот кој вели:
" шо и ако сум потпишал та си знам кој сме и што сме"...
постанавме жртва на сопсвената занесеност во спасот од страна и усвојувањето на се и сешто што е принесено на усвојување.И усвоено и озаконето.Дали кај нас во нашето законодавство , дали во меѓународните институции.
Факт е дека имаме потпишано дека сме ФИРОМ во кој живеат , повторно озаконето и тоа со Устав, припадници на заедници .
И наместо да насочиме енергијата во надминувањето на тн регеренца и нејзино фрлање на ѓубриштето на правни измислици , ние ја седнавме Грција пред Судот на честа во Хаг , се судевме и ги добивме пресудите во наша полза.Добивме и моралното и необврзувачко право да се зачленуваме како ФИРОМ насекаде низ Свет во било која организација , а при тоа да не бидеме попречувани од никој.


Терминологијата и нашиот однос кон неа не смее да биде како досега по инерцијата на последичноста.