Tuesday, July 28, 2015
Hellene and Greece ,the therms leveling
Hellene
H->X different orthography for the same sound
x -> k`s
The Latin consonants, except as noticed below, were pronounced more or less as they generally are in English.
Notice for letter x :
x was pronounced ks, as in English extra (not gz as in examine, nor kz as in exonerate).
*Xellene
K`S ellene
i->e ->je
''` sellenje
“`Selenje
Or straight H-S changes :
Eg. in Macedonian language at the word Success - Uspeh
UspeH -Success singular
UspeSi -Successes -plural
Explanation for the word selenje as it given at Macedonian-English dictionary is:
selenje n. removal, resettling ,migration
Selenje or Migration -explanation of:
Migrātiō, ōnis f removal, migration; change of meaning.
Migrō 1 a) to remove, depart, emigrate (ab, ex, de re in or ad alqd);
b) trans. to transport; to transgress.
Ref: S.A. Handford and Mary Herberg “Latin-English, English -Latin dictionary” Germany 1955, 1966.Berlin and Munich … p.200
migrant n 1. a person or animal that moves from one region, place or country to another .
2. an itinerant agricultural worker. ~ adj.
3. moving from one region, place or country to another; migratory.
migrate vb.(intr.) 1. to go from one place to settle in another, esp. in a foreign country.
2.(of birds, fishes, etc.) to journey between different habitats at specific times of the year.[C17: < L migrare to change one’s adobe] –mi’grator n.
migration n. 1.the act or an instance of migrating. 2. a group of people, birds, etc. migrating in a body.
3. Chem. a movement of atoms, ions, or molecules, such as motions of ions in solution under the influence of electric fields. –mi’grational adj.
migratory adj.1. of or characterized by migration. 2. nomadic; itinerant
Mi^gratio=Grætio=Greece
Text below have its part to give some examples of letter m changes into ancient dialects of the Hellenes ,and some changes parallel between them and Latin langue,
Changes of μ, esp. in dialects:
III
2. Aeol., as αμμες υμμες єμμα єμμι for ημєις υμεις єιμα the vowel or diphtong before it being shortened, Greg. Cor.p. 597 ; - αμμες and υμμες also in Hom.and Ep.
III. μ is freq. added or left out, acc. to dialects,
1. at the beginning of a word as αρυω μηρυω, ια μια ,ονθυλєυω μονθολєυω, οσχος μοσχος , οχλєυς μοχλєυς , υραξ μυραξ ,μαλη Lat. ala Buttm.Lexil. v.ουλαι 4. Lob. Phryn. 356; so ΄΄Αρης , Lat.Mars, ανηρ, Engl. man.
Grætia=Græcia
The Latin consonants… except as noticed below, were pronounced more or less as they generally are in English.
Notes for letter t :
t (ratio) always had its proper sound; ra-ti-ō was pronounced as it is written ( not with the sound of sh as in English rational, nor with the sound of ts, although in many Italian words t has been replaced by a z which is pronounced as ts – e.g. giustizia from Latin iūstitia ).
Ref: S. A. Handford and Mary Herberg “Latin-English ,English -Latin dictionary” Berlin and Munich ,Germany, 1955,1966 … p.8-9
From here we can notice that in a lot of Italian words letter t has been replaced by a z ,which is pronounced as ts.
We could compare not only example of the word iūstitia- giustizia, but at the words Dalmatia pronounced as Dalmatsia ,Croatia, pronounced as Croatsia, in my mother tongue written as Dalmacia, pronounced the same as well.
This letter deviation reality could be taken as example to analysed letter t deviation at the word gratio.
GraTio
t->ts-c
*Gratio->*Grætio->*Gratsio->*Grætsio –>*Græcio-Greece
Gratio pronounced as Gracio and this days spelt as Greece with the meaning same as Hellene
Hellene and Greece two different words meaning one and the same
at two different languages .
Hellene= Selenje in Macedonian
Greece = Migration in Latin
__________________________
Ref: Dušan Crvenkovski,Branislav Gruić “Dictionary English-Macedonian,Macedonian-English“, Naša Kniga,Skopje,1993...p.918
-S. A. Handford and Mary Herberg “Latin-English ,English -Latin dictionary” Berlin and Munich ,Germany, 1955,1966 … p.8-9
“The new Collins concise dictionary of the English language”. London & Glasgow 1987…p.714-715
Standard ISBN 0 00 433091-9
Indexed ISBN 0 00 433070-6
Henry George Liddell and Robert Scott “Greek-English Lexicon” ,London,1896… p.953
Friday, July 17, 2015
Русите биле покрстени со книги што им ги пратил цар Самуил
Датум: 06.03.2015, 22:12
Истражување на проф. Владимир Мошин, македонски академик со руско потеклоРусите биле покрстени со книги што им ги пратил цар Самуил Во почетокот на 80-тите години на минатиот век, проф. Владимир Мошин, византолог, славист и светски признат специјалист по археографија, доаѓа до едно од најзначајните откритија во македонската и во светската археографија – успева аргументирано да докаже дека Новгороските (Kупријанови) листови претставуваат остаток од македонски ракописен кодекс испратен од цар Самуил во Русија во времето на нивното покрстување, и дека овој македонски ракопис послужил како предлошка за пишување на најстариот руски ракопис – Остромировото евангелие од 1056-1057 година. Според академик проф. д-р Ѓорги Поп-Атанасов, правејќи опсежна анализа на текстот, палеографските особености, ортографијата, јазикот, надредните знаци, екфонетската нотација и друго, како на Новгороските листови така и на Остромировото евенгелие, академик Мошин дошол до сознание дека протограф на Остромировото евaнгелие е македонски кодекс, чиј остаток се Новгороските, односно Kупријанови листови. Притоа, имајќи предвид и некои историски околности, како и улогата на Самуиловата држава при покрстувањето на Русите, формирањето на руската црква и ширењето на словенската писменост во Kиевска Русија, проф. Мошин со несоборливи аргументи доаѓа дека Новгороските листови фактички се остаток од македонски евангелски кодекс од ризницата на цар Самуил, кој во времето на покрстувањето на Русите како подарок бил испратен од Охрид во Русија, заедно со други ракописи, потребни за нормално извршување на православното словенско богослужение. Овие свои научни сознанија, проф. Мошин ги изнел во реферат за Новгороските листови како остаток од царското евангелие испратено од Охрид во Русија во 991 година. Значи, цар Самуил тоа царско евангелие за покрстувањето на Русите го испратил пет години по преземањето на власта, кога станал единствен владетел на најголемата ранофеудална државна творба на Балканот. Во Државниот архив се чува ексклузивна студија за корекции во датирањето на старите ракописни книги Сензационалното откритие на проф. Мошин во осумдесеттите години на минатиот век, предизвика голем интерес во странските славистички кругови, особено во Русија, па тој беше поканет од руските слависти да одржи серија предавања за ова свое откритие пред повеќе руски научни институции. Академик Мошин, и покрај возраста, во тоа време имал приближно деведесет години, заминал за Русија одржувајќи предавања во Славистичкиот институт во Москва, во библиотеката „Салтиков-Шчедрин“ и во Институтот за руска литература при Академијата на науките во Ленинград, но и во други институции. Притоа, според проф. Ѓорги Поп-Атанасов, сознанието дека Новгороските листови се постари за околу 65 години од најстариот датиран руски ракопис, Остромировото евенгелие - како и откривањето на повеќе епиграфски споменици од 9 и 10 век - му дадоа на проф. Мошин основа да размислува за корекција на палеографско-ортографските критериуми при датирањето на најстарите јужнословенски ракописи. Во Државниот архив на Македонија се чува негова обемна студија од околу 100 машинописни страници од кои досега се објавени само мали, незначителни делови. Во таа студија проф. Мошин аргументирано докажува дека најстарите јужнословенски ракописи фактички не настанале во 11 век, како што традиционално се сметаше во палеославистиката, туку во разни временски сегменти на десеттиот век. Станува збор за следниве десет најстари јужнословенски ракописи: Новгороските листови, Савината книга, Супрасалскиот зборник, Хилендарските листови, Листовите на Ундолски, Енинскиот апостол, Слуцкиот псалтир, Ресенскиот палимпсест, Зографските листови и Македонскиот кирилски лист. Овие ракописи, според Мошин, спаѓаат во таканаречениот „архаичен период на јужнословенската писменост“, а за нив тој зборува на повеќе меѓународни симпозиуми. Притоа, значајно е тоа што речиси сите најстари јужнословенски ракописи фактички се од македонско потекло. Според академик Мошин, само Савината книга и Енинскиот апостол може да се определат како ’јужнословенски ракописи од бугарско потекло‘, додека Супрасалскиот ракопис „очигледно минал низ Симеоновата преславска редакција на богослужбени книги, но од друга страна во правописот има јасни македонски особености, кои покажуваат дека сегашниот ракопис всушност е препис со Симеонова редакција, но на македонски