Велат дека можното потекло на овој терминот Коледе потекнувал првиот ден на месеците ,го поврзуваат со божиќните песни објаснувајќи дека во превод значењето било викам , повикувам ,нарекувам ’’1
а коренот му го претпоставуваат во , а во кој ако не од нели грчкиот корен καλέω и објаснуваат вака :
Од ПИЕ *kl̥h₁-, zero-grade of kelh₁- + -έω(-éō). Сознанијата ги вклучуваат и старо англискиот
КАЛАНДИ – „Вечниот Бог слезе и во Дева се всели: свет, свет, свет си и пресвет Господи. Царот на сите и Господ, дојде Адам да го преобрази: свет, свет, свет си и пресвет Господи…“
“Ова е една од бројните Божикни песни, кои се пееле во деновите на празнувањето на Рождеството Христово и се нарекувале „каланди“. Самиот збор ’кάλαντα‘ (грч.), ’каланъди‘ (ст.сл.), доаѓа од византиското ’кαλένδες‘ (календес), кое, пак, происходи од латинското ’кalendae‘ (календае), што кај старите Римјани го означувало првиот ден од месецот. Римјаните го презеле овој збор од Хелените и тој е етимолошки поврзан со старогрчкиот глагол ’καλέω‘ (калео), што во превод значи ’викам, повикувам, нарекувам‘. Зборови оформени од овој корен се појавиле и кај словенските народи, така што од старословенското ’ каланъди ‘, кај нас денес се зачувала формата ’коледа‘ или ’коледе‘, кај Русите ’коляда́, колядка‘, кај Бугарите ’коледа, колада, коленда‘, кај Србите ’коледа‘, кај Словенците ’kolednica‘, кај Чесите ’koleda‘ и тн. Коледето било стар народен обичај на празнувања, веселби и панаѓури во чест на доаѓањето на новата година, или, пак, на некој друг поголем празник. Но во православното Ромејско Царство христијанската светоотечка мисла ја вознела науката за човекот до божествени височини и празнувањата добиле нова смисла. Светите отци и учители на Црквата, вдахновени од Светиот Дух, мудро ги обмислиле христијанските празници и ги украсиле со неизмерна богољубива и човекољубива длабочина и значење. Тогаш, старите коледарски песни им го отстапиле местото на побожните христијански песни и химни, во кои се славел Единиот вистински Бог....“ ________ Извор :
Според македонските обичаи, на 5 јануари започнува славењето на Божиќните празници. Вечерта спроти Бадник првите коледари го палат коледарскиот огин и притоа се пејат песни, се игра и се пие топла ракија. На тој начин се „бркаат“ злите духови од земјата. Наредниот ден, на големиот Христијански празник Бадник, малите деца одат по домовите од соседите, чукаат на вратите и пеат коледарски песни. Според традицијата, домаќините за тоа ги наградуваат со колачи, костени, ореви, јаболка и ситни пари.
Бадник се слави еден ден пред Божиќ и со коледарските огнови и коледарчињата се најавува Рождеството Христово – Божиќ.
Божиќ е Господски празник и се слави во спомен на раѓањето на Господ Исус Христос. Овој празник е матица на сите други црковни празници, бидејќи со Христовото раѓање се смета и почетокот на новата ера.
Евангелието го опишува настанот кога се родил Господ Исус Христос. Настанот ни сведочи дека римскиот император Август заповедал да се изврши попис на населението во Империјата. Тогаш праведен Јосиф и Света Дева Марија пристигнале во Витлеем, бидејќи биле од родот Давидов.
Немајќи каде да преноќат, тие отишле во пештерата каде ноќевале пастирите. И токму тука се роди Господ Исус Христос. Светлината и гласот на ангелите беа првите вести што ги видоа и слушнаа пастирите „Не бојте се! Денеска се роди Спасителот, кој е Христос Господ: и еве Ви знак: ќе најдете Младенец повиен во јасли“. И ангелскиот хор веднаш ја запеа песната „Слава на Бога во висините, а на земјата мир меѓу луѓето со добра волја“ (Лука 2-14). Оваа радосна вест, пастирите ја потврдија веднаш и пристигнувајќи во пештерата му се поклонија на Младенецот.
На поклонение дошле и тројца вавилонски мудреци, носејќи му дарови: злато, ливан и смирна. Овие дарови симболизираат: ливанот – бог, смирната – човек и златото – цар.
