Search This Blog

Saturday, July 29, 2017

Правила на Македонскиот Востанички Комитет – 1878

Правила на Македонскиот Востанички Комитет – 1878

Правила на Македонскиот Востанички Комитет – 1878[1]
Првата страница од Правилата на Кресненското Македонско востание од 1878

Преамбула[уреди]

Познато ни е на сите нас дека злосреќната наша земја Македонија поради причини за егоистички цели од страна на големите сили и’ е оставена пак на Турција по Берлинскиот конгрес. Во резултат на тоа дојде во одделните области на нашата татковина до многу крвави сцени познати на секого. Во желба да го отфрлиме од нашата татковина турскиот јарем, секој од нас, кој колку може станавме да се жртвуваме, бидејќи од секого од нас е нужна помош. Ние востанавме како поборници на слободата. Со нашата крв што ја пролеавме низ полињата и горите македонски ние служиме, како македонската војска на Александар Македонски, за слободата со нашата девиза: „Слобода или смрт!”
Меѓутоа, поради настаните и ослободувањето на голем број села од нашите востаници и вопијуштите потреби да се воведе еден ред во земјата каде што дејствуваат востаниците, решивме да поднесеме едни правила од Македонскиот востанички комитет, односно Устав, по кој сите ќе се управуваме и сите ќе ги исполнуваме додека не ја ослободиме целата наша татковина Македонија.

Целта на востанието во Македонија[уреди]

Печат на Кресненското Македонско востание од 1878
1.Востанието во Македонија, кое сега е уште локално, треба да се прошири низ цела Македонија.

2.Во востанието учествуваат луѓе од самата Македонија, кои се чувствуваат Македонци и ја сакаат слободата на својата татковина.

3.Во востанието можат да учествуваат и сите македонски жители, без разлика на вера и народност, стига да ја сакаат слободата.

4.Сите доброжелатели на Македонците од соседните и подалечните земји можат да учествуваат во Македонското востание, ако му се покоруваат на Македонскиот востанички комитет и искрено се залагаат за ослободување на Македонија.
5.Им се дозволува на таканаречените Благотворителни комитети надвор од Македонија да го помагаат востанието, меѓутоа главен предмет и грижа да им биде: собирање на парични помошти, оружје со принадлежностите, облека од секаков род и вид и со готовност да ги испраќаат во однапред определени места, за да се доставуваат на востаничкиот терен; исто така и храната (да се доставува б.р.) до востанатите места, ако тоа го бара нуждата, а посебно прехраната и облеката во оние места каде што селата и куќите се разорени ли ќе бидат разорени.
6.Се повикуваат доброволците надвор од Македонија кој е вистински доброволец и вистински пожртвуван љубител на татковината и сочувственик на оние што страдаат, со својот труд и со својата пот, на сопствена издршка да дојде до местото каде што ќе се приклучи во редовите на востаниците и ќе му се даде оружје и се што е нужно.

7.За мрзливците, крадците и арамолепците нема место меѓу македонските востаници, како што нема место на слични наемници, кои се покажаа силеџии рамни на турските башибозуци, од кои произлезе и произлегува големото беспокојство во народот. Такви доброволци не му се потребни на делото. Подобро е да си одат по своите места од каде што се дојдени и да си ги гледаат своите интереси.

8.Секој доброволец од каде и да е и каков и да е, нека си ги обуе опинците, да си оди мирно, спокојно, блародно и благодетно за насушниот леб што ќе му го дадат по патот до означеното место, и извршувајќи ги општите распоредби.
9.Нашата цел на Македонското востание не е никаква тајна. Таа е ослободувањето на Македонија, земјата на славните словенски просветители и учители св. Кирил и Методиј, која со векови страда под турското иго. Затоа секој што не се бори за нејзиното ослободување, туку си прави своја сметка за него нема место во востанието.
10. Од сега во иднина секој доброволец, востаник и арамија е дожен најнапред да дојде до Македонскиот востанички комитет на сопствен трошок, со пушка мартинка, со кама, со сабја или јатаган и со 100 куршуми, без да бара такви нешта од Востаничкиот комитет, кој се грижио за се’ што е потребно за востанието. И тој што сака да испрати се’ што е потребно за востанието, да го испраќа до главната управа на востанието, а не да го предава на приватни лица.

Воени правила на македонската војска[уреди]