терен“. Самуиловите ракописни книги од Охрид во Русија стигнале во 991 година Според истражувањето на академик Владимир Мошин, објавено во белградското списание „Археографски прилози“ во 1983 година, Новгороските листови, кои, всушност, се фрагменти од евангелски читања од шестата и седмата (страсна) седмица на Големите пости, во средината на 19 век му припаѓале на рускиот археолог Ј.K.Kипријанов од кого во 1865 година ги откупила Руската публична библиотека во Санкт Петербург. По името на сопственикот листовите биле наречени Kупријанови листови. Сепак, според каталогот на словенски пергаментни ракописи во библиотеката, овој споменик на културата се води под името Kупријанови или Новгороски листови. Станува збор за два листа (четири страници) со текст напишан во две колони со по дваесет реда. Во својата студија, во продолжение, меѓу другото, академик Мошин категорично тврди дека „истражувањата на епиграфската граѓа во Самуиловата Македонија доведоа до нови знаења за типот на епиграфско и деловно калиграфско писмо, кои без сомнение покажаа дека основите на руската писменост се втемелени врз влијанието на ракописите кои Русија во времето на светиот Владимир, за време на формирањето на својата христијанска црква, ги добила од Самуилова Македонија“. Во својата студија од 70-ина страници, академик Мошин, Русин, интелектуалец кој побегнал од својата татковина по Октомвриската револуција, детаљно ги анализира сите аспекти на листовите, докажувајќи врз основа на конкретни примери дека најстарата руска ракописна книга, Остромировото евангелие, всушност е препис од ракописните книги кои Самуил ги испратил во Русија за да се покрсти, односно христијанизира рускиот народ: „Новгороските листови, како македонски ракопис со писмо и правопис од десетти век, се остаток од оригинален македонски царски евангелски кодекс, кој во врска со покрстувањето и воспоставувањето словенско богослужење во Русија, заедно со други македонски црковни ракописи, бил испратен во Русија и стигнал во Новгород, каде што подоцна, во 1056-57 година, ѓаконот Григориј и неговиот соработник го користеле како модел за изработка на Остромировото евангелие. Во меѓувреме, по испраќањето на ракописните книги од Охрид во 991, извршено е покрстување на рускиот кнез Владимир и народот, со што рускиот народ бил вклучен во семејството на христијански народи. Самиот Владимир бил покрстен во Kорсуњ од словенски епископи и свештеници, меѓу кои во руските летописи се спомнуваат свештеникот Атанас, кој подоцна станал ’протопоп‘ на најголемата Kиевска соборна црква, и Јоаким, кој во времето кога пристигнува Самуиловиот подарок од Охрид бил Новгороски епископ, па веројатно преку него бил воспоставен контакт со Самуил. Притоа, заканата на Владимир за поход на Цариград, предизвикале голема вознемиреност во престолнината на Византија, особено во врска со преговорите на Владимир со Самуил. За да се спречи зближување со Самуил, со специјална мисија кај него била испратена византиската принцезата Ана, заедно со великодостојници и презвитери, па, откако Владимир бил крстен од Kорсуњскиот епископ, бил извршен и обредот на венчавање, по што Владимир со Ана и свештениците се вратил во Kиев а Kорсуњ им го предал на Византијците. Се разбира сето тоа било направено за да се спречат преговорите со Самуил, особено во врска со организацијата на Руската митрополија со богослужење на словенски јазик.“ Според проф. Владимир Мошин, подарокот од царски ракописни книги од Охрид во Kиев ги донел првиот новгороски епископ, Јоаким. Во Kиев во тоа време постоела само мала христијанска општина и црква „Свети Илија“, каде што се развивала каква-таква „словенска писменост под влијание на бугарски и македонски мисионери од државата на Симеон Велики и цар Петар“. Во студијата се констатира дека Јоаким во Kиев донел „голем број калиграфски ракописи од Самуиловиот охридски подарок“, кои послужиле како „предлошка за создавање извонредна школа на руски калиграфи и илуминатори“ на чело со ѓакон Григориј и соработникот, творци на Остромировото евангелие, најстарата руска ракописна книга: „Токму Остромировото евангелие од една страна ја документира извонредната калиграфска вештина на руското уставно писмо, формирано врз основа на калиграфските македонски ракописи од последната четвртина на десеттиот век, а од друга страна ја потврдува и големата уметничка вештина во копирањето на јужно-словенската минијатура, како и извонредната слобода во инвенцијата, фантазијата и композицијата на иницијалите. А дека во основа на сето тоа е македонското писмо и македонскиот јазик, потврдил, меѓу другите, и М.Н. Сперански уште во 1929 година, констатирајќи дека ’основата на најстарата руска кирилска ракописна книга е настаната врз ракопис од македонското поднебје‘, односно ’има очигледни сличности со охридските текстови, Охридскиот апостол и Болоњскиот псалтир‘. Притоа, ѓакон Григориј и неговиот соработник, „свеснo и совесно работеле на пренесување на македонскиот текст во руска рецензија, почитувајќи ја старословенската традиција на јусови, од една страна, но однесувајќи се внимателно, од друга страна, и спрема тогашното руско чувствување на ’еровите‘ и другите фонетски појави, но со поинаков степен на граматичко чувство и преведувачка вештина, што се гледало во поголемата сличност на текстовите на ѓакон Григорие кон рецитирањето на текстот и во поголемата зависност на неговиот соработник кон правописот на оригиналот.“ Според Мошин, со духовното ’враќање‘ на Новгороските листови од Русија во Македонија, и поместувањето на нивното настанување од 11 во 10-ти век, неизбежно е да се ревидираат и глаголските и кирилските ракописи од најстари времиња: Асеменовото евангелие, Зографскиот, Маринскиот, Синајскиот псалтир и молитвеник, Супрасалскиот ракопис и Савината книга, како од аспект на хронологијата така и од аспект на прецизирање на јазичката, односно нивната дијалектна провиниенција. Според него, сето тоа ќе мора да се базира врз констатацијата дека Новогороските листови се остаток од македонско Самуилово евангелие, кое послужило како оригинален текст, како предлошка за Остромировото евангелие. Притоа, воопшто не треба да се става под сомнение фактот дека Русите биле покрстени со книги што им ги пратил цар Самуил! Во Новгороските листови Дел од текстот е пишуван со злато како во византиските царски ракописи Новгороските ливчиња, кои денес се чуваат во Народната библиотека во Санкт Петербург, порано му припаѓале на археологот Ј.K. Kупријанов, па затоа се познати и како Kупријанови листови. Овие листови се пишувани со прекрасно, крупно уставно кирилско писмо, во две колони по 20 реда во секоја. Двата зачувани иницијали ’В‘ и ’Р‘ имаат траги од сина, зелена и бела боја и остатоци од злато. Kратките наслови со податоци за деновите кога се чита текстот се пишувани со злато како во најстарите византиски царски ракописи. Големите маргини го изделуваат овој македонски ракопис од другите стари ракописи а пергаментот е со најдобар квалитет. Сето тоа ја надополнува сликата за скап и раскошен ракопис. Според Владимир Мошин, станува збор за остаток од Самуиловото царско евангелие кое во 1056-57 година послужило како предлошка за руското Остромирово евангелие, односно за покрстување на Русите. Оваа своја теза проф. Мошин ја поткрепува и со фактот дека единствено во овие два словенски ракописи, во Самуиловото македонско евангелие и во руското Остромирово евангелие, препишано од него, текстот е проследен со екфонетски знаци кои служеле за експресивно читање на Светото писмо, прикажувајќи го колебањето на тоновите во развојот на мелодијата. Извор: http://dnevnik.mk/default.asp?ItemID=1E72F7550A52D64FBA54F6A745E42478 |
Monday, July 13, 2015
Wednesday, July 1, 2015
Star -Ѕвезда
За историјата на
симболот на сонцето тешко е да се каже кој и кога почнал да го рецка.Според
археологиски пронајдоци на територијата на Месопотамија,што многумина ја
сметаат за лулка на цивилизацијата,пронајдени се неколку рецки,што само по себе
не значи дека се таму и создадени.
Ги датираат од
времето многу пред “ имигрантите без сопствено народно име (Елините) ,да
емигрираат на македонската почва.
За значењето на
овој и под буква светол симбол,во поглавјето од пиктографија кон писмо во
книгата насловена како “Великите доба на
човештвото’’ читаме следното објаснување:
"... The Sign for "Star"evplved
over the centuries from a drawing (image what is far left) into a more abstract symbol(right).It also stood for the words
"heaven"and
"god" in both the Sumerian and the Assyrian tongues...’’
“...Симболот на
Ѕвездата се развивала низ вековите од цртеж
(сликата крајно
лево) , во многу поапстракни симболи (десно)
Истиот симбол ги
изразувал зборовите “небо’’ и “Бог’’ во двата јазика ,оној на Сумеријците и
оној на Асиријците...’’
