Дума 4

 ПОГЛАВЈЕ 4: Математика на Светото Тројство во Стариот Свет преку граматичката категорија двоина4.1. Проблемот на еднина и множина кај името ЕлохимВо Христијанската традиција, како и во теологијата на Стариот Свет, постои една очигледна јазична контрадикторност во врска со името на Бога. Во Еврејската Библија, поимот за создателот најчесто се јавува во граматичка форма за множина — Елохим (Elohim), каде што завршетокот „-им“ е карактеристичен маркер за машки род во множина. И покрај ова, овој збор секогаш по дефиниција се преведува како „Бог“ (во еднина). Сличен феномен се забележува и во Арапскиот Коран, каде Бог често зборува за себе во множина преку изразот „Ние, вашите богови“, а сепак значењето секогаш е исправно преведено во еднина (како Едниот Бог — Алах). Во христијанската догматика, оваа противречност традиционално се објаснува преку Доктрината на Светото Тројство (Еден Бог во три лица: Татко, Син и Свети Дух). Меѓутоа, согледано чисто од лингвистички агол, оваа јазична енигма нема јазична еднаквост меѓу својата лева и десна страна сè додека не се воведе поимот за двоина.4.2. Математички модел на двоината (ЕL = 1 + 1 = 2)За да се долови суштината на множинската форма на Елохим (или Елоах), клучот се наоѓа во заборавената граматичка категорија дуал или двоина. Во античките јазици, двоината била посебна категорија што означувала пар (две нешта што дејствуваат како едно тело). Набљудувано преку претходно воведениот палеографски код на буквите, името ЕЛ се разложува на следнава математичка формула:Буквата Е претставува вредност од 1 (првиот мајчински код МА).Буквата L претставува вредност од 1 (вториот код МА).Преку собирање, Е плус L е еднакво на 1 плус 1, што дава математички резултат 2 (Двоина).Овој модел покажува дека коренскиот збор ЕЛ сам по себе не е апсолутна еднина, туку е егзактен лингвистички пар, односно двоина. Во развојот на јазиците, формите кои изворно означувале двоина, со текот на времето многу често преминувале и се трансформирале во категоријата множина.4.3. Размножување на пра-кодот преку подвојување (МаМаМа)Оваа визуелна и граматичка матрица прекрасно го отсликува Светото Тројство во Стариот Свет. Ако почетната состојба ја претставиме како трикратна севкупност на пра-кодот, односно МаМаМа (Трите Лица или Елементи), со математичко средување преку подвојување доаѓаме до следнава структура:МаМаМа се средува во комбинација од МаМа плус Ма.Овој сооднос (Мама плус Ма) е токму она што во Новиот Завет според Евангелието на Јован сведочи за заедништвото на Словото и Бога (Во почетокот беше Словото и Словото беше со Бога). Преведено преку нашиот пра-код, каде што зборот е заменет со Дума (или Мама), а Бог со стилизираниот код МА, реченицата гласи: „Во почетокот беше Ма и Ма беше со Мама“. Оваа равенка покажува две единици кои се во постојан меѓусебен однос (Двоина) и кои ја сочинуваат десната и левата страна на космичкиот баланс.4.4. Заклучок: Еден Бог со различни називиЛингвистичката анализа на двоината покажува дека Елохим не означува заедница на повеќе различни богови, туку го претставува самиот чин на размножување на првобитниот код. Наставката „-им“ е јазичен приказ на плодовите и енергијата кои излегле и пулсираат од една Божествена Утроба (ЕЛ). Човечкиот јазик низ историјата го согледувал овој математички парадокс — дека Едното во себе содржи Множина без да престане да биде Едно. Затоа, иако Бог е само еден, тој низ епохите и писмата се јавува под различни називи и графички стилизации, но секогаш со истата внатрешна суштина на создавањето.

ИЗВОРИ И РЕФЕРЕНЦИ ЗА ПОГЛАВЈЕ 4:

______

Библија, Нов завет, Евангелие според Јован, поглавје 1, стих 1.Гајд, Стефан. Декодираните скрипти на Трачаните - 1. Институт на Трансцедентна наука, Софија, 2006. (Концепт за значењето на Бог во Бохарскиот дијалект и доктрината за Светото Тројство, страна 120).Толкување на поимите 'Elohim' во Хебрејската Библија и 'Allah' во Арабскиот Коран (Граматика на семитски јазици, Pluralis Excellentiae).