11. Секој доброволец востаник и арамија од секаква христијанска и друга народност се прима, но тој е должен најнапред да положи клетва на верност и покорност на Главната востаничка управа, па потоа ќе се запишува во бројот на востаниците.
12. Секој од трите споменати вида востаници којшто не се потчини под оваа управа, туку самиот за себе ќе дејствува во името на востаничката упрва, ќе се гони во името на востаничката управа и ќе се убива.
13. Секој срамија којшто излегува само да граби и убива за своја лична корист ќе се гони и казнува со оодветна казна.
14. Секој предавник и шпион, како и да е и од кадев и да е, ќе се гони и откако ќе биде фатен, по завршената истрага со мачење ќе се убива.
15. Секој христијанин и мухамеданец Македонец, Турчин, Арнаут, Влав и друг којшто ќе се покаже како противник на востанието и на востаниците ќе се гони и откако ќе биде фатен, ќе се казни соодветно.
16. Секој Турчин којшто доброволно ќе го предаде оружјето ќе се пушта дома и никој не смее да му направи зло.
17. Секој Турчин што ќе се спротивстави - ќе се убива.
18. Ако некој Турчин посака доброволно да си оди, не смее да биде ограбен од востаниците.
19. На оние Турци што ќе се спротивстават востаниците имаат право да им ги запалат куќите, да ги ограбат и да ги убиваат.
20. Арамија или востаник или доброволец којшто забира турски или христијански жив добиток и го продава на ослободената територија, Главната управа на востанието таквиот ќе го гони и ќе го предаде за соодветно казнување без поговор.
21. Востаник, доброволец и арамија којшто ќе положи клетва и е запишан во бројот на востаниците, ако не извршува наредби на Главната управа, ако нешто прави без нејзино знаење и без нејзина заповед, таков ќе се брише од бројот на востаниците и за газење на клетвата ќе се гони со соодветни казни.
22. Сите селани коишто можат да носат оружје ќе учествуваат по потреба како војници во македонската војска за време на битките, а кога се мирува, ќе ја работат на нивјето својата селска работа.
23. Селанецот којшто ќе откаже да учествува во битка на повик од Востаничкито комитет - ќе се казнува со смрт.
24. Во секое село се создава селска комисија од три члена којашто ќе има задача сите способни селани за оружје да ги знае каде се движат и секогаш да ги повикува во македонската војска со оружје, ако за тоа стане потреба. Да нема поткупи и да се ослободуваат луѓето преку поткупување на комисијата. Кој ќе се фати да прима поткуп, ќе биде стрелан заедно со тој што дава поткуп.
25. Во времето кога престојува дел од македонската војска во едно село, селаните се должни да ја хранат на своја сметка, бидејќи војската е народна.
26. Селаните се должни да ги прифатат востаниците во свои куќи (на конак), откако ќе му се остави на семејството доволно соби за челадта.
27. Ќе се води сметка за правилно распоредување на војската, така што во една куќа двапати да не се сместува, а во друга куќа ниту еднаш; ако станува збор за чорбаџиско семејство, може и повеќе пати.
28. Селаните ќе се гриѓат за војската додека Македонскиот востанички комитет не биде во состојба да организира магацин за храна и не направи кршли (касарни, - б.р), каде што војската ќе живее.
29. Таму каде што војската ќе се собере и престојува подолго време, воено ќе се обучува и подлежи на воена дисциплина.
30. Најстрого им се забранува на војниците без причина и од бес да пукаат со пушки, да убиваат кокошки, да бараат од селаните пари, со еден збор да прават секакви лоши работи.
31. Во селата да се изберат старешини, по тројца од секое село од селаните и со одобрение на селото.
32. Според овој устав старешините за повеќе села да изберат капетан кој ќе биде судија и да му дадат писмо како устав по кој ќе се управува во таа страна.
33. Според тој устав придружен од капетанот по сите села да се направи попис на сите способни да ракуваат со оружје и кој со какво оружје располага.
34. Ако некој способен за оружје поради сиромаштија не може да си го купи, да му се даде од резервата.
35. Во секоја капетанија да има по сто души како регуларни војници, постојано да се подготвени, бидејќи ова искуство се покажа добро.
36. По повисоките места секаде да има стражи, кои ќе ги чуваат селата во две смени, на по 10 дена. Да се внимава на чорбаџиите да учествуват во стражите, бидејќи се покажа дека тие ја избегнуваат татковинската должност и, уште полошо, го деморализираат населението.
37. За во востаничко место да не дејствува шпионство, стражите да не пуштаат од турски (неослободени-б.р.) територии луѓе, а ако преминат, да се фатат, задржат и да се испраќаат до Востаничкиот штаб.
38. Никој без дозвола да не преминува во востаничките места. Кој ќе се фати без дозвола или се дознае дека е шпион, ќе се казнува со смрт.
39. Гркоманите од другата страна (неослободената територија -б.р.) да не се пуштаат во востаничките места, зашто имаме податоци дека тие имаат тајна спогодба со Турците да го бунат населението.
40. Женските друштва во востаничките места се задолжуваат да се грижат за облеката на востаничката војска, за крпење, за плетење чорапи, за шиење копули и гаќи од платното коешто Востаничкиот штаб ќе им го дава.
41. Се наредува крајните куќи по селата да се испразнат и во нив да се приберат сите доброволци што се дојдени од подалечните краишта, додека се распоредат по воените единици.
42. Во поголемите села ќе се ангажираат по неколку куќи да служат за кршли на востаничките чети додека Востаничкиот штаб откупи 100 до 200 шатори за војската.
43. Приватните фурни по селата се должни да месат леб за војската што се наоѓа во селото. Секој востаник ќе има по еден килограм леб дневно.
44. Брашно за лебот ќе се дава од магацините врз расписка и ќе се дели по куќите за месење и печење леб. Којшто скрие востаничко брашно, ќе се казнува со конфискација на неговото целокупно жито.
44. (Бројот 44 е повторен, го оставаме како што е во оригиналот - б.р.) На секој востаник му следува храна: по еден килограм леб, други порциони потреби - грав или друго, по 10 драма ракија и едно кесе тутун.
45. Секој востаник добива едно рало опинци и чорапи и кошула и гаќи штом ќе стапи во македонската доброволечка војска, ако е дојден од подалеку. Месните селани ќе се облекуваа и хранат по своите куќи.
46. Во поглавните места ќе се организираат амбуланти (лазарети) ако некој се разболи. Ранетите и тешко болните ќе се испраќаат во востаничката болница. Потешко ранетите и потешко болните ќе се префрлаат преку граница, во Ќустендил или во Србија.
47. [2]Бидејќи многу руски војници без дозвола на своите старешини преминуваат на востаничката територија и вршат грабеж од населението, востаничката војска ќе ги разоружува и ќе ги испраќа до Востаничкиот штаб, а потоа ќе се испраќаат до нивните воени единици за натамошна надлежност.
48. Кога нашата македонска востаничка војска во бој ќе ослободи некое село или град, не смее да врши ограбување на населението, макар тоа било и турско. Секој востаник ќе си носи храна во торбата и додека не пристигне комората, ако нема што да јаде, ќе трпи.
49. Кој ќе влезе во турска куќа да бара храна или што и да е друго, ќе се смета за грабеж и ќе се казнува со смрт.
50. Кој на каков и да било начин ја срамоти македонската војска и македонското востание, ќе се казнува од Востаничкиот штаб.
51. Ако пак посегне врз честа на жените и момите, ќе се казни со смрт, па дури и да не станува збор за бесчестење.
52. Се дозволува купување на храна, облека и друго, ако востаникот има свои пари, а купувањето не е со сила.
53. Коњите и другиот добиток со кој располага востаничката војска секогаш да бидат нахранети, макар и со сила, ако некој доброволно не сака да даде храна, бидејќи се работи за добиток.
54. Не и’ е дозволено на мекедонската доброволечка војска да им пречи на селаните во нивната секојдневна работа дома или во полето.
55. Акој некој од селаните има оружје а не сака да учествува во боевите, да му се одземе оружјето и да му се даде на тој што нема, без да му се плати.
56. На оној што од капетенот е определен да држи оружје дома, да не му се одзема.
57. Никој лично не смее да им продава оружје на востаниците. Треба да се јави во Востаничкиот штаб, да ја каже причината поради која го продава, па ако е оправдано, ќе му се откупи.
58. Сите селани што на македонската доброволечка војска ќе и’ дадат храна и друго, да бараат расписка и да ја чуваат, бидејќи по ослободувањето ќе им се плати.
59. Ако пак некој доброволно, како помош, даде нешто за војската, да не му се дава расписка, туку штом тоа го дал, да се запише во книгата за подароци, за да знаеме - кога ќе дојде времето - кој е родољуб. За подарокот секогаш да му се благодари.
60. Никој од сотниците да не ја напушти војската без дозвола на Востаничкиот штаб. Самоволното напуштање на војската ќе се казни со одземање на чинот и исклучуивање од војската.
61. Акој сотник ја напушти војската во време на бојот, ќе се казни со смрт. Ако војник ја напушти војската во бојот, ќе биде суден од Штабот како дезертер.
62. Кој во време на бојот ќе го фрли своето оружје, ќе се смета за предавник и како таков ќе се казнува.
63. Ако за време на бојот или на друг начин се предаде непријателски војник, под стража ќе се испраќа во Штабот. Кој убие војник што се предаде, ќе се казни со смрт.
64. Никој од името на Македонската доброволечка војска не смее без знаење да собира пари и друго за востанието. Помоштите ќе се собираат од комисии по селата преку давање квитанција.
65. Помоштите и парите што се собираат од комитетите надвор од востаничките места ќе се испраќаат до Штабот.
66. Секој комитет од Македонскиот востанички штаб ќе има препорачано општествено писмо за собирање на помошти во пари и друго и ќе се дава квинтации.
67. Комитетите можат со собраните подароци и со пари да купат оружје и да го испратат до Штабот.
68. Ако некој сака да подари оружје и муниција во погоелми количества за македонското востание, да му се благодари од името на Македонскиот востанички комитет, меѓутоа да не се зема никаква обврска од името на Македонското востание.
69. Во македонското востание да не се испраќаат странски доброволци без дозвола на Штабот на востанието, зашто ние во востанието имаме потреба од луѓе и борци, но немаме оружје.
70. Доброволците што се испраќаат однадвор без препорака на Македонскиот востанички штаб, нив да не ги примаат сотниците на четите. Да се испита кој ги испраќа да не би да се шпиони и да се враќаат назад.
71. До колку се установи дека станува збор за шпион, или пропагандист или разбојник дојден од Турско, Грчко, Бугарско, Српско, Русин, Бошњак или било од каде и да е, ќе се преиспита кој го испраќа, за која цел и за сето што правел по востаничките места и ќе се казнува според тежината на сторените дела или ќе се врати назад.
72. Ако некој доброволец, веќе примен во стројот на македонската доброволечка војска, подоцна се разбере дека е шпион на некоја земја или работи против целите и интересите на Македонското востание, ќе се казнува според законите на македонската востаничка војска како внатрешен.
73. Ако пак десертира за да ја избегне казната, да се гони и откако ќе биде фатен, да му биде предаден на Востаничкиот штаб. Ако се спротивставува, да се убие на самото место.
74. Никој македонски војник, востаник или арамија да не воспоставува какви и да е врски со лично нему непознат доброволец или друг, да не издава воени тајни од својата воена единица, ниту за местоположбата на неговата дружина, бидејќи има многу шпиони кои се испратени од непријателите и од оние што имаат лоши намери спрема Македонското востание.
75. Турските воени единици испраќаат луѓе од неослободеното македонско население на гости или по некаква друга работа по востаничките места, а со цел да ја шпионираат нашата воена сила, вооружувањето и распоредот. Такви луѓе да се спроведуваат најнапред пред сотникот на воената единица, па ако тој се усмони, да ги испраќа до Македонскиот востанички штаб или да ги враќа назад.
76. Ако се докаже дека некој е шпион на Турците, најстрого ќе се казнува - со смрт.
77. Од востаничките места никој не смее да ја преминува границата без дозвола на воената единица во селото или на капетанијата.
78. Селаните што имаат имоти надвор од востаничката територија да се пуштаат со дозвола, но на нивни ризик. Да се внимава на тоа некој да не го злоупотреби тоа за цели против востанието.
79. Татковински долг е секој Македонец што и да разбере за непријателот, а е во полза на востанието, да им го соопшти тоа веднаш на сотниците на македонската војска.
80. Секој што ќе се сретне со познат од неослободените краишта а го знае како чесен и поштен, да го распраша за се’ што е корисно за македонската војска: воената сила на непријателот, вооружувањето, расположението, злосторствата и слично и веднаш да го пренесе чуеното до најблиската воена единица.