Samuel Noah
Kramer and The Editors of Time-Life Books "Greatest Ages of Man -Cradle of
civilization “,Amsterdam Holland, 1969 стр.131-132
Sunday, June 28, 2015
Ruski dokumenti za MKD
Датум: 27.06.2015, 11:26
MАКЕДОНИЈА ВО РУСКИТЕ АРХИВИ
Султанот признал дека без Русија, не ќе можело ефикасно да се уништи македонската револуција
Во декември 1902 година, при својата посета на Софија, рускиот министер за надворешни работи, гроф Ламздорф, се сретнува со задграничното претставништво на Македонската револуционерна организација за да го изрази своето незадоволство од врачениот проект за автономија на Македонија.
Притоа, министерот категорично инсистира да се разбие секаква помисла дека православна Русија стои зад македонските револуционери и во одлучен момент јавно ќе застане на нивна страна. Затоа, претходно, на 3 октомври 1902 година, Ламздорф со таен допис бара целосна ликвидација на македонските револуционерни одреди како предуслов за барањата што треба да се поднесат кај турската влада за реформи во Македонија. Во писмото до Зиновјев, руски амбасадор во Цариград, Ламздорф потсетува дека револуционерното движење во Македонија е еден од значајните фактори што ја попречуваат примената на реформите. Следуваат уште многу документи во кои се гледа антимакедонскиот став на руската дипломатија, а рускиот амбасадор во Цариград, во март 1903 година, самиот признава дека вложува големи напори за надминување на сите пречки за реформи, а за тоа секојдневно му се обраќа на султанот и Портата. Со телеграма испратена до царската влада во Петербург, Зиновјев потврдува дека редовно и со задоволство го информира султанот за сите преземени мерки за спречување каква и да е револуционерна дејност во Македонија. Според телеграмата, Русија со полна доверба ~ ја препушта на Турција слободата за дејствување против „македонските бунтовници“, залагајќи се за жестоко задушување на востанието.
Знаејќи го ова, може да се констатира дека Русија се согласила со илјадниците убиени старци, жени и деца, со палењето стотици села и куќи, со десетиците илјади протерани Македонци од своите родни огништа. Во таа насока, никаква „братска загриженост“, искажана подоцна, не ја вади официјална Русија од дадената согласност за крваво задушување на востанието. А за тоа, во Петербург, не само што знаеле туку и директно учествувале со совети и разузнавачки податоци. Самиот министер Ламздорф ќе изјави дека негова желба е турската влада насекаде да ги уништи македонските комитети, залагајќи се за целосно уништување на четите. Според изјава на Ламздорф, самиот султан Абдул Хамид II сметал дека е должник токму на Русија за уништувањето на востанието и на четите што дејствувале во Македонија. Без Русија, признал султанот, не ќе можело ефикасно да се уништи македонската револуција.
Москва поддржува автономна Албанија, но никако автономна Македонија
Во руските дипломатски архиви има многу документи што недвосмислено зборуваат за тоа дека Русија со сите сили се залагала за уништување на македонското револуционерно движење, односно за уништување на идејата за Македонија како самостојна држава. Според документите во руските архиви од почетокот на минатиот век, Русија постојано инсистирала на статус кво, односно Македонија да остане во догледно време под окупација на турската империја, а потоа, во даден момент, да се подели меѓу соседните балкански држава, што и ќе биде сторено со нејзина силна поддршка и помош по Втората балканска војна. Ваквата политика била константа во руската дипломатија на Балканот. Во 1901 година, на пример, по едно релативно затишје во Македонија, самата руската дипломатија повторно истапува со остар тон кон македонското прашање. Според д-р Растислав Терзиоски, кој ги истражувал архивите на руската дипломатија од крајот на 19 и почетокот на 2век во однос на Македонија и македонското прашање, руската империја инсистирала на сурови дејства против револуционерното движење во Македонија. Рускиот амбасадор во Цариград, искусниот Иван Зиновјев, доставува официјална декларација пред Високата порта со поддршка на турската власт за преземање најстроги мерки против организаторите на безредијата во Македонија. Притоа Русија нема никаква немера да ја ограничува Турција во тој однос. Или, со други зборови кажано - убивајте, палете, бесете, не смее да се дозволи македонската револуција да победи и македонскиот народ да се ослободи. Рускиот конзул во Скопје, В. Машков, во своето писмо од 27 јануари 1901 година до рускиот амбасадор во Цариград, Зиновјев, отворено ја критикува „извесната слабост на султановата влада“ кон постојаната „дрскост на македонските комитети“, која, како што вели амбасадорот, „предизвикува оправдани страхувања на арнаутските патриоти во поглед на интересите на автономна Албанија“. Значи, македонското револуционерно движење треба да се сотре во корен, затоа што „оправдано ги загрижува арнаутските патриоти во врска со нивните интереси за автономна Албанија“. Според оваа констатација на Зиновјев, Русија нема ништо против идејата за автономна Албанија, но никако не може да замисли автономна Македонија. Два месеца подоцна, на 15 март 1901 година, истиот руски конзул во Скопје со огорченост го известува рускиот амбасадор во Цариград за тоа дека „дејците на комитетите остануваат неказнети“, или „недоволно строго казнети од турските власти“, кои, според него, ги затвораат очите за нивните престапи, плашејќи се од крупни политички случувања. Заобиколувајќи ги бунтовниците, нивната дрскост с` повеќе и повеќе расте. Според тоа, „браќата Руси“ инсистираат Турција да биде многу пожестока, да ги ликвидира сите дејци на македонското движење, а не да затвораат очите и македонските револуционери да остануваат неказнети. Русите очигледно биле многу пожестоки антимакедонци дури и од Турците. Сепак, на 29 март 1901 година министерот за надворешни работи Ламздорф со радост констатира дека „благодарение на сериозните сугестии од страна на Русија, биле преземени решителни мерки против македонската организација“.
Мошне интересен е и рускиот однос кон таканаречената афера Мис Стон од септември 1901 година. Имено, во разрешувањето на случајот најдиректно се вмешува руската дипломатија со тоа што рускиот дипломат во Софија, Бахматеев, енергично се заложува за брзо откривање на киднаперите зошто сето тоа може да ги наруши мирот и руското влијание на Балканот, а тоа не оди во полза на руските интереси. Следејќи ја активноста на македонските револуционери, особено таа на Борис Сарафов, рускиот дипломат во Белград, Чариков, во дописот од 2 јануари 1902 година, меѓу другото, известува дека познатиот македонски деец Сарафов се обратил кон српската влада со предлог да им се допушти непречено дејствување на неговите луѓе во Kралството со цел да се подготви големо, пролетно востание во Македонија. Според изјавата на Сарафов, „тој и неговите следбеници се борат за независна Македонија, настојувајќи во таа област да не владеат ни Срби ни Бугари“. Следниот месец, на 8 февруари, Чериков известува за тајната посета на Сарафов во Белград, и помошта што ја барал за организирање на македонската револуција и создавање автономија во Македонија. Во врска со тоа Чариков известува дека „српската влада, следејќи ги советите на Руската императорска влада, не оди на таква поддршка“. Во истиот извештај Чариков сугерира дека за „смалување на шансите за востание“’, Сарафов треба да се „земе во здрави раце“. Дали со тоа можеби не се има предвид ликвидирање на Сaрафов? И, ако е така, ако Русија имала таква идеја, дали во едно такво сценарио не се вклопува и ликвидацијата на Гоце Делчев токму во предвечерието на Илинденското востание, за чиј старт, патем, Русија прва ги информира султанот и Портата во Цариград? Можно ли е Делчев да е ликвидиран со „руска помош“, а ликвидацијата потоа е прикажана само како рутинска работа завршена од турскиот аскер? Министерот за надворешни работи Ламздорф во февруари 1902 година му препорачува на својот амбасадор во Цариград да ~ обрне сериозно внимание на отоманската влада, односно да се „инсистира“ на „соодветни мерки за благовремено спречување на немирите во Македонија, кои можат да предизвикаат крајно опасни компликации на целиот Балкански Полуостров“, што ќе бидат загрозени виталните интереси на Русија. На 27 февруари 1902 година, Н. Чариков го известува својот министер Ламздорф за подготовката на Македонецот Марко Мушович да го посети рускиот цар. Во разговорот што го водел со него му дал на знаење дека „никаков револуционерен обид нема да наиде на поддршка од руската влада“. Десет месеци подоцна, при посетата на Софија на 14-15 декември 1902 година, рускиот министер за надворешни работи Ламздорф, од името на царот, пренесува порака Бугарија да остане мирна, да не се прават проблеми, бидејќи нема да има никаква корист од тоа, а Русија и Австро-Унгарија, во согласност со други влијателни земји, ќе го решаваат македонското прашање преку реформи: „Вие можете да војувате ако мислите дека сте јаки, дури да влезете и во Цариград, но ние нема да ви дозволиме да задржите ниту педа од територијата што би ја освоиле“. Рускиот министер во својата резиденција во Софија ги примил на разговор Татарчев и Матов како задгранични претставници на Македонската револуционерна организација, но, по неколку дена, Ѓорче Петров оваа средба ќе ја коментира како „игра што ја приредиле бугарската влада и кнезот, па двајцата отидоа да му ветат на Ламздорф зачувување на мирот во Македонија во името на некакви реформи“. По враќањето во Русија, Ламздорф го информира царот дека македонските комитети „во никој случај не се задоволуваат со ветените реформи за подобрување на положбата туку бараат автономија на Македонија, ако треба и со насилни промени на постоечкиот поредок на Балканскиот Полуостров“. Затоа во февруари 1903 година, руската амбасада во Цариград ги обврзува сите конзули енергично да ги осудат дејствата на македонските револуционерите и јасно да стават до знаење дека „Русија нема да жртвува ниту капка крв на своите синови за некаков обид да се измени постојниот поредок на Балканот од страна на револуционерите“.