Во Црквата овој празник почнува да се празнува при крајот на третиот век, затоа што дотогаш Црквата не му придавала многу значење на телесното раѓање. Многу поважно го сметала духовното раѓање, односно крштението и затоа овој празник се славел заедно со крштевањето на Господ Исус Христос и бил наречен Епифанија.
Македонскиот народ со многу внимание и почит го празнува Божиќ, кој започнува да се слави со Бадник, денот пред Божиќ. Со него се поврзани многу обичаи и симболи. Рано наутро, на Бадник децата одат по куќи и пеат разни песни пред домаќините. Тие ги симболизираат ангелите, а пеењето по куќи значи дека веста за Христовото раѓање ќе се прошири насекаде. Децата ги симболизираат пастирите, а домот, каде што одат ја симболизира пештерата во која е роден Младенецот. Постои уште една симболика. Децата се Господ Исус Христос и затоа добиваат дарови, а домаќините се симбол на мудреците кои ги принеле даровите пред Младенецот.
За време на овој празник се пали и коледарски оган, кој е поврзан со обичајот, наречен Коледица или Коледе. И денес и во минатото во селата и градовите во сите краишта во Македонија, поголеми или помали групи на луѓе палат огнови и пеат песни, а денес се избира и кум, кој меси погача со паричка. Оној, кај кого ќе падне паричката, наредната година станува кум. Вечерта на Божиќ некаде се става и слама во собата за спиење, што ја симболизира пештерата во која се родил Христос.
На Божиќ, рано утрото почнува Богослужба во црквите. Причесната следува по службата кога искараните треба да се помират и да се поканат меѓу себе на гости.
Во некои села во Македонија по Богослужбата девојките одат по овоштарниците и ги врзуваат дрвјата, за да се сочуваат од разни болести и да бидат плодни. Овој обичај е пропратен со песни.
Исто така, со Божиќ е поврзана и поговорката, „Пред Божиќ, зад Божиќ дома да си“, што има значење дека за време на Големиот празник треба да се биде дома во кругот на семејството и тука да се слушне и да се прослави радосната вест за раѓањето на Спасителот
КОГА ОХРИД БИЛ ПРАВОСЛАВЕН, СИЛИСТРА БИЛА ТАТАРСКА.
Евлија Челеби кој ја посетил североисточна Бугарија во 1651 г., територијата населена во 6 век со туркоБугари, вели дека е посебна област- (Гага) Узка Милет и вели дека таму луѓето носат татарска носија и се од татарско потекло; протоБугарите се Узи. Челебија, цела Добруџа ја представува како населена со турко-татарски народ, или мешавина од словено-татари. За Силистра вели дека е град на Татари, а за потсетување Силистра е центарот на средновековната бугарска црква. Освен Татари, Челеби вели дека во Добруџа има и Читаци- мешавина на Татари (прави Бугари, Челеби ги нарекува така поради правите Бугари од Болгаростан-Татарстан), Словени, Власи и Молдавци. Жените биле заблудени, но христијани, а ја населувале целата област на Добрич. Понатаму зборува за Делиорманци, исламизирани прави Бугари, кои не биле Османци, иако И тие како И останатите жители на Узка-Милет говореле турки јазик, различен од турскиот (османскиот) (“ЗА ГАГАУЗИТЕ” А. И. Манов., Музејна Библиотека, Варна). Топонимите во североисточна Бугарија, исто така се чисто Турски како: с. Узлар, (уз-лар = узите), Хорозлар, Азаплар, Герзалар, Сонгулар, Сиахлар, Каспичан (едно од бугарските племиња), Кочулар, Дураклар, Гејкчилер, Болгарево, Бургас итн.
Бугарската официјална историја ги признава Гагаузите за најстари Бугари, дел од бугарската нација, но и туркобугарите од Бугаростан,Чувашија, руските степи итн. (Брошурка “Б'ЛГАРИТЕ ИЗВ'Н РЕПУБЛИКА Б'ЛГАРИја’’, Пламен Павлов, председател на Агенцијата за б'лгарите в чужбина (август 1998 - март 2002 г., објавено од “ВМРО-БНД’’, Русе))
Ако спомнеме креација ,тогаш креацијата може да е само една
Местото каде се раѓаме и живееме,местото што се создало откако се одвоил свод од свод,местото што на тн стар тракиски се нарекувал ДОН и означувал Земја. Ова објасување и овој пристап го читаме според неколку автори кои напишале вака : “dón ‘place, country (side)’ [Old-Ir. dú, Gen. don ‘place, country (side)’, Greek chthón ‘soil, land’].1 или во превод “дон ’’, `место, земја (страна) ’[Старо ирски јазик . dú, воопштено. дон ‘место, земја (страна)’, грчки chthón ‘почва ’ и `земја’].