81. Кој ќе разбере важни вести во интерес на македонската востаничка војска, па ќе ги задржи за себе или скрие, а тоа подоцна ќе се установи, ќе се казнува како предавник на Македонското востание.
82. Македонската востаничка војска освен од редовни востанички сили се состои од целото македонско население во ослободените и неослободените краишта, па секој на некаков начин е македонски војник; машко или женско, стар или млад, должен е колку што може и со што може да го помага востанието.
83. Во секое село или град, особено во местата на фронтовската линија, ќе дествуваат тајно востанички комитети.
84. Секој востанички комитет располага со своја вооружена чета, која ќе дејствува во случај на потреба во заднината на непријателот, а во согласност со македонската востаничка војска.
85. Секој востанички комитет е должен навреме да го обезбеди селото со резервна храна, која ќе ја стави на располагање на македонската војска при ослободување на селото.
86. Востаничките комитети ќе приготват списоци на сите селани што ќе стапат во редовите на македонската востаничка војска.
87. Да се грижат за вооружувањето на селото купувајќи оружје по тајни канали надвор од ослободената територија.
88. Кога ќе започнат боевите за ослободување на нивното село, сето за борба неспособно население да го ипсратат во планина за да не пострада од непријателот.
89. За таа цел навреме да се обезбеди резерва храна и да се скрие на сигурно место в планина.
90. Големо внимание да се обрне на работниот добиток и овците при одењето во планина.
91. Прехраната на населението во збеговите ќе биде распределена на еднакви делови за секој жител.
92. Комитетите ќе имаат во редовите на непријателот своја шпионска служба која што ќе дејствува тајно, со сите средства за да ги дознае намерите на турските војски и навреме да ги доставаува до своите старешини.
93. Ако од Турците биде откриен и фатен наш шпион, да се преземат мерки откривањата што тој ќе ги стори под сила, да не се прошират и на други наши луѓе. Врските на фатениот да запрат така, што човекот со кого држел врска веднаш заедно со своето семејство да се префрли на ослободената територија.
94. Комитетите меѓу себе ќе одржуваат врска преку куририч подалечните со поблиските, а најблиските со Македонскиот востанички штаб.
95. Комитетите што располагаат со повеќе оружје ќе му го даваат, бесплатно или со надомест, на комитетот што нема доволно оружје.
96. Комитетите ќе имаат во своја надлежност трнспортна служба (кираџии) за пренесување на оружје и друга стока од едно место до друго. Пренесувањето на оружје и стока ќе се смета како воена служба.
97. Сите жители Македонци се решени да се бијат со непријателот огорчено и докрај. За да биде нашиот отпор успешен и градските комитети треба да преземат соодветни мерки за тоа секој комитет да испрати по селата 12 луѓе, за да се испита колку воини ќе излезат и колку храна можат да дадат селаните, како и кое количество на храна би се собрала.
98. Градските комитети во случај на потреба во борбата да ги напуштат градовите и да заминат кон фронтовската линија, откако ќе остават луѓе во градовите и да заминат кон фронтовската линија, откако ќе остават луќе и во градовите за собирање на помошти од градското население.
99. Кога ќе биде ослободено некое место од страна на македонската востаничка војска, веднаш да се свика едно собрание од првенците на селото и тие меѓу себе да изберат две лица што ќе бидат секогаш при главните војводи.
100. Половина од селаните под оружје да чуваат стржа, а другите да одат по своја работа и под таков услов да се менуваат стражарите со работниците во определено време.
101. За време на битката сите да трчаат против нашиот непријател.
102. Никој на своја рака не смее да преговара со непријателот за предавање на македонската војска и ослободените востанички места освен Македонскиот востанички штаб. Кој донесе решение за предавање, војската нема да ја послуша неговата наредба, и слободна е да го суди и осуди на смрт, извршувајќи ја казната јавно пред селото.
103. Ако се наложи отстапување на некое ослободено место, војводата е должен да преземе заштитни мерки за населението, добитокот и храната, за да најде непријателот пусто село.
104. Ако отстапуавњето стане во битка во кој аима ранети востаници, по цена на сопствениот живот востаниците ќе ги носта со себе ранетите другари.
105. Кој на бојното поле ќе остави ранет другар и отстапи за да го спаси својот живот, ќе се казнува со смрт.
106. Со иста казна ќе се казнува и востаник што ќе го фрли оружјето за да скрие дека е востаник.
107. Ако потребата наложи да се спаси живата сила на востанието, војводата може да издаде заповед оружјето да се скрие, а востаниците да се разотидат по куќите додека мине силата. Потоа ќе одат да си го земат оружјето и ќе се јавата на местото каде што определил војводата или сотникот.
108. Македонската доброволечка војска, како што е познато, се состои и од коњица. При секоја чета покрај пешадија ќе има најмалку осум коњаници, кои од оружје ќе носта сабја и куса манлихера. Коњаниците стапуваат во војска со сопствени коњи, за кои самите се грижат. Никој нема право на коњаникот да му го одземе коњот, па дури ни сотникот.
109. Коницата учествува во битка заедно со пешадијата и добива задачи од војводата.
110. Коњицата врши и други задачи во војската: кираџиска служба, пренесување на ранетите, пренесување на храна и др.
111. За да се зачува дисциплината во македонската доброволечка војска и да се казнуваат недисциплираните војници, при секоја чета ќе се определи една соба за затвор на провинетите и осудените, која ќе се чува од стражар.
112. В затвор може да се држи затвореникот најмногу седум дена. Ако делото заслужува поголема казна, се испраќа во затворот на Македонскиот востанички штаб, кадешто ќе му биде судено.
113. Казни за виновниците-војници, според тежината на нивните дела се: 1. Еден ден затвор, 2. Два дена затвор, 3. Седум дена затвор, 4. Разоружување и истерување од македонската војска, 5. Парична казна за направените штети, 6. Смртна казна со стрелање.
114. Смртната казна ја изречува целиот состав на Македонскиот востанички штаб - едногласно.
115. Обвинетиот престапник има право на лична одбрана или на свој близок кој ќе го застапува пред судот.
116. Никој без докази не може да биде осуден. Доказите се: лично признание на обвинетиот или најмалку двајца сведоци.
117. Ако некој се самообинува, а се докаже дека делото не го извришил, ќе се истражува причината за самопризнанието. Ако се докаже дека тоа е изнудено, тој што го изнудил признанието да биде суден. Ако пак самопризнанието е направено за да се скрие друг, вистинскиот престапник, и двајцата ќе добијат еднакви казни.
118. Ако некој сведок криво се заколне за да му наштети на обинетиот, па тоа се докаже, сведокот ќе се казни со истата казна со која е казнет или би се казнил невиниот.
119. Сите осудени на смрт имаат право на жалба по пресудата до Македонскиот востанички штаб во широк состав, при учество на сите војводи и сотници. Ако ситуацијата е таква што да не може да се чека собирање на широки состав на судот, ќе се побара од членовите да се произнесат по жалбата. Ако и тоа е невозможно, пресудата ќе се изврши, но само под услов ако нејзиното неизвршување претставува опасност за востанието.
120. Ако некој од сотниците се осмели да суди сам и осуди на смрт некој од своите војници, па ја изврши казната, ќе биде и самиот осуден на смрт без право на жалба.
121. Не само сотник туку и секој востаник може да убие дезертер во време на бегство во битката. Меѓутоа, ако (дезертерот - б.р.) биде подоцна фатен, да се приведе во Востаничкиот штаб на надлежност.
122. Донесувањето на смртните пресуди од страна на Македонскиот востанички штаб заедно со целиот документационен материјал да се внесе во одделна судска книга, за да се види постапката при судењето и дека пресудата е праведна.
123. Осудениоте на смрт и егзекутираните лично ја носта вината и пресудата нема никакви последици за неговото семејство или неговите блиски роднини, до колку и тие по некаков начин не се соучесните во неговите престапи.
124. Ако од престапите на осудениот на смрт се користеле и неговите блиски без да зеле учество во самиот престап, имотот ќе им биде конфискуван во корист на македонската војска.
125. Откако се убедивме дека не е можно да се крене Востанието во сите делови на Македонија, ние решивме да се дигне локално востание во источната област и ослободивме многу села и населени места со внатрешни сили. Меѓутоа пред нас стои голема задача да ја ослободиме целата наша татковина Македонија. Ние сега водиме герилска војна со Турците, но имаме намера да испратиме востанички чети внатре во Македонија, за да се крене востание и таму. Нашата прва чета ќе замине во Битолско за да крене таму востание. Четата од 300 дурши востаници ќе ја водат војводите Караискаки, Стефо, Павле и Кара Коста. Додека таа чета ја исполнува својата задача, ќе дејствува самостојно, и преку курирска служба ќе го исвестува Македонскиот востанички штаб и ќе бара совети.
126. Им се препорачува на војводите од првата чета, откако ќе пристигнат во Мариовските планини, да примат во своите редови доброволци од месното население, кои ќе бидаат основа за создавање на востаничка војска во тој крај.
127. Откако ќе се јават доброволци во поголем број, четите да се делат на повеќе, но секогаш да имаат искусен војвода и извесен број опитни четници.
128. Правилата на Македонскиот востанички комитет ќе бидат во сила во сите области на Македонија и според нив ќе се води востанието.
129. Во секој востанички реон каде што ќе се крене востание да се создаваат обласни македонски востанички комитети, кои ќе ги раководат востаничките сили и ќе одржуваат врска со Македонскиот востанички комитет преку курирска служба.
130. Бидејќи и во другите краишта на нашата татковиа се појавени востанички чети под раководство на месни војводи, као во Костурско, Малешевскио, во Прилепската и Велешката каза, во Џумајскиот округ, во Скопско и други места, Македонскиот востанички комитет како централен за цела Македонија препорачува да се обратат до него сите војводи и да донесат решенија во полза на востанието.
131. Кај нас секој ден доаѓаат посебни пратеници за да бараат оружје и муниција, со кои не располагаме, бидејќи доброволните подароци во последно време малку пристигнуваат од бугарските комитети. Им препорачуваме на пратениците самите да се снабдуваат со оружје од албанските страни.
132. Нашето македонско востание е внатрешно и ние го водиме со свои сили, па блиските окрузи во Бугарското кнежевство немаат братски пристап и ги враќаат нашите пратеници без да им дадат оружје, така што и ние немаме доволно па да можеме да им помогнеме на нашите браќа Македонци внатре во Македонија. Затоа сме принудени да советуваме да се внимава со оружјето и куршумите.
133. Сите што имаат во туѓина блиски да побараат од нив помош во оружје и во пари, доколку ја сакаат татковината.
134. Македонците што живеат во туѓина и сакаат да го помогнат ослободувањето на својата мила татковина од ропството, можат да земата учество во востанието, ако понесат со себе оружје и облека.
135. Македонците во туѓина кои сакаат да го помогнат ослободувањето на Македонија со доброволни прилози во пари и оружје, да не испраќаат единично, туку групно. Помоштите да се испраќаат директно до Македонскиот востанички комитет по курири што ние ќе ги определиме, а не како до сега преку комитетите во Кнежевство Бугарија.
136. Голем број Македонци во Србија искажаа желба да се приклучат кон македонското востание, удирјаќи на турските сили од северните граници, но немаат оружје. Ако си најдат оружје и се стават под нашиот востанички устав, ги примаме од се’ срце.
137. Од сите словенски земји се јавуваат голем број доброволци кои сакаат да земат учество во нашето востание. Македонскиот востанички комитет ги прима и нив ако си понесат оружје и се потчинат на востаничкиот устав. Меѓутоа, меѓу нив има и многубројни авантуристи од кои востанието нема полза, па да не се примаат по никаква цена.
138. Македонскиот востанички комитет под свое раководство ги има и сите градски комитети за ослободувањето на Македонија и ги кани веднаш да испратат пратеници за да им се дадат упатства за натамошна работа во врска со учеството на градовите во востанието.
139. На едно општо собрание при учество на сите пратеници на комитетите за цела Македонија ќе биде потврден востаничкиот и граѓанскиот устав по кој ќе се управуваме до ослободувањето, а до та време овој устав (правила) ќе бидат во сила.