Согласност на Русија со енергични акции да се задуши македонската револуција!
Рускиот дипломатски претставник во Белград, Машков, со тајна телеграма од 14 март 1903 година, известува дека се подготвува големо и масовно востание во Македонија, а тоа значи дека „револуционерното движење не се смирува туку расте“. Во телеграмата остро ги критикува водачите на македонското движење. Руската разузнавачка служба, следејќи го движењето на Борис Сарафов известува дека на 9 април 1903 година по разузнавачки канали е добиена информација дека од пределите на Австрија преку територијата на Србија во скоро време ќе бидат доставени значителни транспорти со динамит за Македонското револуционерно движење. Транспортот на динамитот, се вели во разузнавачкиот извештај, е во надлежност на познатиот македонски револуционер, Борис Сарафов, кој е еден од најзаслужните тајни агенти на австриската влада во македонското движење... Веќе извршените експлозии по линијата на турската железница укажува на активната вмешаност на австриската влада во развојот на македонските револуционерни работи, а целта е вмешување на Големите сили во решавањето на македонското прашање... Според руски извори од средината на август 1903 година, германската влада дала пријателски совети султанот „да ја организира војската и со енергични акции да ја задуши македонската револуција“. На 21 август 1903 година, турскиот амбасадор во Петербург со задоволство ја известува Високата порта во Цариград дека руската влада не само што не ја изменила својата балканска политика, туку препорачува Турција да примени најстроги мерки против востаниците. Во повратната телеграма до турската амбасада во Петербург, султанот Абдул Хамид II му заповедал на својот амбасадор да му се „заблагодари на рускиот министер за надворешни работи за поддршката за задушување на востанието во Македонија“. Kога во есента 1903 година, Петербуршкото благотворително друштво испратило 10.00рубљи за македонските бегалци, а рускиот црвен крст прибрал големи средства за Македонците, официјална Русија постојано се оградувала тврдејќи дека станува збор за хумана помош од поединци, а не за некаква поддршка на македонското револуционерно движење, притоа вложувајќи максимални напори таквата помош во никој случај да не падне во рацете на револуционерите.
Русија прва го информира султанот дека се подготвува востание во Македонија
Грофот Ламздорф, со тајна телеграма од 9 февруари 1903 година, го информира својот амбасадор во Турција, Зиновјев, дека располага со доверливи информации оти напролет или најдоцна до почетокот на летото ќе почне востание во Македонија, па во врска со тоа бара да се обрне внимание востанието да се спречи по секоја цена. Министерот бара амбасадорот веднаш да ~ пренесе на отоманската влада да обрне сериозно внимание на информацијата, настојувајќи Портата да преземе соодветни мерки за пресекување на активностите на бунтовниците во Македонија, кои можат да предизвикаат опасни компликации на целиот Балкански Полуостров. Со други зборови, Русија прва го информира султанот дека во Македонија се подготвува востание, и дека тоа востание треба да биде спречено пред да почне. Само неколку месеци подоцна, користејќи руски разузнавачки информации, Турција крваво го задушува Илинденското востание во Македонија.
Сарафов лобирал да биде прогласен за кнез на Македонија
Во извештајот на рускиот амбасадор во Цариград, И.А. Зиновјев, со датум од 2 јануари 1902 година, меѓу другото, се информира дека „нашиот конзул во Битола од проверени извори дознава оти кнезот Петар I Kараѓорѓевиќ води преговори со претседателот на Македонскиот комитет, Сарафов, за негово прогласување за претендент на идниот македонски кнежевски престол. Овој предлог е примен добро од организаторите на македонското движење, бидејќи кнезот Kараѓорѓевиќ ветил дека ќе ~ даде 3.000.00франци на Организацијата за водење пропаганда. Македонските револуционери се уверени дека оваа кандидатура ќе биде поддржана од Русија со оглед на блиското роднинство на кнезот Петар со црногорскиот кнежески двор.
Само неколку месеци подоцна, во извештај од јуни 1902 година, се зборува дека Сарафов е добро финансиран од Австрија, која го насочува за скоро кревање на востание во Македонија. Според извештајот, „Сарафов живее во Виена, со австриски пасош издаден од австриската влада, посетувајќи ја често својата љубовница што живее во Пешта. Австриската полиција не само што јавно го штити Сарафов туку му одобри и почесно лично обезбедување“. Во заклучокот на извештајот се констатира дека Сарафов „конечно премина на австриска страна и сега, следната пролет, сака да крене, како што вели самиот, револуција во Македонија“.
Блаже Миневски
Извор:
Tuesday, June 23, 2015
Этногенез славян
Гипотезы происхождения славян:
- дунайская,
- карпатская,
- гипотеза двух славянских прародин (А.А.Шахматов),
- висло-одерская,
- висло-днепровская,
- неодунайская.
Происхождение славян
(Этногенез)
Часть 1Источники изучения этногенеза славян(легенды и предания славянских народов; упоминания о славянах в неславянских письменных источниках; данные языка)
Проблема происхождения и древнейшей истории славян представляет собой одну из самых сложных проблем современного славяноведения. На ее решение направлены усилия археологов, лингвистов, антропологов, этнографов, историков. Только их совместные изыскания могут привести к решению этой проблемы.
Источники сведений о славянской прародине. Говоря об этногенезе славян, мы должны опираться на несколько источников. К ним следует отнести
1) Легенды и предания самого народа, раннесредневековые летописи и хроники(былины, сказки, «Повесть временных лет» и др.).
Славянские писатели средних веков в своих взглядах на происхождение славян исходили из библейской легенды о вавилонской башне и расселении народов по разным частям мира. Наиболее древнее и обстоятельное изложение средневековых представлений о происхождении славян находится в русской летописи «Повесть временных лет».
Летописец знал из дошедших до него преданий, что само имя Русь имеет варяжское (скандинавское) происхождение, и «изначальная» русь была призвана вместе с варяжскими князьями (Рюрик, Синеус, Трувор) в Новгород. Но язык, на котором говорили современные летописцу русские люди, был славянским: «а словеньскыи языкъ и руськыи одьно есть, отъ варягъ бо прозъвашА сА русью, а пьрвое бѣшА словене» (ПВЛ). В древнейшие времена, говорит летописец, «сѣли сѫть словене по Дунаеви, гдѣ есть нынѣ угорьска земля и прозывашА имена своими, гдѣ сѣдъше на которомъ мѣстѣ». Летописец знает и причину переселения славян из их дунайской прародины: давление римлян (волохов): «СѣдАхѫ бо ту (на Дунае, в современной летописцу Венгрии и Болгарии) рѣже словени, и волохове приАшА землю словеньску»[1].
Многие племена подунайских славян двинулись на запад и северо-восток. Часть поселилась по Днепру и Двине и еще севернее, у озера Ильмень, и составила особую восточную ветвь славянства.
Н.М. Карамзин, ссылаясь на «Повесть временных лет», в «Истории государства Российского» пишет:
«Многие славяне, единоплеменные с ляхами, обитавшими на берегах Вислы, поселились на Днепре в Киевской губернии и назывались полянами от чистых полей своих. Имя сие исчезло в древней России, но сделалось общим именем ляхов, основателей государства польского. От сего же племени славян были два брата, Радим (1) и Вятко, главамирадимичей и вятичей: первый избрал себе жилище на берегах Сожа, в Могилевской губернии, а второй на Оке, в Калужской, Тульской или Орловской. Древляне, названные так от лесной земли своей, обитали в Волынской губернии; дулебы и бужане по реке Бугу, впадающему в Вислу; лутичи и тиверцы по Днестру до самого моря и Дуная, уже имея города в земле своей; белые хорваты в окрестностях гор Карпатских северяне, соседы полян, на берегах Десны, Семи и Сулы, в Черниговской и Полтавской губернии; в Минской и Витебской, между Припятью и Двиною Западною, дреговичи; в Витебской, Псковской, Тверской и Смоленской, в верховьях Двины, Днепра и Волги, кривичи; а на Двине, где впадает в нее река Полота, единоплеменные с ними полочане; на берегах же озера Ильменя собственно так называемые славяне, которые после Рождества Христова основали Новгород» (2).
