Русите создаваат бугарска азбука оригинал

Болга́рская дорефо́рменная орфогра́фия — орфография болгарского языка, действовавшая до её реформы в 1945 году.

Содержание

АлфавитПравить

Алфавит насчитывал 32 буквы:

А а	Б б	В в	Г г	Д д	Е е	Ж ж	З з
И и	Й й	К к	Л л	М м	Н н	О о	П п
Р р	С с	Т т	У у	Ф ф	Х х	Ц ц	Ч ч
Ш ш	Щ щ	Ъ ъ	Ь ь	Ѣ Ѣ	Ю ю	Ѫ ѫ	Я я

• От современного болгарского алфавита отличается наличием букв ѣ (ять) и ѫ (юс).
• От современного русского алфавита отличается наличием букв ѣ (ять) и ѫ (юс), а также отсутствием букв ё, ы, э.
• От русского дореформенного алфавита отличается тем, что он не имеет i, ы, э, ѳ, ѵ, а также ё.

ОмонимыПравить

До реформы 1945 года слова «мед» (мёд) и «мед» (медь) различались при написании, писали «медъ» и «мѣдь».

Различные системы правописанияПравить

Официальные системы орфографии

В конце XVIII века(?) к болгарскому языку был адаптирован введённый в России в 1708 гражданский шрифт. В дальнейшем использовались разные варианты кириллического алфавита, а к моменту освобождения Болгарии в 1877—1878 годах наиболее распространённым стал алфавит из 32 букв, предложенный Марином Дриновым (дриновская орфография).

• Дриновская орфография (болг.) ≈1870-1899 Носит имя своего создателя — Марина Дринова (1838—1906), легла в основу первой официальной болгарской орфографии. Использовалась будущей Болгарской Академией Наук, научным периодическим изданием «Периодическо списание», имела большую популярность в первые годы после освобождения.
  • ер и ерь на конце слов: по дриновской орфографии, всякое слово завершается с графической гласной (то есть изображаемой, но может и не читаемой, например ъ, ь — нечитаемые, немые). Слова, которые при произношении оканчиваются на согласный, получают конечный ъ или ь. С ь пишутся существительные женского рода (кость, захарь), существительные мужского рода, которые получают мягкую членную форму (день, царь), числительные от пет и до десет и производные от десет, некоторые неизменяемые слова, производные от вышеуказанных, как сиреч и др.
  • Отображение звука [ъ]. По этимологическим основам звук [ъ] отображается буквами ъ, ѫ (юс большой) и ѭ (юс большой йотированный). С ъ пишутся слова, которые в староболгарском имели ъ или ь. С ѫ пишутся корни, содержавшие этот звук в староболгарском; глагольных окончаниях 1 л. ед.ч. и 3 л. мн.ч., наст. вр. глаголов I и II спряжения пишутся с ѫ и ѭ (перед мягкой согласной и перед гласной): метѫ, метѫтъ, летѭ, летѭтъ, стоѭ, стоѭтъ. С ѫ пишутся окончания 3 л. мн.ч. совершенного и несовершенного вида от любых глаголов: видѣхѫ, рекохѫ. Глаголы, имеющие суффикс -на- пишутся с ѫ: стегнѫтъ, минѫлъ (но познатъ). С ѭ пишется и местоимение нея и сокращённая форма я: неѭ, ѭ.
  • Употребление буквы ѣ (ять): ѣ пишется во всех случаях, где встречается по этимологии: бдѣние, млѣко, прѣзъ, рѣка и т. д.
  • Употребление членных форм: при существительных м.р. ед.ч. Дринов пишет полный член -тъ …
• Иванчевская орфография (болг.) 1899—1921 Первая официальная болгарская орфография, введена по распоряжению министра просвещения Болгарии Тодора Иванчова в 1899 году. Оставалась в силе до введения в 1921 году омарчевской орфографии, а в 1923 году восстановлена в основных положениях. Иванчевская орфография иногда называется дриновско-иванчевской, является исправленной дриновской орфографией, и характеризуется так:
  • передача звука [ъ] буквами ъ и ѫ (юс большой), которые различаются по этимологической основе (слова).
  • употребление буквы ѣ в этимологических местах.
  • употребление ъ (ер) на конце слов (после согласных).
  • синтаксическое правило написания полных и кратких членов.
  • написание групп ър/ръ и ъл/лъ по леворо-восточному произношению
  • написание глагольных окончаний с а и я.
• Омарчевская орфография (болг.) 1921—1923 Условное название болгарской орфографии, введённой с реформой орфографии правительством БЗНС в 1921 году при болгарском министре просвещения Стояне Омарчевском. Оставалась в силе до 1923 года, когда был восстановлена (с небольшими поправками) иванчевская орфография. (Цанковская орфография).
  • выброшены из азбуки буквы ъ и ь,
  • мягкость согласной перед о обозначается буквой й: синйо, Ганйо.
  • правило употребления полных и кратких членов при существительных и прилагательных в единственном числе мужского рода: полный член употребляется перед словами, начинающимися с гласной, а неполный — перед словами, начинающимися с согласной или в конце предложения.
  • передача звука [ъ] буквой ѫ (юс большой).
  • правила употребления удвоенных предлогов «със» и «във»: в омарчевской орфографии «във» пишется перед словами, начинающимися с в, ф или хв, а «със» — перед словами, начинающимися с с, з, ш, ж или щ.^[1]
• Цанковская орфография (болг.) 1923—1945 Третья официальная система правописания болгарского (новоболгарского) языка. Наследница иванчевской орфографии с небольшими случаями упрощения употребления буквы ять. По сравнению с современной орфографией болгарского книжного языка, цанковская орфография отличается следующими моментами:
  • звук [ъ] изображался двумя буквами ъ и ѫ (большой юс), которые разграничивались в употреблении по этимологии (происхождению) слова.
  • написание переменной (чередующейся) я во всех словах, образованных от соответствующих корней с буквой ѣ (ять).
  • употребление в конце слов после согласных буквы ъ (ер).
  • написание слов по этимологическому принципу:

сърдце, ныне сърце (ср. сърдечен)

праздникъ, ныне празник

нужденъ, ныне нужен (ср. нужда) и так далее…

Другие системы орфографии

• Геровская орфография (болг.) — орфография, которую использовал Найден Геров (1823—1900), была использована в опубликованном им словаре «Речникъ на блъгарскый языкъ» (1895—1904). Отличается от современной во многих отношениях.
• Проект орфографии 1892 года (болг.). В 1892 году министр Георги Жиков кабинета Стефана Стамболова создал комиссию по разработке проекта официального болгарского правописания. В состав комиссии вошли болгарские филологи: Любомир Милетич, Александър Теодоров-Балан, Беньо Цонев, Иван Шишманов, Д. Матов, Стоян Аргиров и Ив. Георгиев.

Результат работы комиссии изложил Л. Милетич в статье «Нашата правописна реформа» в журнале «Български преглед» от 1893 год., кн. I. Встретил серьёзную критику общественности. Этот орфографический проект не был реализован, но сыграл важную роль в процессе установления единого болгарского правописания.

ПримечанияПравить

1. ↑ С публикуването на «Упътване за общ правопис на българския език» за пръв път се кодифицира и употребата на главни букви, също така някои въпроси на сричкопренасянето.

См. такжеПравить

• Болгарское историческое правописание (болг.)
• Омонимы, которые различались до 1946 года (болг.)
• Список слов, в которых употреблялась буква юс до реформы 1946 года. (болг.)
• Ять. В 20-е, 30-е годы было ограничено употребление буквы ять. (болг.)
  • Употребление буквы ять в 1899 году. (Тодор Иванчев) (болг.)
  • Правила и словарь употребления буквы ять по состоянию на 1940 год. (болг.)