Граѓанска управа[уреди]

140. Во востаничките ослободени места се воведува привремена граѓанска управа, која ќе го управува општествениот живот на населението, а ќе се состои од највидните луѓе избрани од народот.
141. На чело на граѓанската управа ќе стои едно централно политичко тело - Централен комитет од петмина членови.
142. Во секое населено место ќе има месни комитети, кои се состојат од по петмина членови, кои ќе бидат зависни од Централниот комитет.
143. Надлежноста на Централниот комитет е политичка, додека на месните комитети е граѓанска.
144. Централниот и месните комитети не се мешаат во воените работи на востанието. Централниот комитет е задолжен да го претставува македонското востание пред туѓите влади и пред народот. Месните комитети управуваат со народот како граѓанска власт.
145. По ослободувањето на татковината Централниот комитет ќе подготви Устав за уредување на македонската држава како автономна со политичка и културна автономија во Отоманската Империја или надвор од неа, ако тоа го дозволат европските велики сили.
146. До ослободувањето Централниот комитет ќе изработи приремени правила за управување на ослободената територија.
147. За да се воведе ред во востаничките места, месните граѓански комитети се должни да водедат нужни реформи согласно со целите на македонското востание.
148. Граѓанските власти - комитетите ќе им ја гарантираат на селаните приватната сопственост на земјата и имотот.
149. Никој не смее да посегне на туѓ имот, освен ако сопственикот на имотот го напуштил без причина или е осуден на конфискација.
150. Секој сопственик ќе ја обработува земјата слободно со семејна работна сила, без право да држи повеќе од еден момок.
151. Чифлигарењето се забранува најстрого, така што сегашните чифлигари стануваат сопственици на земјата што ја обработуваат доколку сопственикот не може да ја обработува со своето семејство.
152. На чифлигарите што остануваат без работа ќе им се даде бестопанствена земја со сите посеани површини од бившите сопственици.
153. Бестопанствена земја ќе им се даде и на селаните што имаат за обработка малку сопствена земја.
154. Приносот од бестопанствената земја ќе биде во корист на малуимотниот селанец, откако ќе се издвои семето за потребите на македонската војска. Исто така ќе се издвои извесно количество и за други плодови за прехрана на македонската војска.
155. Месните власти - комитети ќе водат строго сметка за запазување на турксите имоти на Турците што не згрешиле со ништо кон востанието, а со чесен труд си го заработуваат својот леб. Секој што ќе направи штета на имотот на таков Турчин, ќе биде суден и осуден со најстрога казна - смрт.
156. Најстрого се забранува ширењето на омраза на религиозна основа, да не се прави делење на националностите, бидејќи секој е рамноправен граѓанин и е под заштита на законите на македонската граѓанска управа.
157. За редовното снабдување на востаничките ослободени места се потребни продукти и друго, па се дозволува непречена трговија со соседните градови кои се под турска власт, ако тие чесно си ја вршат својата трговска работа.
158. Секој трговец најнапред ќе се јави во комитетот и, откако ќе добие дозвола, може слободно да се движи низ населеното место.
159. Ако некој ограби грговец по каков и да било начин или му нанесе штети, ќе биде строго казнет со ќотек и ќе му ја надомести штетата во двоен износ.
160. Ако некој трговец поради воената ситуација им продава на селаните стока по повисока цена, ќе му се конфискува целата стока во полза на македонската војска, а тој ќе се изгони и повеќе нема да се допушта на ослободената територија.
161. Секој што ќе дава стока на вересија или пак дава пари под лихва, а бара поради тоа повисока цена за стоката или надвор од вообичаената лихва, ќе се казни со најстрогата казна - смрт.
162. Најстрого се забранува од кои и да е причини да се обесчести верска установа (црква или џамија) или грабеж на вакафски имот.
163. За бесчестење на црква или џамија казната е смрт, а за грабеж на вакафски имот надомест на штетата во двоен износ и ќотек.
164. Православните се должни да ги почутуваат и да не ги газат муслиманските обичајни права; никој не смее без дозвола да влегува во муслиманската куќа; да открие муслиманска жена; да пушта свиња во муслиманските имоти и др.
165. Муслиманите исто така не смеат да газат по православните обичаи и да вршат самоволија што ги вршеа и вршат и сега во неослободените места. Таквите акти ќе се казнуваат строго според тежината на делото.
166. Најстрого се забранува стапување во брак меѓу муслимани и христијани и обратно, особено ако некој муслиман на сила жени мома христијанка. Ќе се казнува со ќотек и момата ако доброволно сакала да се омажи за муслиман.
167. Ако некој посака да си ја мени верата, тоа може да го стори откако ќе отиде самиот при својот верски старешина и изјави дека ја напушта верата и преминува во друга, меѓутоа за тоа треба да поминат 15 дена, бидејќи може да се покае.
168. Секоја капетанија ќе си избере од народот тројца судии, кои привременот ќе ги заменат турските судови по граѓанските работи. Во секое село ќе има и мировни судии, избрани меѓу селските старешини, кои ќе судат ситни спорови меѓу селаните.
169. Бидејќи немаме пишани закони, народните судии ќе ги судат сите граѓански дела според обичајното право откако најнапред ќе пристапат кон измирување на странките што се спорат.
170. Незадоволниот од пресудата на селскиот суд има право на жалба до капетанатскиот суд, а ако пак не е задоволен, ќе оди пред војводата па се’ до Македонскиот востанички комитет, одностно Централниот комитет.
171. Потешките дела, кражби, тепачки, убиства и слично се во надлежност на воените власти, односно војводите и Востаничкиот штаб. Војводскиот суд се состои и уште од тројца старешини од селото, а судот на Востаничкиот комитет ќе има петмина членови, од кои двајца граѓански претставници.
172. Најтешките дела што повлекуваат смртна казна ќе имаат право на апелација до политичкиот Централен комитет.
173. Селските мировни судии и капетанатските судови ќе судат јавно во присуство на двете странки, а судењето ќе се запишува во судскатата книга, подговена за таа цел.
174. Ако дојде до помирување меѓу странките, тогаш нема ништо да се запишува како пресуда, а ќе се каже дека е направено помирување.
175. Ако се судат христијани и муслимани, тогаш составот на судот ќе има по половина мировни судии од двете страни, за да биде судењето праведно.
176. Во секое ослободено место капетанатот ќе организира селска милиција, која ќе се грижи за редот и мирот а таа ќе биде под власта на капетанатот. Милиционерите ќе ја вршат службата како да се војници на македонската војска.
177. Задолжително во селото ќе има по еден милиционер, а по потреба ќе се задолжат и повеќе луѓе.
178. Во турските села селската милиција ќе биде составена од Турци, а во христијанските од христијани. Ако селото е мешано, по еден милиционер ќе биде од двете вери.
179. За чување на селските (полски) имоти ќе има по еден до двајца полски чувари (полјаци), кои селото ќе ги плаќа. Полските чувари за христијанските села ќе се христијани, а за муслиманските - муслимани.
180. Во секое село ќе има и по еден протуѓер (гласник) кој е задолжен да го известува селото за наредбите на граѓанската и воената власт и за селските потреби. Него ќе го плаќа селото според обичајното право. Протуѓерот не носи оружје како полските чувари, кои носат пушка.
181. Откако запчнаа востаничките дејства, нашите села опаднаа економски, па во некои куќи владее беда и нечистотија. Таму членовите спијат како свињи и се поболуваат од страшливата болест. Заповедаме, во секое село да се организира лазарет и да се определи еден пописмен човек и две почисти млади девојки за да ги посетуваат куќите и штом ќе забележат болен од сомнителна болест, да го стават во лазаретот под стража, а потоа да го испратат во штапската болница, каде што има лекари да го лечат.