Кроме перечисленных Нестором, а вслед за ним и Карамзиным племен, на Балканском полуострове обитали славянские племена драгувитов, сагудатов, верзитов, северов и др.
Кроме славянских народов, по сказанию Нестора, в России в то время жили и многие неславянские племена: меря - вокруг Ростова и на озере Клещине или Переяславском;мурома – на Оке (в месте впадения ее в Волгу); черемиса, мещера, мордва – на юго-восток от мери; ливь – в Ливонии, чудь – в Эстонии и на восток к Ладожскому озеру (ср. «чужой»); нарова – там, где Нарва; ямь или емь – в Финляндии, весь – на Белоозере;пермь – в губернии Пермской; югра, или нынешние березовские остяки, - на Оби и Сосьве; печора – на реке Печора.
Примерно так же рисовалось происхождение западных славян чешским и польским летописцам.
2) Свидетельства соседних народов, имевших письменность.
В IV в. до н.э. Геродот в книге «История греко-персидских войн» описал Скифию. Он размещает ее на Крымском полуострове и в низовьях Днепра. Скифов он делит на несколько родов: царских скифов и скифов – пахарей, живших в северном причерноморье. Последнее упоминание очень странно, потому что известно, что скифы занимались скотоводством, а не земледелием. Предполагают, что это были народы, подчиненные скифам, вероятнее всего, - славяне. Кроме того, в своей книге он упоминает об энетах и пишет, что энеты живут на Адриатическом побережье и что это племена иллирийские. В позднейших источниках венеды постоянно отличаются от иллирийцев.
Древнейшие исторические сведения о славянах, или венедах, относятся к I-II векам н. э. С середины VI века наименование Sklabenoi, Sclaveni неоднократно встречается в текстахПрокопия, Иордана и др. Ко второй половине VII века относится первое упоминание ославянах (сакалиба) у арабских авторов (Абу Малик, аль-Ахталь).
Римские и александрийские писатели (Плиний «Естественная история», Тацит«Германия», Птолемей «Руководство по географии») называют самым значительным и многочисленным народом между южным берегом Балтийского моря и Карпатами венедов (3). Около 150 г. до н.э. на эту территорию пришли кельты, но венеды сохранили особенности своего народа. Полибий пишет: «Нравами и украшениями они мало чем отличаются от кельтов, но языком пользуются иным». Плиний (около 77 года н.э.) упоминает, что сарматы и венеды живут «вплоть до Вислы», а Птолемей (умер около 178 года н.э.) уверено говорит, что «Сарматию населяют величайшие народы», в том числе «венеды по всему Венедскому заливу» (берег Балтийского моря) – «место жительства полабских и поморских славянских племен, кото-рые могли прийти сюда из венедско-иллирийского центра – быть может, северной половины янтарного пути». Тацит в самом конце I века заметил, что между сарматами и германцами есть полоса особых народностей, не легко поддающихся классификации. Он пишет, что говорят эти народы на «паннонском» языке, что на них, как на людей «чуждого происхождения», сарматы наложили подати, их социальный строй соединяет противоположные черты. С одной стороны, они «бродят, как разбойники, на всем пространстве горной и лесистой страны, отделяющей певинов от финнов». С другой, - они все-таки «Имеют постоянные жилища, носят щиты, быстро ходят пешком; все это противоположно сарматам, которые живут в повозках и ездят верхом на лошадях». Таким образом, строки Тацита бросают яркий свет на встречу в верховьях Одера и Вислы трех народностей: германцев, венедов и сарматов. До сих пор на территории современной Германии, между Дрезденом и Берлином, живут славянские народы, говорящие на нижнелужицком и верхнелужицком языках. Немцы называют их вендами, а сами себя они именуют сербами. О тождестве венедов со славянами в этих местах около 600 года н.э. говорит хронист Фредегар, соединяя в одно все три названия: «сурбы, племя из славян; славяне по прозванию винады». Готский историкИордан в VI веке возводит современных ему славян, склавинов и антов, а также венетов к одному корню и дает, таким образом, «готовую» теорию славянского этногенеза.
Под именем склавинов в греческих источниках славяне стали известны в VI веке н.э. в Подунавье, на границе Византийской империи. Самонаименование склавин – славянин – словак является вариантом слова «человек». У византийских авторов это наименование прилагалось к южным славянам. Самоназвание не только выделяет народ, но и противопоставляет его другим народам. Традиционно филологи (В.В.Иванов, В.Н.Топоров) выделяют противопоставление: «словене – немцы», т.е. «владеющие членораздельной речью, языком, словом – немые».
3) Данные археологии, археологические культуры.
4) Археологические данные подтверждаются данными языка.
Особое место здесь имеет топонимика, и прежде всего это ойконимы (названия населенных пунктов) и гидронимы (названия водоемов). Еще в первых веках нашей эры становятся известными географические названия славянского характера: озеро Пельсо(слав. *pleso, плескать) ныне озеро Балатон в современной Венгрии, Берзовия – римское поселение на реке Брзва в Банате, местность Черна на реке Черне – северном Притоке Дуная и другие. Однако в разные эпохи на одной территории население не было постоянным: одни народы сменяли другие, а вместе с ними могли измениться и названия.
Кроме того, на взаимодействие славянских и неславянских племен указывают различного рода заимствования. Так, исследования показывают, что до III века до н.э. прагерманские племена жили между реками Одером и Вислой и соседствовали с племенами славянскими. От этой эпохи в славянских языках сохранились такие германизмы, как лесть, кусити(попробовать, искусить), худог (художник), чужой (teuty – тевтоны; самоназвание германских племен), купить, хлеб (кислый хлеб). В VII – III веках до н.э. на юге славяне соседствовали с кельтами (территория современной Чехии). Изначально предполагалось, что кельтизмами являлись такие слова, как черен (название части печи), лютый, брага, слуга. Более поздние исследования показали, что из всех этих слов кельтизмом является только лексема слуга, остальные являются общеславянскими (черен, лютый) или тюркскими (брага) наименованиями.
О территории, которую заселяли славяне в древности, многое может сказать и этимологическое исследование названий ландшафта, растений, диких и домашних животных, птиц, рыб. Исследования показывают, что во всех славянских языках преобладают и являются общеславянскими лексемы, связанные с лесной и лесо-степной зонами: озеро, болото, пруд, бор, лес, дубрава… береза, осина, дуб, ясень, орех… медведь, лиса, волк, рысь, олень… гусь, лебедь, утка, ворон, сом, окунь, линь, язь, щука и др. Лексемы, связанные с обозначением моря, гор, степи, употребляющиеся в современных славянских языках, являются в основном заимствованиями.
Так, например, лексема бук – заимствование III века до н.э. из германского языка. Территория распространения этого растения в наши дни весьма обширна – от реки Немана до города Одессы. Однако, как показывают исследования ботаников, две тысячи лет назад восточная граница распространения этого растения была другой: она проходила по реке Эльбе. Из этого следует, что славянские племена вряд ли пересекали эту реку.
Во всех славянских языках есть слово липа, которое обозначает одно и то же растение. Вероятнее всего, это слово существовало уже в праславянском языке, а праславяне жили там, где растет липа.
Итак, данные языкознания связывают территорию расселения древних славян с областью Центральной и Восточной Европы, простиравшейся от р. Эльбы и р. Одер на запад, в бассейн р. Вислы, в Верхнее Поднестровье и до Среднего Поднепровья на восток. На севере соседями славян были германцы и балты, которые составляли вместе с ними северную группу индоевропейских племён. На востоке соседями славян были западноиранские племена (скифы, сарматы), на юге - фракийцы и иллирийцы, на западе – кельты. Однако вопрос о древнейшей «родине» славян остаётся дискуссионным.
На основе этих данных в разные времена учёные строили гипотезы, согласно которым в ранний период существования славяне занимали те или иные территории.
Гипотезы происхождения славян:
- дунайская,
- карпатская,
- гипотеза двух славянских прародин (А.А.Шахматов),
- висло-одерская,
- висло-днепровская,
- неодунайская.
Source
Источники сведений о славянской прародине. Говоря об этногенезе славян, мы должны опираться на несколько источников. К ним следует отнести
1) Легенды и предания самого народа, раннесредневековые летописи и хроники(былины, сказки, «Повесть временных лет» и др.).
Славянские писатели средних веков в своих взглядах на происхождение славян исходили из библейской легенды о вавилонской башне и расселении народов по разным частям мира. Наиболее древнее и обстоятельное изложение средневековых представлений о происхождении славян находится в русской летописи «Повесть временных лет».