Тексты

• Образец текста 1863 года в одной из неофициальных орфографий (уптребляется буква ы).
• Образец текста 1867 года в одной из неофициальных орфографй (употребляется буква юс малый — ѧ).
• Образец текста 1871 года в одной из неофициальных орфографий (уптребляется буква ы).
• Образец текста 1893 года/
• Образец текста 1899 года.
• Книга в дриновской орфографии.
• Образец текста в иванчевской орфографии (1903 год).

Образцы текста в цанковской орфографии

• Образец текста в цанковской орфографии.
• Конституция на Българското княжество, изменена в 1911, отменена в 1947.

https://ru.m.wikipedia.org/wiki/%D0%91%D0%BE%D0%BB%D0%B3%D0%B0%D1%80%D1%81%D0%BA%D0%B0%D1%8F_%D0%B4%D0%BE%D1%80%D0%B5%D1%84%D0%BE%D1%80%D0%BC%D0%B5%D0%BD%D0%BD%D0%B0%D1%8F_%D0%BE%D1%80%D1%84%D0%BE%D0%B3%D1%80%D0%B0%D1%84%D0%B8%D1%8F

СИТЕ СЛОВЕНСКИ ЈАЗИЦИ ПОТЕКНУВААТ ОД МАКЕДОНСКИОТ ЈАЗИК

ЕКСКЛУЗИВНИ ДОКУМЕНТИ СВЕДОЧАТ ДЕКА СИТЕ СЛОВЕНСКИ ЈАЗИЦИ ПОТЕКНУВААТ ОД МАКЕДОНСКИОТ ЈАЗИК

01.06.2017, 08:10:00

Документ кој датира од 1967-та, 1968-та и 1969-та година беше ексклузивно обелоденет во „Отворено студио“ на ТВ НОВА, во второто издание на емисијата „Кој ја разнебитува и уништува Македонија?“.

.

Се работи за извадок од светски признаената Вебстер енциклопедија во која стои дека сите словенски јазици потекнуваат од македонскиот јазик.

-Овој документ ми го даде мојот пријател Ставре Џиков кој истражувал и го пронашол во Лондон. Многу добро се гледа во графите кој е македонскиот јазик и кои сѐ јазици потекнуваат од него, изјави аналитичарот Сотир Костов.

На документот јасно се гледа дека македонскиот јазик е назначен како основен, а од него произлегуваат српско-хрватскиот, словенечкиот, бугарскиот, словачкиот, чешкиот, полскиот, рускиот, украинскиот и белорускиот.

Ова практично се надоврзува на неодамнешната изјава на рускиот претседател Владимир Путин кој на претседателот на Македонија Ѓорге Иванов му рече „писменоста дојде кај нас токму од македонската почва.
Оценката на Путин дека словенската писменост дошла од македонска почва се потпира на резултатите до кои дошла науката во неговата земја.
Трајко Стаматоски (92) и припаѓа на плејадата големи македонски лингвисти, кој е современик и на кодификацијата на македонскиот литературен јазик и неговиот современ развој. Тој е еден од најпочитуваните слависти на Балканот. Стаматоски оценува дека нападите од политичките и научните структури во Бугарија врз рускиот претседател Владимир Путин по неговата изјава дека „писменоста дојде кај нас токму од македонската почва“ имаат „доза на невкус". Стаматоски нагласува дека Путин во својата изјава се потпрел на резултатите до кои дошла науката во Русија. Во целиот научен славистички свет јазикот на кој што Кирил и Методиј ги напишале и превеле делата се нарекува старословенски. Само во бугарската наука му се дава на тој јазик национална ознака.
Путин е државник на најголемата словенска земја. Тој лично не мора да ги знае подробностите од секое актуелно прашање. Но, тој секако има опкружување од добро верзирани во секаква проблематика. Едноставно, тој се потпира на резултатите до кои дошла науката во неговата земја.
Кирил и Методиј и самите напишале дека ги превеле своите дела на јазик словенски. Затоа во научниот свет нивниот јазик се нарекува старословенски.