Еден наш автор во своите истражувања се осврнувајќи се на пишувањата на Hesychius што ги дава за на можното потекло на зборот Македонија , го спомнува изначењето за зборот ДОН паза него пишува вака : P.I.E. ghdem- land, earth, Phrygian κτον (kton) "land" Greek χθον (khton),Thracian δον (don), "land" Russians , земля (Zemlya ) "earth" Lithuanian žeme (zheme) "earth" 2 Или во превод ПИЕ ghdem- земја,, почва,Фригиски κτον (ктон ) "земја " грчки χθον (кхтон),тракиски δον (дон), "земја" Russians , земля (Zemlya ) "earth" Lithuanian žeme (zheme) "earth" 2
Во оваа група на зборови со сличнозслично ќе ги наброиме и оние со значењето на Свет кои ја имаат основата во коренот кој означува дно, основа ,темел ,како што е ирскиот збор domun , и старо црковно словенскиот дуно ,кој го споредуваат и со англиското deep 3 На англиски е запишано вака:
Words for "world" in some other Indo-European languages derive from the root for "bottom, foundation" (such as Irish domun, Old Church Slavonic duno, related to English deep)..3
Other Slavic words have more questionable Indo-European etymologies.
The PSl term for ‘oak’ is *dǫbŭ / *dǫbrŭ, R dub, etc., of unclear etymology, hypothetically from *dheubh- (with inclusion of a nasal infix *n, cf. E dump ‘deep hole in a
pond’) ‘deep, hole’ (Mallory and Adams 1997: 154). The sense would originally have
been ‘tree growing in a valley, a low / deep place’ (Trubačev 1974−2013: 5. 95−97), cf.
OCS dŭno, R dno ‘ground, floor’ < PIE *dubno as well as OCS dŭbrŭ ‘ravine, valley’ The term for ‘house; household’ is PSl. *domŭ, PIE *dóm(h2)os (Mallory and Adams
1997: 281). External comparanda are L domus ‘house; family’ and Gr dómos ‘house,
84. The Lexicon of Slavic 55
household, family’. Within Slavic cf. OCS domŭ, R dom ‘house, household’, Pol dom,
Cz dům, Bulg dom ‘house; household, family’.5
______ Извор :
1-Duridanov,I.Ezikyt na trakite, Sofija, 1976 2- Hesychius η:Μακεδονια
Nikola Mitevski ,“Hesychius' Macedonian Words: An Etymological Analysis Through An Indo - European Perspective“,
3- 4- Sergueï Sakhno. The Lexicon of Slavic. M. Fritz. Handbook of Comparative and Historical IndoEuropean Linguistics, Vol. 3, W. de Gruyter, Mouton, 2017.page ....61 5- Sergueï Sakhno. The Lexicon of Slavic. M. Fritz. Handbook of Comparative and Historical IndoEuropean Linguistics, Vol. 3, W. de Gruyter, Mouton, 2017. 54,55
The name “Jehova” (pronounced “yah-ho-vah”) is derived from the Hebrew name “יְהֹוָה” (pronounced “yo-vah”) which is based upon the Masoretic version of the Biblical Hebrew name “יהוה” (pronounced “yah-ho”). The name Jehova and all of its predecessors means “my lord” in Hebrew. The name Jehova is derived from the Greek “Iesous” (pronounced “ease-us”), from which the English name “Jesus” is derived. This Greek name is a rendering of the Hebrew name “ישוע” (pronounced “yeh-shu-ah”) which is a variant of the base Hebrew name “יהושע” (pronounced “yo-shu-ah”). In English, this name is referred to as “Joshua”. The name “Christ” is derived from the Greek term “khristos” (pronounced “kris-tus”) which means “anointed” and is based upon the Greek term “khriein” (pronounced “kree-in”) which means “anoint”. Both of these Greek terms are derived from the Hebrew term “משיח” (pronounced “mi-sha”) which means “messiah”. The term “messiah” as well as the Hebrew name “משיח” mean “anointed”, as their Greek counterpart does. This effectively means that Jesus Christ, messiah, and Jehova are all the same term with the same meaning as they are based upon the same root words and have the same translation.."