Летописец знал из дошедших до него преданий, что само имя Русь имеет варяжское (скандинавское) происхождение, и «изначальная» русь была призвана вместе с варяжскими князьями (Рюрик, Синеус, Трувор) в Новгород. Но язык, на котором говорили современные летописцу русские люди, был славянским: «а словеньскыи языкъ и руськыи одьно есть, отъ варягъ бо прозъвашА сА русью, а пьрвое бѣшА словене» (ПВЛ). В древнейшие времена, говорит летописец, «сѣли сѫть словене по Дунаеви, гдѣ есть нынѣ угорьска земля и прозывашА имена своими, гдѣ сѣдъше на которомъ мѣстѣ». Летописец знает и причину переселения славян из их дунайской прародины: давление римлян (волохов): «СѣдАхѫ бо ту (на Дунае, в современной летописцу Венгрии и Болгарии) рѣже словени, и волохове приАшА землю словеньску»[1].
Многие племена подунайских славян двинулись на запад и северо-восток. Часть поселилась по Днепру и Двине и еще севернее, у озера Ильмень, и составила особую восточную ветвь славянства.
Н.М. Карамзин, ссылаясь на «Повесть временных лет», в «Истории государства Российского» пишет:
«Многие славяне, единоплеменные с ляхами, обитавшими на берегах Вислы, поселились на Днепре в Киевской губернии и назывались полянами от чистых полей своих. Имя сие исчезло в древней России, но сделалось общим именем ляхов, основателей государства польского. От сего же племени славян были два брата, Радим (1) и Вятко, главамирадимичей и вятичей: первый избрал себе жилище на берегах Сожа, в Могилевской губернии, а второй на Оке, в Калужской, Тульской или Орловской. Древляне, названные так от лесной земли своей, обитали в Волынской губернии; дулебы и бужане по реке Бугу, впадающему в Вислу; лутичи и тиверцы по Днестру до самого моря и Дуная, уже имея города в земле своей; белые хорваты в окрестностях гор Карпатских северяне, соседы полян, на берегах Десны, Семи и Сулы, в Черниговской и Полтавской губернии; в Минской и Витебской, между Припятью и Двиною Западною, дреговичи; в Витебской, Псковской, Тверской и Смоленской, в верховьях Двины, Днепра и Волги, кривичи; а на Двине, где впадает в нее река Полота, единоплеменные с ними полочане; на берегах же озера Ильменя собственно так называемые славяне, которые после Рождества Христова основали Новгород» (2).
Карта 1. Славяне в VI - IX веках.
Кроме перечисленных Нестором, а вслед за ним и Карамзиным племен, на Балканском полуострове обитали славянские племена драгувитов, сагудатов, верзитов, северов и др.
Кроме славянских народов, по сказанию Нестора, в России в то время жили и многие неславянские племена: меря - вокруг Ростова и на озере Клещине или Переяславском;мурома – на Оке (в месте впадения ее в Волгу); черемиса, мещера, мордва – на юго-восток от мери; ливь – в Ливонии, чудь – в Эстонии и на восток к Ладожскому озеру (ср. «чужой»); нарова – там, где Нарва; ямь или емь – в Финляндии, весь – на Белоозере;пермь – в губернии Пермской; югра, или нынешние березовские остяки, - на Оби и Сосьве; печора – на реке Печора.
Примерно так же рисовалось происхождение западных славян чешским и польским летописцам.
2) Свидетельства соседних народов, имевших письменность.
В IV в. до н.э. Геродот в книге «История греко-персидских войн» описал Скифию. Он размещает ее на Крымском полуострове и в низовьях Днепра. Скифов он делит на несколько родов: царских скифов и скифов – пахарей, живших в северном причерноморье. Последнее упоминание очень странно, потому что известно, что скифы занимались скотоводством, а не земледелием. Предполагают, что это были народы, подчиненные скифам, вероятнее всего, - славяне. Кроме того, в своей книге он упоминает об энетах и пишет, что энеты живут на Адриатическом побережье и что это племена иллирийские. В позднейших источниках венеды постоянно отличаются от иллирийцев.
Карта 2. Великое переселение народов во второй половине I – середине II вв.
Древнейшие исторические сведения о славянах, или венедах, относятся к I-II векам н. э. С середины VI века наименование Sklabenoi, Sclaveni неоднократно встречается в текстахПрокопия, Иордана и др. Ко второй половине VII века относится первое упоминание ославянах (сакалиба) у арабских авторов (Абу Малик, аль-Ахталь).
Римские и александрийские писатели (Плиний «Естественная история», Тацит«Германия», Птолемей «Руководство по географии») называют самым значительным и многочисленным народом между южным берегом Балтийского моря и Карпатами венедов (3). Около 150 г. до н.э. на эту территорию пришли кельты, но венеды сохранили особенности своего народа. Полибий пишет: «Нравами и украшениями они мало чем отличаются от кельтов, но языком пользуются иным». Плиний (около 77 года н.э.) упоминает, что сарматы и венеды живут «вплоть до Вислы», а Птолемей (умер около 178 года н.э.) уверено говорит, что «Сарматию населяют величайшие народы», в том числе «венеды по всему Венедскому заливу» (берег Балтийского моря) – «место жительства полабских и поморских славянских племен, кото-рые могли прийти сюда из венедско-иллирийского центра – быть может, северной половины янтарного пути». Тацит в самом конце I века заметил, что между сарматами и германцами есть полоса особых народностей, не легко поддающихся классификации. Он пишет, что говорят эти народы на «паннонском» языке, что на них, как на людей «чуждого происхождения», сарматы наложили подати, их социальный строй соединяет противоположные черты. С одной стороны, они «бродят, как разбойники, на всем пространстве горной и лесистой страны, отделяющей певинов от финнов». С другой, - они все-таки «Имеют постоянные жилища, носят щиты, быстро ходят пешком; все это противоположно сарматам, которые живут в повозках и ездят верхом на лошадях». Таким образом, строки Тацита бросают яркий свет на встречу в верховьях Одера и Вислы трех народностей: германцев, венедов и сарматов. До сих пор на территории современной Германии, между Дрезденом и Берлином, живут славянские народы, говорящие на нижнелужицком и верхнелужицком языках. Немцы называют их вендами, а сами себя они именуют сербами. О тождестве венедов со славянами в этих местах около 600 года н.э. говорит хронист Фредегар, соединяя в одно все три названия: «сурбы, племя из славян; славяне по прозванию винады». Готский историкИордан в VI веке возводит современных ему славян, склавинов и антов, а также венетов к одному корню и дает, таким образом, «готовую» теорию славянского этногенеза.
Под именем склавинов в греческих источниках славяне стали известны в VI веке н.э. в Подунавье, на границе Византийской империи. Самонаименование склавин – славянин – словак является вариантом слова «человек». У византийских авторов это наименование прилагалось к южным славянам. Самоназвание не только выделяет народ, но и противопоставляет его другим народам. Традиционно филологи (В.В.Иванов, В.Н.Топоров) выделяют противопоставление: «словене – немцы», т.е. «владеющие членораздельной речью, языком, словом – немые».
3) Данные археологии, археологические культуры.
4) Археологические данные подтверждаются данными языка.
Особое место здесь имеет топонимика, и прежде всего это ойконимы (названия населенных пунктов) и гидронимы (названия водоемов). Еще в первых веках нашей эры становятся известными географические названия славянского характера: озеро Пельсо(слав. *pleso, плескать) ныне озеро Балатон в современной Венгрии, Берзовия – римское поселение на реке Брзва в Банате, местность Черна на реке Черне – северном Притоке Дуная и другие. Однако в разные эпохи на одной территории население не было постоянным: одни народы сменяли другие, а вместе с ними могли измениться и названия.
Кроме того, на взаимодействие славянских и неславянских племен указывают различного рода заимствования. Так, исследования показывают, что до III века до н.э. прагерманские племена жили между реками Одером и Вислой и соседствовали с племенами славянскими. От этой эпохи в славянских языках сохранились такие германизмы, как лесть, кусити(попробовать, искусить), худог (художник), чужой (teuty – тевтоны; самоназвание германских племен), купить, хлеб (кислый хлеб). В VII – III веках до н.э. на юге славяне соседствовали с кельтами (территория современной Чехии). Изначально предполагалось, что кельтизмами являлись такие слова, как черен (название части печи), лютый, брага, слуга. Более поздние исследования показали, что из всех этих слов кельтизмом является только лексема слуга, остальные являются общеславянскими (черен, лютый) или тюркскими (брага) наименованиями.
О территории, которую заселяли славяне в древности, многое может сказать и этимологическое исследование названий ландшафта, растений, диких и домашних животных, птиц, рыб. Исследования показывают, что во всех славянских языках преобладают и являются общеславянскими лексемы, связанные с лесной и лесо-степной зонами: озеро, болото, пруд, бор, лес, дубрава… береза, осина, дуб, ясень, орех… медведь, лиса, волк, рысь, олень… гусь, лебедь, утка, ворон, сом, окунь, линь, язь, щука и др. Лексемы, связанные с обозначением моря, гор, степи, употребляющиеся в современных славянских языках, являются в основном заимствованиями.