Инаку, словенските јазици сочинуваат една од најголемите групи на индоевропски јазици. Најмногу се зборуваат во Европа, но исто така и во северна Азија, односно во азискиот дел од територијата на Руската Федерација.

Словенските јазици се делат на неколку главни групи:

прасловенски јазик
источнословенски јазици
староруски јазик (рус(ь)(с)кыи) †
белоруски јазик (беларуская)
русински јазик (русинська)
руски јазик (русский)
украински јазик (украї́нська)
јужнословенски јазици
источна група
старословенски јазик (словѣ́ньскъ ѩзꙑ́къ, Native name of Old Church Slavonic in Glagolitic.svg) †
бугарски јазик (български)
македонски јазик

западна група
босански јазик (bosanski)
словенечки јазик (slovenščina)
српски јазик (српски/ srpski)
хрватски јазик (hrvatski)
црногорски јазик (црногорски/ crnogorski)
западнословенски јазици

лехитска група
полапски јазик (slüvensťĕ) †
полски јазик (polski)
поморски јазици
кашупски јазик (kaszëbsczi)
словински јазик (słowińskô) †

лужичка група
горно лужички јазик (hornjoserbsce)
долно лужички јазик (dolnoserbski)
чешко-словачка група
словачки јазик (slovenčina)
чешки јазик (čeština)

http://www.mactel.com.au/news-92137-%d0%95%d0%9a%d0%a1%d0%9a%d0%9b%d0%a3%d0%97%d0%98%d0%92%d0%9d%d0%98_%d0%94%d0%9e%d0%9a%d0%a3%d0%9c%d0%95%d0%9d%d0%a2%d0%98_%d0%a1%d0%92%d0%95%d0%94%d0%9e%d0%a7%d0%90%d0%a2_%d0%94%d0%95%d0%9a%d0%90_%d0%a1%d0%98%d0%a2%d0%95_%d0%a1%d0%9b%d0%9e%d0%92%d0%95%d0%9d%d0%a1%d0%9a%d0%98_%d0%88%d0%90%d0%97%d0%98%d0%a6%d0%98_%d0%9f%d0%9e%d0%a2%d0%95%d0%9a%d0%9d%d0%a3%d0%92%d0%90%d0%90%d0%a2_%d0%9e%d0%94_%d0%9c%d0%90%d0%9a%d0%95%d0%94%d0%9e%d0%9d%d0%a1%d0%9a%d0%98%d0%9e%d0%a2_%d0%88%d0%90%d0%97%d0%98%d0%9a-mk?fbclid=IwAR2Jz8NFfyOJOWBODAPPsBZO453hzy4Ln67_g6iqELdmHt83pyPDKyqbNbU

Барбар

βάρβαρος deriv. uncertain

I.barbarous, i. e. not Greek, foreign, known to Hom., as appears from the word βαρβαρόφωνος in Il.:—as Subst. βάρβαροι, οἱ, originally all that were not Greeks, specially the Medes and Persians, Hdt., attic: so the Hebrews called the rest of mankind Gentiles. From the Augustan age however the name was given by the Romans to all tribes which had no Greek or Roman accomplishments.

II.after the Persian war the word took the sense of outlandish, ἀμαθὴς καὶ βάρβαρος Ar.; βαρβαρώτατος id=Ar., Thuc.
"а кои Грците ги нарекувале варвари (термин со кој Грците ги ословувале сите оние кои не биле Грци)."
Терминот би требало да бил со значење:
- Оние што не говорат разбирливо ,.’
за да потоа му се додаде оноа дополнително објаснување

- Оние што не говорат разбирливо ,за Грците ..