“Ne e kralstvo grcija Kolonija e . OTTO ne e nikakov GRK toj e Okupator Kolonijalen vojskite se okupatorski ,zemjoposednicite se stranci okupatori biznismeni ,robovite se isto stranski kolonijalni doneseni . Mnogu e pogresno sto im gi povtoruvame nivnite lagi i izmislici. Kolonija ne e drzava , a ne moze da bide drzava ako stranci okupatori ja koloniziraat. Denesnite grci se mesavina od Kolonijalisti Okupatori -Avstrijci( Germnaci) Francuzi Rusi i Britanci 10%, i Robovi ( Afrikanci -Crnci i Mulati , Arapi Azijci itn) 90%.Sami si pravime stapici za manipulacii negiranje i laziranje na Makedonskata istorija. Ne postoele nikakvi grci niti Grcia drzava vo toa vreme. Potomcite na Kolonijalistite za prv pat napravija Republika -Protektorat vo 1975 od kako Danskiot( Famiija Kukata na Slezing Germanija nikakov Grk ) kolonijalen Kral go napusti tronot .Den denes se najobicen EU protektorat vistinski kokosharnik .Jazikot im go izmisluvale kolonijalnite okupatori i ne se vika grcki nego Dimotiki . Nema nisto grcko...“
Jас одамна знаев што ќе се случи со Македонија драг читателу. Етноцид. Идентитетски геноцид. И, еве, се збидна тоа, па ни најмалку не сум погрешил во тезата дека Македонците се новите Евреи на Европа по Хитлерова Германија. Многумина мислеа дека радикално претерувам. Ама камо среќа да беше така. И, се покажа, имено, дека најголемите мартири што ја искусија дарвинистичката суровост на Западната ариевска цивилизација, на Европа се Евреите и Македонците. Евреите во Втората светска војна во нацистичка Германија, а Македонците повеќепати од почетокот на дваесеттиот век наваму. Најгеноциден физички акт против нив озаконет со печат на Вавилонската дама беше Букурешкиот договор од 1913 година со кој се распарчи, искасапено со европскиот садистички нож, живото македонско тело, раздавајќи им се на соседните балкански хиени. Но тука е потоа и Првата светска војна, во која Македонците пак беа плен на истите хиени и на општото европско варварство. Со божјо чудо, пак, тие се извлекоа со АСНОМ и Пролетерската интернационала во рамките на Југославија во и по Втората светска војна, новата голема катастрофа на арогантната Европа. Со стек на околностите, пак, во 1990 г. основавме и своја самостојна држава, иако веднаш потоа се покажа дека не е тоа. Западните планери на светот по своја мера веднаш почнаа да ја масакрираат неа и да отвораат живи рани во нејзиното живо ткиво, за на крајот по речиси три децении отворен и маскиран софистициран садизам да ја внесат и замрзнат во длабокиот европски замрзнувач на идентитетска мртовечница. Смрт.
Тоа. И, главното прашање тука е: зошто токму Евреите и Македонците се најголемите страдалници на либералната со демократска маска Западна цивилизација? Дали можеби и затоа што тие се двата толку славни народи во антиката, потврдени со небесен и земен печат во Светото Писмо и како темел на нововековната Европа, која има доминантен јудео-христијански белег. Оној на кој постојано ја потсетува неа и големиот германски писател и хуманист Томас Ман, а за да ја освести неа за, пред сè, високите морални и етички норми што извираат од тој цивилизациски извор. Секако и малку да ја оттргне од нејзината паганска фасцинација со Стара Грција налепена на фалсификатот на Дројзен. Томас Ман всушност интелигентно ѝ сугерира на Европа да се сврти повеќе кон филозофијата на христијанството и неговите супериорни морално-етички вредности, за да расчисти со својата паганска душа, која, и таква, му ја има продадено на Мефистофел (Сатаната) за што речовито говори „Фауст“ на Гете. Таа, која и според Ниче, страшно лут на христијанството, го убила Бог во себе. Доколку воопшто и го пронашла некогаш него. А христијанството со Логосот на Љубовта и стигна по новозаветна линија преку Македонија и Македонците во Европа.
Да. Најчудно, пак, е, драг читателу, што Евреите и Македонците се браќа близнаци не само со паралелизмот на нивната културно-цивилизациска струја во Светото Писмо, туку и со нивниот судбински паралелизам. Тие се избраните да ѝ ја предадат нововековната цивилизациска штафета на Западната цивилизација. Но и подалеку од неа. Два избрани народа за специјална мисија, диктирана од небото, а реализирана на Земјата. Тука е потребно појаснување. Македонија под името Китим се јавува уште на почетокот, во 14-от стих од првата книга Битие во Стариот Завет и константно е присутна до последните страници на Новиот Завет. Китим е внук на најмалиот син на Ное Јафет чии наследници се Македонците.