Надворешни задолженија на Востанието[уреди]

182. Македонското востание е внатрешно, но тоа не може да успее ако не ја убедиме Европа во нашата ослободителна борба. Востанието пред европските држави ќе го претставува македонскиот востанички комитет и луѓе што ќе ги определи надвор од Македонија.
183. Македонскиот востанички комитет ќе настојува со мемоари и други можности, во името на сите македонски востанаици, да ја убедува Европа дека востанието во Македонија е едно такво дело, кое е неопходно и целесообразно.
184. Во Европа веќе се зборува, а гласовите постепено стануваат посилни во корист на нашиот народ. Должноста на Македонскиот востанички комитет е да ги појаснува целите на востанието, така што да се рабере вистината дека нашата борба е ослободителна и нема за цел да им наштети на правата на другото население во Македонија.
185. Македонскиот востанички комитет ќе го извести турскиот комесар дека востанието е во полза на самите Турци, за кои ќе биде добро ако самите побрзаат да не му се спротивставуваат на востанието и да останат да живеат во автономна Македонија, којашто е и нивна татковина.
186. Македонскиот востанички комитет ќе ја извести и владата на Кнежевство Бугарија дека Македонците не ќе имаат друго мешање со Кнежевството освен братска помош од тие словенски наши браќа.
187. македонскиот востанички комитет во Кнежевството ќе се претставува во наши депутати, а Кнежевството при комитетот може да испрати свои депутати.
188. Се моли кнезот на Кнежевството да го замоли Неговото Императорско Величество Царот Ослободител од Русија, како татко и на Македонците, да посредува пред другите дворови да се измени таа лоша положба на македонскиот народ.
189. Се ополномоштува Димитар Поп Георгиев да ја земе врз себе грижата и да се поврзе со сите македонски и други добротворни комитети во Кнежевството и во туѓина за собирање на секакви помошти за востанието. За испратените помошти на дарителите да им се благодари.
190. Со окружни писма до сите добротворни комитети во Европа да се испрати еден мемоар за неопходните работи за поткрепа на Македонското востание. Во мемоарот ќе се искаже нашата вера во правдината и користа на нашето свето дело: ние не се очајуваме, ами продолжуваме да работиме енергично и неуморно за постивнувањето на нашата цел - ослободувањето на македонците од турското иго, бидејќи турската власт не сака да го примени членот 23 од Берлинскиот договор.
191. Македонскиот востанички комитет ќе ја запознае и братската земја Кнежевството Србија со целите на нашето востание, барајќи братска помош за ослободување на Македонија. Ако српскиот кнез дозволи, ќе испратиме во кнежевството наши депутати, а при Комитетот ќе примиме нивни депутати.
192. Комитетот ќе побара од Неговото Височество српскиот Кнез помош во оружје и други потреби за усшешен крај на нашето Македонско востание.
193. Комитетот ќе го замоли српскиот кнез да не ги запира нашите Македонци во Србија да земат учество во ослободувањето на нивната татковина Македонија, давајќи им оружје и испраќајќи ги без запирање до границата.
194. Нашите Македонци, дедовци и татковци, се бореа и ја лееја својата крв за слободата грчка и српска, за ослободувањето на Бугарија, не пожалија за општа слободата наша. Сега е време тие да се покажат како вистински потомци на славните свои ослободители и последовници и на своите врсници им помогнат во ослободувањето на Македонија од петвековното ропство.
195. Македонскиот востанички комитет ќе ја помоли грчката влада да го помогне Македонското востание и да дозволи испраќање на македонски добворолни чети од Грција.
196. Грчката влада многу ќе му помогне на востанието ако ги засили своите дејства против Турците во Епир и Тесалија и привлече кон себе турски воени единици. Македонските востаници со своите дејства исто ќе помогнат за ослободувањето на Епир и Тесалија.
197. Македонскиот востанички комитет ќе ги повика на братско разбирање албанските барјактари и народни водачи кои ја сакаат слободата на својата татковина, да се придружат кон Македонското востание за нивна и наша слобода.
198. За жал, некои албански главатари повеќе ја сакаат муслиманската вера од својата татковина и се на страната на Турците, па вршат зулуми во Македонија. Нив Македонското востание ќе ги смета за душмани како и турските пашалари, к’раги и сердари, ќе ги гони и убива.
199. Македонскиот востанички комитет ќе испрати депутат до Рускиот губернатор во кнежевството Бугарија за да го замоли руските војски да им помогнат со оружје на македонските востаници.
200. Светата Бугарска егзархија на чело со Неговото Блаженство води политика повеќе од чудна, бидејќи под претекст дека се грижи за Македонците, кои остануваат под непосредната власт на Турците, одржува тесни врски со турската влада во Царигради и има големо пријателство со неа, така што преку таа влада си мисли дека, угодувајќи им на Турците, ќе спечали да има влијание пред нив, за да испраќа духовни началници (владици) во Македонија, кои ќе го заштитуваат македонското население од потисниците. Тешко на Македонија! Македонскиот востанички комитет не ја одобрува таквата несмасна политика, којашто ги разбива сосредоточените народни сили - и’ ги врзува рацете на Македонија за ослободувањето.
201. Македонскиот востанички комитет ги поканува свештениците во Македонија да не ги исполнуваат егзархиските наредби во земјата и да се присоединуваат кон востанатиот македонски народ до ослободувањето, а подоцна ќе се реши црковното прашање во Македонија.
202. Македонскиот востанички комитет ќе испрати еден депутат до Неговото Блаженство Егзархот Јосиф 1 во Цариград да го замоли да не му прави пречки на Македонското востание, ако не сака да го броиме во редот на предавниците.
203. Ќе се замоли и Неговото Високопреосвештенство Г. Софиски Мелетиј, кој во улога на помагач на нашето Македонско востание не малку штети му нанесе на делото, да се откаже од своите преднамери и, бидејќи не помага, да не му штети на востанието.
(з.р. членот 204 е прескокнат)
205. Македонскиот востанички комитет со донесувањето на овие правила, односно со овој устав, озаконува за понатаму дека Софискиот централен комитет повеќе нема никакви обврски спрема Македонското востание.
206. Сите наредби на Софискиот централен комитет се отповикуваат, а востанието ќе се раководи од македонскиот востанички комитет, кој се наоѓа во македонија.
207. Македонската доброволечка војска за натаму ќе биде по непосредно раководство на Македонскиот штаб на востанието, кој ќе изврши мобилизација на селаните, ќе ги снабди со оружје и ќе ги води во света борба за ослободување на Македонија.
208. Македонскиот востанички комитет озаконува сите Македонци да ги исполнуваат наредбите на овие правила - устав без поговор до ослободувањето на Македонија и до донесувањето на миновремен устав на автономна Македонија.
209. Оние што ги газат по каква било основа Правилата на Македонскиот востанички комитет ќе бидат изведени пред воениот суд на востанието како предавници на својата татковина Македонија.
210. Правилата на Македонскиот востанички комитет ќе стапат во сила откако ќе бидат објавени од комитетот и ќе го носта неговиот печат.
211. Македонскиот востанички комитет заедно со Македонскиот вое штаб на Македонското встание ќе престојува подвижно во местата каде што се востаничките дејства.
Од Македонскиот востанички комитет
Од приватната архива на Кирил, патријарх Бугарски. Заведено под сиг. Арх. од Дело 2341, АЕ 50, л.л. 30-61. Резиденција на манастирот во Драгалевци (Софија), НР Бугарија.
  1. Следно↑ Македонско (Кресненско) востание (1878/79 г.)
  2. Следно↑ Руските војски по ослободувањето на Бугарија се стационирани и во Гроноџумајскиот реон (сега Благоевградски, Пиринска Македонија)
    <iframe src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fomoilindenpirin%2Fposts%2F10155393090460140&width=500" width="500" height="160" style="border:none;overflow:hidden" scrolling="no" frameborder="0" allowTransparency="true"></iframe>

Monday, July 17, 2017

Зборот блъгар ОЗНАЧУВА ВЛАВ


BAPTISM OF THE BULGARIANS. The baptism of Boris I, Khan of Bulgaria, in 865. Slavonic manuscript illumination, 1345, with Cyrillic inscription.




Пишува дека Кановите им се покрстени од :Carstvo Vasilia MAKEDONIANINAS - Kingdom of Basil the MACEDONIAN.
Се разбира дека тоа било така , бидејќи ако ги покрстувале оние од Костантинија и Ромеја, кановите и нивните племиња ќе беа со Латино идентитет .