Так, например, лексема бук – заимствование III века до н.э. из германского языка. Территория распространения этого растения в наши дни весьма обширна – от реки Немана до города Одессы. Однако, как показывают исследования ботаников, две тысячи лет назад восточная граница распространения этого растения была другой: она проходила по реке Эльбе. Из этого следует, что славянские племена вряд ли пересекали эту реку.
Во всех славянских языках есть слово липа, которое обозначает одно и то же растение. Вероятнее всего, это слово существовало уже в праславянском языке, а праславяне жили там, где растет липа.
Итак, данные языкознания связывают территорию расселения древних славян с областью Центральной и Восточной Европы, простиравшейся от р. Эльбы и р. Одер на запад, в бассейн р. Вислы, в Верхнее Поднестровье и до Среднего Поднепровья на восток. На севере соседями славян были германцы и балты, которые составляли вместе с ними северную группу индоевропейских племён. На востоке соседями славян были западноиранские племена (скифы, сарматы), на юге - фракийцы и иллирийцы, на западе – кельты. Однако вопрос о древнейшей «родине» славян остаётся дискуссионным.
На основе этих данных в разные времена учёные строили гипотезы, согласно которым в ранний период существования славяне занимали те или иные территории.
Гипотезы происхождения славян:
- дунайская,
- карпатская,
- гипотеза двух славянских прародин (А.А.Шахматов),
- висло-одерская,
- висло-днепровская,
- неодунайская.
Source
How did the Slav term and Macedonians come to be together?
“Slav” it seems was coined by foreigners for the first time in the 6-7th century (Byzantine era) for making sense of the political and tribal changes and many raids that were occurring. The first time it seems that the so called Slavs actually identified themselves as “Slavs” was in the 12th century Russian Primary Chronicle thus strangely enough by the Russians and not the people living in and around the Balkans for which this name was imposed, even though our written language started to develop in the 9th century in and around the Balkans. Strange they didn’t write about their Slav identity sooner.
But how did the amalgamation of Macedonian and Slav occur? It seems like it may have been due to many things, the obvious one would be the language, then further influence by propaganda, the Schools and the church and another could perhaps be due to the sense of unity
But first;
In Theophan’s daily log of the campaign of Nicephores Phokas, in 961AD in Crete said that the army consisted of Thracians, Macedonians and Sclauisyans (Slavs).
Constantine VII Porphyrogenities (913-959) described the administrative units (themes) in his work “De thematibus” (approx 934AD). Wrote about the Slavs from the theme of Strymon, and also named Macedonians as the inhabitants of this region.
From the period of Isacus I Comnenus (mid 11th century). During his reign is brother Ioannis Comnenus was installed as ruler of the European part of the empire. For his good rule over the Balkan peoples his contemporary Nicephores Vrienius wrote: “When Ioannis obtained the rule of the west, as we have already said, for his deed he left indelible memories among the Thracians, Macedonians, Illyrians and Slavs.
Byzantine historian Anna Comnena (early 12th century), in her work the “Alexiad,” she wrote: “On each side of the mountain (Balkans) live various peoples. On the northern side are the Dacians and Thracians, and on the southern side are the Thracians and the Macedonians” (Anna Comnena,: “The Alexiad,” Book XIV, 8)
Another question arises that is; did the Macedonian in the 19th century Ottoman period if not before (also during the Ottoman period) have minimal contact with the outside for what ever reason - perhaps some sort of suppression? Therefore this may have further agitated the problems Macedonians face.
Further,
Bosnian folklorist Stefan Verkovich (19th century) wrote: Until 1860, not only here in Serbia, but also the Bulgarians themselves were unaware that there were Slavs living in Macedonia (Macedonian Folklore, Skopje 1985 page 348)
Victor Berard on the Macedonians....Until recently France did not know the Macedonians. They were Thracian, Peons, Sclavins for us, a wild and almost a mythical people, that lived somewhere at the bottom of some unknown land for us. We either did not know them or despised them, since we heard of them from the hateful notes of the ancient and modern Greeks... La Revue de Paris, Juin 1903.
In the life of Stiepan Verkovich (1821-1894), page 266 Croatian historian Liubisha Doklestich wrote: “In the autumn of 1858, Vuk Karadzhich through J. Sharafich requested Verkovich to send him some ethnographic data about Macedonia, which was almost completely unknown to him.
Later in the same work Doklestich wrote in the 19th century “In 1892 Verkovich began to systematically engage in something else. This was the collecting of geographic and ethno-demographic data about Macedonia…because this information about Macedonia was unknown to the European public.”
Another question arises; was this the start of the long period even today where reports were being written (by non ottoman officials) that to this day many find highly confusing, as some reports would state that in Macedonia the majority are Bulgarians but no such Macedonians mentioned. Alternatively other reports state the Majority are Macedonians, and other reports Bulgarians, Serbians and Greeks but no Macedonians, and other reports Macedonian Slavs.
Further,
1912
Bulgarian statesman Dimitar Rizov on his nationality ....In the golden months of the successful beginning of the war against the Turks, he spoke to me as a convinced Yugoslav (South Slav). He explained to me, I being a Croat, the real situation of matters in Macedonia and said that it was shame that the first free Slav state had not been founded in Macedonia, which would equally attract to union the Bulgarians and the Serbs, and would be a bond and not a cause of discord between the Serbs and the Bulgarians...He told me that the Macedonians, to tell the objective truth, were neither Bulgarians nor Serbs, but Macedonian Slavs who spoke in their own individual Macedonian language or dialect. ..."Our people", he said, "were only 'Macedonian Christians,' and then, when Greek propaganda developed they become 'Macedonian Christian Slavs'. It was all the same to us which Christian country would help us to free ourselves from the Turks. I was born in Bitola. There were several grammar-schools in Bitola: Turkish, Greek, Serbian and Bulgarian. It was all the same to us… Ivan Meshtrovic, famous Croatian sculptor, Uspomene na politichke ljude i dogagjaje. Zagreb 1969, pp. 25-26, 39.
Therefore did the Macedonians start referring to themselves specifically (and not by foreigners) as Slavs once Greek propaganda started to spread approximately after the establishment of the Kingdom of Greece, and then further influenced by Serbia, Bulgaria and Russian influence?
Thus,
To the Editor of "Makedonija" newspaper: ...The Greeks and the greacomans have met the newspaper with sorrow, since they always tried to hellenize the Macedonians, destroying also the Archibishopric of Ohrid -The Spark of Our Future. Yet, however hard they have tried to stop us from making progress, they could not entirely uproot the feelings of the Macedonians that they are Macedonians. T.I. Kusev, Makedonija, Istanbul, Nbr. I (1/28/1867)
Education in Veles ....Archbishop Antim declared to his peers that all peoples have been enlightened by the Greeks and so it is necessary that Greek should be taught in the schools of Veles, and not Macedonian, since the children alrady know their own language from their home... J. N. Iz Velesa u Makedoniji: Srbski Dnevnik, nbr. 44 (1858) (according to Branislav Vraneshevic, Vojvodinska javnost, p. 320-321).
February 1874
A letter from P.R. Slaveykov to the Bulgarian Exarch: Your Grace, I arrived in Salonika on the evening of the 14th of last month (January 1874). I immediately went to meet all the important local people and some others from the other Macedonian towns. My aim was to gather information as son as possible on what was to be necessary for the succes of the mission with which you had entrusted me. I first met Father Averkij Zografski, and the following day Father Petar Dimitrov as well, the local president of the community. I may inform you, Your Grace, that the wind from here, from Salonika, blows and scatters to all sides. These two clergyman, to my mind, are the leaders of the movement fot the restoration of the Archbishopric of Ohrid, although one should not neglect Ohrid and to certain extent Bitola, Veles and Skopje either. Now, as then or twenty years ago, we are dealing with the Macedonian question. In talks with few Macedonian "patriots" I have understood that this movement, which had been only bare words till a few years ago, is now clear and precise thought - "The Macedonians are not Bulgarians" and they persistently strive, regardless of the price, to obtain a separate church of their own. … A general impression is that the local people think that the Macedonians have been done a great harm with the settlement of the church question in favor of the Danubian and Thracian Bulgarians. This discontent has already grown into distrust of the Exarchate and its higher echelons. And there is an attitude formed that the local Macedonian dialect should be declared a literary language and a Macedonian hierarchy established.
What do we therefore find; Macedonians seem to have specifically began to refer to themselves as Slavs it seems after Greek propaganda began to eventuate (please correct me if I’m wrong or I mist something) and then further established through Bulgarian, Serbian, Russian propaganda and not to mention the establishment of schools and churches throughout Macedonia. And these places may also have been seen as places to avoid turkish oppression at least they thought.
One may however argue that the Macedonians may have began to express themselves as Slavs simply due to the fact that they saw themselves closer to Serbians and Bulgarians through the similarity of language, which was obviously different from Greeks and thus wanted to distance themselves from persistent Greek influence.