Кога, пак, станува збор за Евреите и за Македонците во Светото Писмо, дури и теолозите забораваат да подвлечат дека Евреите се доминантни во Стариот, a Македонците во Новиот завет. Тие двата, пак, пишувани на протек од милениум и половина во 77 книги се радикално различни, бeз разлика што теолозите догматски нив ги разгледуваат како неразлачна целина. Стариот Завет на евроизираниот Бог Јахве е полн со многу темни места и во добра мера обесхрабрувачки за човекот. Јахве е екстремно строг небесен монарх, кој воспоставува сурова етичка правда: „Око за око, заб за заб“. Тој ги става, како во Книгата за Joв, и своите најправедни верници на страшни искушенија, фрлајќи ги во прегратките на Сатаната. Потоа ги казнува како колектив сурово и Евреите за Златното теле и ги врти садистички цели 40 години низ пустината пред да ги одведе во ветената земја Ханаан полна со лозја и вино.
Дури во Новиот Завет, со Исус Божјиот Син, радикално ќе се измени сликата за таткото Бог. Наместо старозаветното „Око за око, заб за заб“, сега Синот проповеда: „Љуби го и својот непријател“. Наместо казна, тој нуди проштавање и вечна љубов. Оваа божествена филозофија на проштевањето и љубовта, вистина, Спасителот ја проповеда во Галилеја и низ цела Јудеја, но таа најдлабоки корени, имено, фати во Македонија. И тоа со божја промисла, со доаѓањето на најревносниот Исусов апостол Павле во Македонија, каде што во куќата на Лидија Македонката во Филипи ја основа првата христијанска црква на европска почва. Оттука и тргнува, како што вели и познатиот француски библист Ренан, Новозаветното Слово на Љубовта кон блудницата вавилонска, христијанизирајќи ја на запад до Атлантикот, а на север до Москва, Владивосток и Северен Леден Океан. Да, друго прашање, пак, е што до денес Европа, зариена во својот пагански нарав, ништо не научи од него. Француската револуција и нејзините корифеи, енциклопедистите, се обидоа додуша да заведат некој вид земна божја правда, ама со илјадници гилотинирани глави и реки крв до крововите на Париз.
Тоа. Ме прашуваш, пак, драг читателу, зошто нагло опаѓа во Новиот завет еврејскиот, а се извишува македонскиот авторитет. Затоа што Евреите, иако им беа дадени знаци од старозаветните пророци осум столетија понапред, не го препознаа и не го признаа Месијата Исус. Не случајно тој и плачеше еднаш пред храмот на Ерусалим, велејќи дека нема камен да остане од него, прорекувајќи ја симболички на тој начин мартирската идна историја на избраниот народ. Подоцна тој беше осуден од нивниот првосвештеник Кајафа и даден во рацете на римските војници да го распнат. Јуда Искариотски тука е само општ симбол на еврејското колективно предавство на Спасителот. А веројатно, повеќе од сигурно, Исус не ги стекнал симпатиите на Евреите и поради, за нив, неговиот екстремен космополитизам, кога им рекол дека неговиот Израел сега ќе го компонира од сите народи на светот. Слична космополитска идеја пред него имал и Александар Македонски, факт што не е за запоставување ако се има на тој план и улогата на Македонците во Новиот завет подоцна.
Тука доаѓаме, јунговски речено, сепак и до диференцијацијата, и покрај сличностите, меѓу еврејскиот и македонскиот менталитет. Евреите, како што се гледа тоа јасно и од страниците на Стариот завет, се херметички, строго затворени во својот национ, цивилизирани и со висока култура, но со трибалистички нарав и душа. На некој начин и ариевци далеку пред ариевска Германија и Европа. На некој начин и митомани, обезбедувајќи го за себе епитетот „избран народ“ и приватизирајќи го како сопствен имот Бог (Јахве), кој сепак подоцна во Новиот завет преку Синот Исус ќе добие апсолутна космополитска димензија. Тоа. За разлика од нив, пак, македонскиот менталитет отсекогаш бил отворен и космополитски, и затоа е, имено, испратен од Небото Павле во Македонија за реализација на христијанството. Покрај другото и затоа што Македонците никогаш не го поседувале во фројдовска смисла комплексот нарцизам за да се именуваат себеси како „избран народ“. За нив уште од времето на Александар Македонски сите народи се избрани, од ист генерички извор. Така, иако, без разлика на тоа, имено, тие се во Новиот Завет, драг читателу, прогласени, и тоа лично од апостол Павле, за избран народ кому му е дадена првично мисијата за ширење на Новозаветното Слово на Љубовта и Спасението. Така тој во Посланието до Филипјаните нив ги именува за „Божји чеда“ што се „светлина на светот среде опак и расипан род“ (Филипјаните 2:15), а во Второто послание до Солуњаните вели дека нив Бог ги избрал „од почетокот за спасение, преку осветување на Духот и вера во вистината“. Што, пак, значи дека тие се вистинољубиви и праведни.