But of course. If baptism was accepted from Church of Romea ,Khans and his people would be with Latino identity 

Ми се допаѓаПокажи повеќе реакции
Одговори
1
пред 14 часа
Отстрани
Marko Mark Никаде не пушува БОРИС каде го прочита?? Крштение БЛУГАРОМ не значи балгари... ЗБОРОТ БЛУГАРЕ или блъгаре НИТИ ЗНАЧИ БУЛГАР, НИТИ МОЖЕ ДА СЕ ПОВРЗЕ СО БУЛГАРИ, НИТИ СО НЕКОЈА ДРЖАВА БУЛГАРИЈА... Тој збор не може да се поврзува нити со некој Болгарско-тјурски јазик, затоа што тој збор блъгар или блугар се јавува за прв пат во текстовите и камените натписи од 12-14 век, за време на владеењето на Влашко-куманата династија Асенови, не како етноним, туку како политичко име за населението на државата под владение на Асенови, а кое население не било моно-етничко, туку повеќе-етничко... Зборот блъга(р) е словенски, етимолошкиот корен му е *blǫga, а тука во евангелието се поврзува со „битието“ на влашката популација, како јадро во царството на Асеновци и преставува синоним на поимот ВЛАВ. Зборот “блъгар„ ОЗНАЧУВА ВЛАВ ВО ПОШИРОКА НАЦИОНАЛНА, НО НЕ И ЕТНИЧКА ИЛИ РОДОВА СМИСЛА ВО ВРЕМЕТО НА АСЕНОВИ... Дека е словенски збор, потврдува и тоа што во рускиот етимолошки словар на прасловенскиот и словенскио јазик го има... блуга
блуга́ што значи "корова или овца, отбившаяся от стада". Буга (РФВ 70, 101) сравнивает слав. *blǫga с лит. blinginti "светить" и далее с блука́ть или блуди́ть. Однако едва ли блука́ть является древним образованием, восходящим к дослав. эпохе.. Тој збор е словенски превод на грчкиот назив Влахои или овчари и е тесно поврзан со основното занимање на таа популација, кое покасно сето тоа се огледува и во нивната култура..... Culture

Many Vlachs in mediaeval times were shepherds who drove their sheep through the mountains of south-eastern Europe. The Vlach shepherds reached as far as southern Poland and Moravia in the north by following the Carpathian range, the Dinaric Alps in the west, the Pindus mountains in the south, and the Caucasus Mountains in the east.
извор :
https://www.granger.com/results.asp?image=0023618&screenwidth=1920

Избугарено семе

ДИГИТАЛЕН РЕЧНИК НА МАКЕДОНСКИОТ ЈАЗИК



избугарат
Вид збор: Глагол, свршен
Англиски: spoil Албански: prish
Примери:

Sunday, July 16, 2017

Споредби со Адам и Ева

 Околу оние споредби што ќе се прават секогаш кога некој ќе спомне нешто за едните, а друг контрира со примерикај другите,има еден мноогу запишан сликовит пример ..
Од Стар Завет за сите времиња е ..
Кога видел Бог дека забраната е прекршена , го праша
л Адама зошто грешел, а тој настапил вака :

“12. Адам, пак, рече: „Жената, која ми ја даде Ти, таа ми даде од дрвото, и јас јадев.”
13. Тогаш Господ Бог ѝ рече на жената: „Зошто го направи тоа?” Жената одговори: „Змијата ме измами, и јас јадев.”

( Битие 3 : 12-13 )

Што ќе рече наместо Адам да рече , просто грешено е и милост да побара , тој посочува со пристапот отприлика со речникот ,

http://svetopismo.pravoslavie.mk/star-zavet/prva-kniga-mojseeva/#anchor2

Saturday, July 15, 2017

Една слика илјада зборови Јане старкио

Под фотографијата на големиот македонски револуционер Јане Сандански, објавена во Бугарија како разгледница набргу по неговото убиство во 1915 година, стои следниов текст, напишан на бугарски јазик, веројатно затоа да можат полесно да си го читаат и постојано да си го препрочитуваат тогашните, сегашните и идните поколенија бугарски политичари и историчари:
Легендарниот војвода Јане Ив. Сандански, „Старикот”, „Пиринскиот цар”, роден 1874 во с. Влахи, Мелничка околија, по 20-годишната неуморна борба за ослободителното дело на македонскиот роб падна на 10 април 1915 во Пирин, кај месноста Баба, убиен од злосторничката рака на Бугарите.
Една слика – илјада зборови за „заедничката” бугарско-македонска историја!

(Фотографија од документарната збирка на А. Климан).
Извор

Tuesday, July 11, 2017

Склавинија и како назив за Самоиловото Царство



 Околку терминот Склавинија
lat. Sclaviniæ - "oblast"
Откако Рим ја поробил Македонија после тн Трета Македо-Римска Војна, победувајќи го Персеј, Македонското Антигонско Царство престанало да постои , а наместо него победникот формирал воено административни области наречени Склавиини.Биле четири на број  со силно контролирани граници да неможе ниту еден Македонец  да премини од една во друга област без дозвола . На Македонците им било забрането дури и да се женат меѓусебе, доколку биле од различни области.
.Временски овие воено административни едниници се датираат од 168 год  до 148 год пред Исус . Нивното траење е во период од 20 год ,а споменот за нив трае до ден денешен .Во 146-та Македонија е припоена кон Рим и постанува Римска Покраина.
Самиот термин е создаден од туѓите завојувачи и окупатори и наметнувајќи го имаат за цел ,освен полесно управување и загосподарување со освоените територии и ништење на секаква народна свест кај потчинетите кои се сведуваат на  статус на робови .
Римјаните овој термин го наметнувале врз сите освоени територии.
Такви Склавинии има источно од Рајна, на северот од денешните Германија и Унгарија, а се спомнуваат и во Шпанија , Мала Азија и Северна Африка...1


Овој повеќенаменски термин редовно се искориствувал како назив за одредени подрачја или збир на области како  :
"Ecclesia Sclavoniæ"која ги вклучувала Босна и Далмација  ..
"S(c)lavonia" во денешна Хрватска, " Macedonia Sclaviniæ"[2] , "Sklavinska" (денес преименувана со "Dublinska") во Полска  итн 
Дури и она што е денес Гераманија порано,некаде цирка 800 год од Исус  било – "Sclavania" (види карта)[5].
Исто така од Источно Римските извори на латински читаме : "...de Asiæ et Europæ patribus , Thraciæ , Macedoniæ , Salonicæ et circumiacentis Sclavinis..."[6]...3
Од тука можеме јасно да согледаме дека значењето на овој термин е адмиистративен израз со кој се означува :подрачје ,област или  регион.
Денес ,малце видоизменет исто така се користи овој термин :
"Enklavа"
Енклавите по дефиниција се одредени области или подрачја со жители од исто потекло во себе .



                                  


Терминот Склавинија и е корен за зборот роб , бидејќи служи и како основа за извод во јазикот на окупаторот.
Денешен извод од него на пример се англиското Slave , италијанското ‘‘Schiavе“итн


Освен во пишаните документи терминот Склаве се спомнува на еден артефакт , на една минијатура наречена “Четири Грации ’’, нацртана како што се наведува ,во времето на Императорот Хенрих II (1002-1024),  од 10-тиот век .

Четири Грации




Сликата,насликана некаде 1005 –тата год .  е полна со симболики, втемелени на библијските текстови и создавана е по теркот на тогашните сваќања на Црквата  за Светот

- Папата не е претставен,  иако сите четири Грации му се поклонуваат ,бидејќи нели и тој како и Свемоќниот е невидлив за човечкото око .

-Четирите девојки се со четири круни и означуваат четири царства,една девојка едно Царство кои се под лидерство на Папата и  она што допрва  ќе се нарече Католицизам.

 Сите четири девојки се насликани со боси нозе  што говори  за понизноста која што Царставата ја имаат кон Папата ,кој најверојатно преку тој детал си се воздига себе си пред тогашниот Свет ,барајќи од девојките да си ги изујат обувките кога му доаѓаат на поклонение ,на ист начин како што и Бог тоа го побарал од Мојсие ,кога му се јавил во вид на грмушка што гори и му побарал да ги собуе , и да се помоли оти верникот се наоѓал на Свето место .
Факт е дека и за Ватикан се вели дека е свето место.

Четирите му  носат поклони во рацете и ги приложуваат кон оној што себеси се смета за наследник на Синот Божји на земјава обзнанувајки дека преку тоа му ставаат на располагање најсветото и највредното што го имаат за свое .
Исто како што и Авраам подава како жртва паленица пред Бога својот првороден син Исак ,своето највредно нешто .
Има ли нешто за едно царство да е посвето отколку неговите царски симболи?

Така можеби и да ги објаснеме и поклоните кои што се наоѓаат во рацете на сите четири девојки кои што се приложуваат ,поклонот да е симболот на царството ,поточно подаништвото што Царството го има кон “Највозвишениот ’’.



Во рацете на Склавинија се наоѓа симболот на Сонцето
“Sclauinia пишува Донски во својата рака го носи Сонцето ,а околу рамото има извезено мотив од македонските народни носии ...’’ 4  


Оти дошла и таа на самата на поклонение па му го нуди највредниот симбол што го има .Сонцето (Името го препуштила на следните генерации кои откако ќе изродат како фиромци да го носат дар кон Грциштана кога ќе им одат на поклонение )


-исто и за националните симболи на останатите три царства мора да се поклопат значењата и во тој правец
зборувајќи за националните симболи ,повеќе од непотребно во овој топик е да се нагласи зошто сонцето е дел од
минатото на нашиот народ ,доволно е да се напише дека ниту еден друг т.н словенски го нема , ниту на исток ниту на запад од нас Македонците ?

                                 Зошто Склавинија а не Македонија ?

Држејќи се до пристапот на поданици и господари што Западното Римско Царство го има спрема Македонија , поткрепен со историските термини применети врз поробените  народи и држави , Рим најверојатно става до знаење дека тој е главниот Господар од кого зависи се и според чија што воља се движат нештата. Од Рим е  ,додека во некоја блиска иднина не се докаже спротивното )  е подигањето на Охридската Црква во ранг на Патријаршија , од Рим е и согласноста за прогласувањето на Царството на Самоил , па затоа ова Цартсво и неговиот Цар има да му бидат понизни онему што им дозволува политичката независност од Константинија .
А терминот на понизноста е доволно читко изразен . Склавинија.