Also we know that the Russians in the 12th century first referenced themselves as Slavs, thus Russian influence and the expansion of the Russian Empire may also be the cause for the “Slavic unity and Slavic marking” among other things. Also a unity which would have been shared not necessarily through blood ties but perhaps again through language, and maybe some affinity with each others culture and perhaps also through the prolonged history of Slavery (Societas Christiana Principle) and through the Ottoman era.
What we may know for sure however is that it seems that the Slavic notion doesn’t present one definitive answer as to how, why or when But may more likely be an amalgamation of many factors that simply doesn’t present it self as black and white as people would hope. Not even the traditional so called “Great Slav Migration theory” helps find definitive answers but instead raises unfounded assumptions and eyebrows due to the simple notion of extremely lacking and basic evidences including archaeology, linguistics and genetics, even some conflicting literary readings that can be interpreted any number of ways.
NOTE: If I may have mist any important historical information about the Macedonians identifying themselves specifically as Slavs let me know.
Source:
Sorce
But how did the amalgamation of Macedonian and Slav occur? It seems like it may have been due to many things, the obvious one would be the language, then further influence by propaganda, the Schools and the church and another could perhaps be due to the sense of unity
But first;
In Theophan’s daily log of the campaign of Nicephores Phokas, in 961AD in Crete said that the army consisted of Thracians, Macedonians and Sclauisyans (Slavs).
Constantine VII Porphyrogenities (913-959) described the administrative units (themes) in his work “De thematibus” (approx 934AD). Wrote about the Slavs from the theme of Strymon, and also named Macedonians as the inhabitants of this region.
From the period of Isacus I Comnenus (mid 11th century). During his reign is brother Ioannis Comnenus was installed as ruler of the European part of the empire. For his good rule over the Balkan peoples his contemporary Nicephores Vrienius wrote: “When Ioannis obtained the rule of the west, as we have already said, for his deed he left indelible memories among the Thracians, Macedonians, Illyrians and Slavs.
Byzantine historian Anna Comnena (early 12th century), in her work the “Alexiad,” she wrote: “On each side of the mountain (Balkans) live various peoples. On the northern side are the Dacians and Thracians, and on the southern side are the Thracians and the Macedonians” (Anna Comnena,: “The Alexiad,” Book XIV, 8)
Another question arises that is; did the Macedonian in the 19th century Ottoman period if not before (also during the Ottoman period) have minimal contact with the outside for what ever reason - perhaps some sort of suppression? Therefore this may have further agitated the problems Macedonians face.
Further,
Bosnian folklorist Stefan Verkovich (19th century) wrote: Until 1860, not only here in Serbia, but also the Bulgarians themselves were unaware that there were Slavs living in Macedonia (Macedonian Folklore, Skopje 1985 page 348)
Victor Berard on the Macedonians....Until recently France did not know the Macedonians. They were Thracian, Peons, Sclavins for us, a wild and almost a mythical people, that lived somewhere at the bottom of some unknown land for us. We either did not know them or despised them, since we heard of them from the hateful notes of the ancient and modern Greeks... La Revue de Paris, Juin 1903.
In the life of Stiepan Verkovich (1821-1894), page 266 Croatian historian Liubisha Doklestich wrote: “In the autumn of 1858, Vuk Karadzhich through J. Sharafich requested Verkovich to send him some ethnographic data about Macedonia, which was almost completely unknown to him.
Later in the same work Doklestich wrote in the 19th century “In 1892 Verkovich began to systematically engage in something else. This was the collecting of geographic and ethno-demographic data about Macedonia…because this information about Macedonia was unknown to the European public.”
Another question arises; was this the start of the long period even today where reports were being written (by non ottoman officials) that to this day many find highly confusing, as some reports would state that in Macedonia the majority are Bulgarians but no such Macedonians mentioned. Alternatively other reports state the Majority are Macedonians, and other reports Bulgarians, Serbians and Greeks but no Macedonians, and other reports Macedonian Slavs.
Further,
1912
Bulgarian statesman Dimitar Rizov on his nationality ....In the golden months of the successful beginning of the war against the Turks, he spoke to me as a convinced Yugoslav (South Slav). He explained to me, I being a Croat, the real situation of matters in Macedonia and said that it was shame that the first free Slav state had not been founded in Macedonia, which would equally attract to union the Bulgarians and the Serbs, and would be a bond and not a cause of discord between the Serbs and the Bulgarians...He told me that the Macedonians, to tell the objective truth, were neither Bulgarians nor Serbs, but Macedonian Slavs who spoke in their own individual Macedonian language or dialect. ..."Our people", he said, "were only 'Macedonian Christians,' and then, when Greek propaganda developed they become 'Macedonian Christian Slavs'. It was all the same to us which Christian country would help us to free ourselves from the Turks. I was born in Bitola. There were several grammar-schools in Bitola: Turkish, Greek, Serbian and Bulgarian. It was all the same to us… Ivan Meshtrovic, famous Croatian sculptor, Uspomene na politichke ljude i dogagjaje. Zagreb 1969, pp. 25-26, 39.
Therefore did the Macedonians start referring to themselves specifically (and not by foreigners) as Slavs once Greek propaganda started to spread approximately after the establishment of the Kingdom of Greece, and then further influenced by Serbia, Bulgaria and Russian influence?
Thus,
To the Editor of "Makedonija" newspaper: ...The Greeks and the greacomans have met the newspaper with sorrow, since they always tried to hellenize the Macedonians, destroying also the Archibishopric of Ohrid -The Spark of Our Future. Yet, however hard they have tried to stop us from making progress, they could not entirely uproot the feelings of the Macedonians that they are Macedonians. T.I. Kusev, Makedonija, Istanbul, Nbr. I (1/28/1867)
Education in Veles ....Archbishop Antim declared to his peers that all peoples have been enlightened by the Greeks and so it is necessary that Greek should be taught in the schools of Veles, and not Macedonian, since the children alrady know their own language from their home... J. N. Iz Velesa u Makedoniji: Srbski Dnevnik, nbr. 44 (1858) (according to Branislav Vraneshevic, Vojvodinska javnost, p. 320-321).
February 1874
A letter from P.R. Slaveykov to the Bulgarian Exarch: Your Grace, I arrived in Salonika on the evening of the 14th of last month (January 1874). I immediately went to meet all the important local people and some others from the other Macedonian towns. My aim was to gather information as son as possible on what was to be necessary for the succes of the mission with which you had entrusted me. I first met Father Averkij Zografski, and the following day Father Petar Dimitrov as well, the local president of the community. I may inform you, Your Grace, that the wind from here, from Salonika, blows and scatters to all sides. These two clergyman, to my mind, are the leaders of the movement fot the restoration of the Archbishopric of Ohrid, although one should not neglect Ohrid and to certain extent Bitola, Veles and Skopje either. Now, as then or twenty years ago, we are dealing with the Macedonian question. In talks with few Macedonian "patriots" I have understood that this movement, which had been only bare words till a few years ago, is now clear and precise thought - "The Macedonians are not Bulgarians" and they persistently strive, regardless of the price, to obtain a separate church of their own. … A general impression is that the local people think that the Macedonians have been done a great harm with the settlement of the church question in favor of the Danubian and Thracian Bulgarians. This discontent has already grown into distrust of the Exarchate and its higher echelons. And there is an attitude formed that the local Macedonian dialect should be declared a literary language and a Macedonian hierarchy established.
What do we therefore find; Macedonians seem to have specifically began to refer to themselves as Slavs it seems after Greek propaganda began to eventuate (please correct me if I’m wrong or I mist something) and then further established through Bulgarian, Serbian, Russian propaganda and not to mention the establishment of schools and churches throughout Macedonia. And these places may also have been seen as places to avoid turkish oppression at least they thought.
One may however argue that the Macedonians may have began to express themselves as Slavs simply due to the fact that they saw themselves closer to Serbians and Bulgarians through the similarity of language, which was obviously different from Greeks and thus wanted to distance themselves from persistent Greek influence.
Also we know that the Russians in the 12th century first referenced themselves as Slavs, thus Russian influence and the expansion of the Russian Empire may also be the cause for the “Slavic unity and Slavic marking” among other things. Also a unity which would have been shared not necessarily through blood ties but perhaps again through language, and maybe some affinity with each others culture and perhaps also through the prolonged history of Slavery (Societas Christiana Principle) and through the Ottoman era.
What we may know for sure however is that it seems that the Slavic notion doesn’t present one definitive answer as to how, why or when But may more likely be an amalgamation of many factors that simply doesn’t present it self as black and white as people would hope. Not even the traditional so called “Great Slav Migration theory” helps find definitive answers but instead raises unfounded assumptions and eyebrows due to the simple notion of extremely lacking and basic evidences including archaeology, linguistics and genetics, even some conflicting literary readings that can be interpreted any number of ways.
NOTE: If I may have mist any important historical information about the Macedonians identifying themselves specifically as Slavs let me know.
Source:
Sorce
Subscribe to:
Posts (Atom)