Тоа. Туку, еве сега доаѓаме пак на тежишното прашање на нашата колумна драг читателу: зошто западната сурова ариевска цивилизација на Европа ги избра како мартири за својата варварска клада, или гилотина, сеедно, Евреите и Македонците. Никој друг така безбожнички сурово. Зошто? Тие што со Стариот и Новиот Завет ги удрија нејзините нововековни јудео-христијански темели, кои таа не ги препозна, Европа што нив ги десакрализира во име на нејзиното дројзеновско тотемско, паганско божество Стара Грција, кое е подготвено меѓу другото и за жртвување на Македонскиот антички Логос, и воопшто за ликвидација на македонизмот. Друга е ситуацијата со Евреите, но во секој случај во најновата европска, западна историја најмногу настрадаа како жртви тие и Македонците, двата комплементарни народа на Библијата со кои дојдоа христијанството и нововековната цивилизација на Стариот Континент. Случајно ли е тоа, или не? Во Втората светска војна загинаа шест милиони Евреи во смртоносните логори на Хитлерова Германија. Европска Германија. Да, но ако погледнеме денес антисемитизмот сè уште не згаснал во Европа, и тој е според некои факти, на пример, поприсутен во Франција отколку во Гepманија. Во цела либерална Европа со лажна демократија, иако Француската револуција и енциклопедистите беа вистински модерни демократи, кои ја запалија ламбата на духовното просветителство. Без разлика што истото тоа го исклучија од струјата на Бог, што се покажа подоцна како фатална грешка. Не им е пријатно на Европејците тоа да се кажува и коментира, драг читателу, но тоа е вистината. Посебно, по еврејскиот физички, сега идентитетскиот евроамерикански холокауст врз Макeдонците јасно го дава на показ тоа. Физичкиот геноцид над нив со Букурешт 1913 г. се покажа како неуспешен за комплетна македонска гробница, и еве го сега идентитетскиот македонски етноцид. Геноцид. Со еден потег, со само еден удар на евроамериканскиот западен крвнички меч да се отсече идентитетската глава на целиот македонски колектив, да се уништат и забранат со ликвидација на Името сите знаци на неговата меморија. И тука е разликата меѓу еврејскиот и македонскиот холокауст од страна на западната цивилизација. Кон Евреите нарцисоидната Вавилонска дама примени исклучиво физички геноцид, а кон нас Македонците комбиниран: физички и идентитетски. Овој вториот според антрополозите е најстрашната смрт што може да го снајде еден народ. И што да ти кажувам повеќе драг читателу. Во богатата колонијалистичка и божем демократска Европа и денес се во интензивен подем, како омразени, антисемитизмот и антимакедонизмот. Се чини, според она западно варварство што ни се случи антимакедонизмот е и повеќе од антисемитизмот. Оттука треба да бидеме, ние Македонците, навистина идиоти, ментално ретардирани та да крикнеме екстатично „да живее Европа“ (таква каква што е идиотска кон нас), или „Да живее Северна Македонија“ и да ja поздравиме како нашиот-ненаш премиер нашата идентитетска смрт на коja на големо кумуваше и тој.
Од мене толку за денес, драг читателу, оти оваа неискажлива и болна тема е море без брегови. Океан. До следната наша средба најсрдечно те поздравувам.
“Ova e od vremeto pred cistkata na Makedoncite patrioti od organizacija,koi podocna go oformuvaat MNS-Makedonski Naroden Sojuz,organizacija koja bila cisto Makedonska i zatvorena so odluka na Amerikanskata vlada vo pedesetite godini zaradi sorabotka so komunisti pred se so DAG i Makedonija,vo tie godini vo Amerika imase lov na komunisti....’’2