Не сум сигурен ниту колку овој термин би можел да е со грчка етимологија.
Би требало да нема грчка етимологија , а еве и зошто :

Споредувајќи со зборови од нашиот мајчин јазик каде што постојат исти или слични глаголски дејствија ..посесивноста нема да ја одстаниме ,нека си ја . ама вака исчитуваме

би требало да го има во зборот мрморење .
Еве зошто :
мр^мр
или
мрморење -
м<б
брборење
б<в
врворење , вревање, врева
се глаголите што укажуваат на неразбирливост во говорот.
Разликата меѓу нив е во тоналитетот на изговореното .
Кога
Мр-мрориме , шепотиме и сме речиси нечујни Зборот збор својот корен би требало да го има во зборот мрморење .
Еве зошто :
мр^мр
или
мрморење -
м<б
брборење
б<в
врворење , вревање, врева
се глаголите што укажуваат на неразбирливост во говорот.
Разликата меѓу нив е во тоналитетот на изговореното .
Кога
Мр-мрориме , шепотиме и сме речиси нечујни
кога
бр-бориме - сме погласни ама пак сме неразбирливи
кога
вр-еваме или галамиме , дојди па разбери не ....
кога
бр-бориме - сме погласни ама пак сме неразбирливи
кога
вр-еваме или галамиме , дојди па разбери не ....
Кои се оние што вреват ?
Вр-вр
Па би мошеле да бидат оние што се наречени
Варвари
-Зарем не .
Околу етимологијата не сум многу сигурен што е нивно , бидејќи ним неа им ја имаат испишано Англичаните со првиот Грчко-Англиски,Англиско Грчки Лексикон тие некои 1850ти .
Ова би му дошло дека соголување и треба и мора да има .
Да соголиме етимологијата на која и е наметнато туѓо руво
За разлика од нашиот мајчин јазик каде имаме неколку зборови кои се надополнуваат еден со друг , кај нив нема ништо повеќе одошто толкување .
Ако ги запрашаме зошто Барбари да означуват странци кои зборат неразбиливо , ќе објаснат со тоа дека така било запишано .Нема да умеат ,аде нека е не би можеле да објаснат зошто било така запишано .
Зошто не би можеле ?
Ние ќе се повикаме на споредбо на наши зброви од наше потекло.Тие нив ги немат .

 .Правецот ми е компаративност како методологија .
Во таа споредба не сум наишол на збор плус во грчкиот јазик кој ќе им зацврсти толкувањето.Да го имало и тие би го спомнале .Можноста е дека преку таа коине нишка кај нив да е прифатен барбарои , за кој велат тоа е тоа и има такво значење.Ама пак ќе им недостасува оној одговор на прашањето зошто ?
ова ми дојде како за пример да посочам постоење на компаративност како испомош при анализирање на можните етимологии .
Компаративноста е добар почеток .
И тоа ми е и идејата кога спомнав за барбари.
Нашите опоненти не пристапуваат на тој начин.
Тие пристапуваат со толкувања.
А овој пример со мр‘мр-Бр‘бр
е наведен како спореднен и во нашата граматика.



Мрмори inpf.->Брбори,мрмориш->брбориш,мрморење->брборење ,
мрморковци->брборковци
Мекање n *Бекање –> Блекање -> Блеење ..’’..1
__

1-Тодор Димитровски,Благоја Корубин,Трајко Стаматоски“Речник на македонскиот јазик со српско-хрватски толкувања’’,Скопје 1961.....стр.424-425.


Компаративноста се состои во тоа да се појде
___
Линк :

http://www.perseus.tufts.edu/hopper/text?doc=Perseus:text:1999.04.0058:entry=ba/rbaros

ЅеМа-Дума

А што околу можноста |` - Ма која од времето кога сонцето било Бог се нарекла и Ѕе ?
Ѕе или Ѕвезда
Можноста да има вакво удвојување
Ѕе е Бог или Ѕе е Ма
Па оттука
*ЅеМа
Знаејќи дека
Ѕ е двоглас составен од две согласки д+з =ѕ , заменуваме вака
*Ѕема
*Дзема
кратејќи ја првата буква буквата д ,довиваме
Зема , Земеле , Земја и можност за потврда на толкувањето како на Небесата така и на Земјата
　

Но, кратејќи ја втората буква ,буквата з , тогаш добиваме
*Дзема
*Дема
Дума