Пољаците исто така во својот национален романтизам , барајќи го своето минато претендираат кон називот Склавинија , пишувајќи дека тој се однесува за Средновековна Полска .
Тие пишуваат дека :
“-"Tysiac lat temu przybyl do Gniezna cesarz niemiecki Otton III.
Mial on ciekawa wizje tego, czym ma byc Europa. I wlasciwie teraz, po tysiacu lat, do tej wizji powracamy...
- Tak, Otton III chcial stworzyc Imperium Romanum - Imperium Rzymskie. To nie mialo byc jednak imperium majace jednego gl&amp;oacute;wnego wladce i podleglych mu wladc&amp;oacute;w terytorialnych. To miala byc federacja suwerennych panstw Europy. W rekopisie z okolo roku 1000, przechowywanym obecnie w Monachium, istnieje iluminacja przedstawiajaca hold skladany cesarzowi Ottonowi III przez cztery nacje. Sa to Roma (Italia), Germania (Niemcy), Galia (Francja) i Sclavinia. Przez Sclavinie rozumialo sie najpotezniejsze i najlepiej zorganizowane panstwo slowianskie, czyli Polske " 5
 Фокусирано во последниот ред од текстот ,преводот би требало да биде отприлика вака :
“Przez Sclavinie rozumialo sie najpotezniejsze i najlepiej zorganizowane panstwo slowianskie, czyli Polske ..’’
“Склавинија-организирано господарство како дел од полската нација ..’’

Но, Склавинија сепак не е називот за Полска од 10-тиот век .
Еве зошто
Освен што Самоиловата држава била единствена тн јужнословенска држава во тој период. 6

Тие не само што ја немаат круната од венчавката од тоа време ,туку ниту денес го  немаат, како што го немале ни тогаш  симболот на  Сонцето како свој национален белег .


Или да им се посочи уште еден детал од минијатурава .
Тоа е обликот на Царската круна , нацртана над главата на Склавинија .



По својот изглед тоа се ѕидините на Самоиловиот  Двор во Охрид , денес препознатливи како “ Самоиловите Ѕидини ’’,“Самоиловите Кули ’’или “Самоилова Тврдина ’’

Зошто Склавинија не е термин со кој би се опишала Бугарија ?
Затоа што во никаков облик не се употребува терминот
vulgare  кој би можел да биде макар и асоцијација .

Извор :
1, 2, 3, - Васил Чулев,“Создавање на Словенската Бајка ’’(Од Монахот Фома до Јужните Словени ), Скопје , Македонија , 2014 год.


4- Александар Донски , “МАКЕДОНСКО-ГЕРМАНСКАТА ГРАНИЦА НА ДУНАВ ’’, колумна во Македонско Сонце , број 180
http://www.makedonskosonce.com/sonce180/tekst7d.htm

5- http://www.gp.pl/prasa/gp/dokpub/00-04-28/aktualnosci/006.html
6- Remarques sur Ethnographie de la Macedoine Par J.Cvijič Paris 1907,Dom in svet, 1907

Saturday, July 8, 2017

Терминот Византија или Бизант македонски превод

Терминот Византија или Бизант, го измислил германскиот „историчар“ Хероним Волф во 1557 година, а приказната ја раширил Монтескје и ватиканските агенти, кои сакале славата на Рим да ја присвојат исклучиво за себе.
Таа нивна измислена Византија за 1000 и нешто години постоење, се нарекувало Римско царство, Basileia Rhomaion Rhomania, Imperium Romanum, Romania, или Rum на арапски. Римското царство имал двојазичен назив на латински и грчки и ниту еден не бил „Византија“.
Двете најпознати измислени земји се Недојдија, од бајката на Питер Пан и Византија, од бајката на лажираната балканска историја. Државата под името Византија никогаш не ни постоела! Кога нашите деца учат за тоа во школо, тоа е исто како кога би учеле за Недојдија.
Во документите на Вселенскиот и црковниот собир на Христијанската црква, не постои зборот Византија. Така нема ни Констатинопол ни Византион ни Византици. Во книгите на Христијанската православна Црква, не постои ниту еден византиски светител.
Од 1054, па се до 1557 година, Рим се обидувал да ја превземе контролата на наследството на источниот дел на Римското царство, односно Нов Рим. Но, сите напори против Рим биле безуспешни. Тогаш се појавила генијална замисла. Се измислило ново име од источниот дел на Римското царство, кое го нарекле Византија.
Терминот Византија или Бизнат, го измислил германскиот „историчар“ Хероним Волф во 1557 година, а приказната ја раширил Монтескје и ватиканските агенти кои сакале славата на Рим ја присвојат исклучиво за себе.
Таа нивна измислена Византија за 1000 и нешто години постоење се нарекувала Римско царство,  Basileia Rhomaion Rhomania, Imperium Romanum, Romania, или Rum на арапски. Римското царство имал двојазичен назив на латински и грчки и ниту еден не беше „Византија“. Соседите не го викале Византија.
На запад, Римскиот папа, неговиот владетел го нарекол Императорот Romaniae, за да не го употребува терминот Император Romanum. Арапите го нарекувале Rum. Сега источниот дел на Римското царство, кое е наречен Византија, има некоја „своја“ византиска историја која ќе се пишувала во 16 и 17 век, и која не смее да се поистоветува со историјата на Римското царство.
Називот Nova Roma, треба да се избрише од целата националната историја и од сите скриени документи и да му се даде ново име Vizantion или Konstantinopolj.
Се поставува прашањето, што е со српското историско и културно наследство, кое со помош на домашните сервилни историчари измисленото царство, било изменето и усогласено со новонапишаната византиска историја. Одговорот е едноставен. Српската историја и бришена, или се усогласувани однапред поставени цели на Големиот изумител. За да напишат нова византолошка историја на српскиот народ, сервилните историчари со премолчување, го дозволиле заборавеното целокупно книжевно и научно наследство на српскиот народ.
За нив не постои Светиот српски ракопис – Српското четвртоеванѓелие, напишано на прегамент на 305 страни, Законскоправило на Свети Сава, Карејски типик, Дечанската хрисовље, Студеничкиот типик, Мирослављевото евангелие и илјадници стари ракописни книги на српскиот народ, кои се ширеле по цела Европа.
Дури и српскиот грб со симболи и српски двоглав орел, се искористени за обележја на измислената Византија, а Србите денеска, следбениците на ватиканските историски измами, ги убедуваат дека тие обележја, нашиот северен сосед ги има „украдено“ од Византија!
Така Српското културно наследство, станало колатерална штета во борбата меѓу Нов Рим и Рим, односно Истокот и Западот. Прв на удар бил Српскиот календар, најголемиот и најстар научен споменик на српскиот народ. Наместо него, домашните сервилни историчари го измислиле византискиот календар.
Измислениот византиски календар, доведел до тоа да, Српскиот календар, најголем споменик на српскиот народ падне во заборав и стане само уште една колатерална штета.
Српската Православна Црква го чувал Календарот на Света Сава се до 19 век, а денеска во Календарот на Света Сава не се споменува ни Држава ни Српска Православна Црква.
Однесувањето на ракописните книги, повелби, закони и црквени реликвии беше бесрамна кражба, присвојување на големо историско и културно наследство на српскиот народ. Србите давале предност на духовните, а тие на материјалните вредности. Србите пишувале, а тие однесувале, затоа што свое и немале. Така голем број на најстари ракописни книги се наоѓаат ширум државните и приватни колекции. Почнувајќи од 17 век, голем број на историчари пишувале за византолошката историја на српскиот народ, а се во склоп со западните цели.
http://reporter.mk/uncategorized/najgolemata-istoriska-laga-vizantija-nikogash-ne-postoela/

Втора Битолска Плоча




И за оваа велат дека била од Црквата Св.Недела во Битола

Тука читаме терминот Византиец
:)


Терминот Византија или Бизант е измислен од германскиот “историчар“ Хероним Волф во 1557-та год.
Приказната за Византија ја раширил Монтескје заедно со ватиканските агенти кои што сакале славата на Рома , да ја присвојат само за себе .
Таа нивна измислена Византија за некои 1000 и кусир години од нејзиното постоење се нарекувала “ Источно Ромејско Царство “. “ Васлиеа Романа ’’ , Рхоманиа, “Империум Романум’’, “Романиа’’ и “Рум’’ на арапски .Областа која била завладеана и управувана од Црквата на Ромеа.подоцна се нарекувала по турски - Румели -ја 
Никаде ја нема Византија .

Во документите на Вселенските и понмесните Собори на сестринските Цркви , не постои терминот Византија ,не постои терминот Византиец , Не постои терминот Костантинопол, не постои терминот Византион , не постои Светец кој што е Византиец .Од 1054 до 1557-та Рим се обидува да го присвои културното наследство на Источното Ромејско Царство ,односно на Новиот Рим .
Тогаш и се јавува таа нивна генијална замисла 
Подоцна тоа тоа ќе го прави и Царска Русија , да му измислат ново име .

Отогаш навака постојат две популарни и измислени земји .
Недојдија и Византија .

Najveća istorijska laž: Vizantija nikada nije postojala

Termin Vizantija ili Bizant izmislio je nemački „istoričar“ Heronim Volf 1557. godine, priču je raširio Monteskje i vatikanski agenti koji su hteli da slavu Rima prisvoje isključivo za sebe.

Ta njihova izmišljena Vizantija se za 1000 i kusur godina postojanja zvala Rimsko carstvo, Basileia Rhomaion, Rhomanía, Imperium Romanum, Romania, ili Rum na arapskom. Rimsko carstvo je imalo dvojezični naziv latinski i grčki i nijedan nije bio „Vizantija“.
Dve najpoznatije izmišljene zemlje su Nedođija, iz bajke o Petru Panu i Vizantija, iz bajke o lažiranoj balkanskoj istoriji. Država pod imenom Vizantija nikada nije postojala! Kada naša deca uče o tome u školi, to je isto kao kada bi učili o Nedođiji.
U dokumentima Vaseljenskih i Pomesnih sabora Hrišćanske Crkve ne postoji reč Vizantija. Takođe nema ni Konstatinopolja ni Vizantiona ni Vizantinaca. U mesecoslovima Hrišćanske Pravoslavne Crkve ne postoji nijedan vizantijski svetitelj.
Od 1054. pa sve do 1557. godine, Rim je pokušavao da preuzme kulturno nasleđe istočnog dela Rimskog carstva, odnosno Novog Rima. Međutim, svi ti napori Rima bili su bezuspešni. Tada se javila genijalna zamisao. Izmisliće novo ime istočnom delu Rimskog carstva i nazvaće ga Vizantija.
Termin Vizantija ili Bizant izmislio je nemački “istoričar“ Heronim Volf 1557. godine, priču je raširio Monteskje i vatikanski agenti koji su hteli da slavu Rima prisvoje isključivo za sebe.
Ta njihova izmišljena Vizantija se za 1.000 i kusur godina postojanja zvala Rimsko carstvo, Basileia Rhomaion, Rhomanía, Imperium Romanum, Romania, ili Rum na arapskom. Rimsko carstvo je imalo dvojezični naziv latinski i grčki i nijedan nije bio „Vizantija”. Susedi ga nisu zvali Vizantija.
Na zapadu, Rimski papa je njenog vladara zvao Imperator Romaniae da ne bi upotrebio Imperator Romanum. Arapi su je zvali Rum. Sada istočni deo Rimskog carstva, koje je nazvan Vizantija, ima neku ”svoju” vizantijsku istoriju koja će se pisati u 16. i 17 veku, i koja se ne sme poistovećivati sa istorijom Rimskog carstva.
Naziv Nova Roma treba izbrisati iz svih nacionalnih istorija i svih crkvenih dokumenta i dati mu novo ime Vizantion ili Konstantinopolj.
Postavlja se pitanje šta je sa srpskim istorijskim i kulturnim nasleđem, koje je uz pomoć domaćih servilnih istoričara izmišljenog carstva, izmenjeno i usaglašeno sa novonapisanom vizantijskom istorijom. Odgovor je jednostavan. Srpska istorija je brisana ili usaglašavana sa unapred postavljenim ciljevima Velikog izumitelja. Da bi pisali novu vizantološku istoriju srpskog naroda, servilni istoričari su ćutanjem prepustili zaboravu celokupno književno i naučno nasleđe srpskog naroda.
Za njih ne postoji Sveti srpski rukopis – Srpsko četvorojevanđelje, napisano na pergamentu na 305 strana, Zakonopravilo Svetog Save, Karejski tipik, Dečanske hrisovulje, Studenički tipik, Miroslavljevo jevanđelje i hiljade starih rukopisnih knjiga srpskog naroda razasutih po celoj Evropi.
Čak su i srpski grb sa ocilima i srpski dvoglavi orao iskorišćeni za obeležja izmišljene Vizantije, a nas danas sledbenici vatikansih istorijskih obmana ubeđuju da smo mi ta obeležja „ukrali“ od Vizantije!
Tako je Srpsko kulturno nasleđe postalo kolateralna šteta u borbi između Novog Rima i Rima, odnosno Istoka i Zapada. Prvi na udaru bio je Srpski kalendar najveći i najstariji naučni spomenik srpskog naroda. Umesto njega domaći servilni istoričari izmislili su vizantijski kalendar.
Izmišljeni vizantijski kalendar doveo je do toga da je Srpski kalendar, najveći naučni spomenik srpskog naroda pao u zaborav i postao samo još jedna kolateralna šteta.
Srpska Pravoslavna Crkva čuvala je Kalendar Svetog Save sve do 19. veka a danas Kalendar Svetog Save ne pominje ni Država ni Srpska Pravoslavna Crkva.
Odnošenje rukopisnih knjiga, povelja, zakona i crkvenih relikvija bila je bezočna krađa, prisvajanje i svojatanje velike istorijske i kulturne baštine srpskog naroda. Srbi su davali prednost duhovnim a oni materijalnim vrednostima. Srbi su pisali a oni odnosili, jer svoje nisu imali. Tako se naše brojne najstarije rukopisne knjige nalaze širom državnih i privatnih kolekcija. Počevši od 17. veka, veliki broj istoričara piše vizantološku istoriju srpskog naroda a sve u skladu sa zadatim ciljevima.

izvor

Tuesday, July 4, 2017

МАКЕДОНСКИ vs. ХЕЛЕНСКИ ЈАЗИК

МАКЕДОНСКИ vs. ХЕЛЕНСКИ ЈАЗИК
"Овој пост дава објаснување зошто етимолошки и суштествено македонскиот јазик е различен од хеленскиот. На тој начин им го избиваме едниот од главните “аргументи’’ на Грците (нео-Хелените) за наводниот грчки карактер на Македонија.
Грците се обидуваат да ги претстават цитатите од античките текстови како северен грчки дијалект. Меѓутоа, тие не се убедливи бидејќи античките извори употребуваат различни глаголи за да обележат разни народи и нивните специфични јазици.
На пример, можеме да најдеме мноштво документи кои го употребуваат глаголот ελληνιζω, а кој бил употребуван да ги означат оние што биле “грко-говоречки’’ (“Greek-speaking”).
Глаголот е искован од именката Έλλην и суфиксот ιζο. Во книгата “Griechisches etymologisches Worterbuch/von Hjalmar Frisk – Heidelberg’’, зборот ελληνιζω исто така е преведен како “Greek speaking’’.
Подоцнежната употреба на овој глагол збор довела до ковање на други именки како ελληνισμος, што во превод значи “грчки начин на изразување’’ или пак “зборување’’. Именката ελληνισμος исто така е искована од именката αττικισμος што значи “Attic way of expression, talking.’’
Многу е битно да се укаже дека не постоел глагол αττικιζω или τεσσαλιζω, туку постоел само глаголот прикажан погоре ελληνιζω,за разлика од споменатите именки кои што имаат суфикс –ισμος.
Така доаѓаме до срцето на дискусијата: покрај глаголот за грко-говоречки, постои глагол θρακιζω што значи “трако-говоречки’’ (“Thracian-speaking’’), и се разбира има и глагол кој што значи македоно-говоречки μακεδονιζω(“Macedonian speaking’’).
Summa summarum од кажаното погоре:
ελληνιζω -> Greek Speaking
γραικιζω -> Greek Speaking
θρακιζω -> Thracian Speaking
μακεδονιζω -> Macedonian Speaking
Историчарот Aриан го употребувал зборот на овој начин: μακεδονιζων τη φωνη.
Плутарх го употребувал во Биографијата на Марк Антоние: μακεδονιζειν (значи како дијалектна верзија од μακεδονιζω). Во Биографијата на Евмен, Плутрх запишал: μακεδονιστι τη φωνη.
Зборот φονη значи јазик, и тоа се гледа од драмата Агамемнон од Ахил, кој пишува:
αγνωτα φονην βαρβαρον -> непознатиот варварски јазик.
Истиот збор за јазик е употребен од Зенофон во Kunegetikos 2.3, каде што тој пишува:
φονην Ηελληνα -> the Hellenic language.
Денешните грчки академици, во својот очај да го негираат македонскиот јазик на нашите предци, се обидуваат да му дадат друго значење на глаголот “македоно-говоречки’’ (“Macedonian way of expression, talking’’), се обидуваат да го поистоветат со зборовот “глас’’, “гласи’’. Тоа е сосема погрешно бидејќи именката за да се изрази “да гласи’’ завршува на суфиксот –ισμος, а зборот φωνη се употребува да се изрази јазик, не глас.
Ако ја прифатиме логиката на грчките академици дека зборот μακεδονιζω демек значел “Macedonian way of speaking’’ како грчки дијалект, тогаш и глаголот θρακιζωтреба да значи “Thracian way of speaking’’ како грчки дијалект, а за последново дефинитивно знаеме дека не е точно.
Следствено, “μακεδονιζων τη φωνη’’ значи македонски јазик (“Macedonian speaking language’’), но не во смисол на некаков (грчки) дијалект.
Со други зборови, нашите предци -- античките Македонци -- зборувале на свој посебен македонски јазик, како што впрочем античките извори ни кажуваат. ’’текстот е преземен од ..Zlatko Kovach
Извори:
1. "Greek English Lexicon" of Liddell and Scott.
2. "Griechisches etymologisches Worterbuch" von Hjalmar Frisk – Heidelberg.