Глаголицата

429 Szueti Heronim - 429г.Свети (Х)Ероним Doctor Zlouen - Доктор Словен, ouo vreme vmre v Betleheme - ова време умре во Витлеем deuvedcezeri iedno letoie bilztar - деведесет и едно лето бил стар, roien od Eufebiufa v Strigoue - роден од Еусебио во Стригова, vnoge knige diachkim jezikom popiza - многу книги на дачки јазик напиша, i Glaagolzku knigu i Pizmo on naide i zapraui - И Глаголската книга и Писмо тој ги најде и направи. https://archive.org/details/Glagolitic.GlagoligspeakingTheGlagoliticbukvicaglagolitsa/page/n17

Одисеј Белчевски за дума

Odisej Belcevski za Duma

Air - Wind – Breath - Soul having acknowledged the symbiosis between speech and thought, we must focus on their by-product: the creation of language in its physical, audible manifestation, through breathing. such creation is evidenced in the slavic languages. The words воздух (vosduh) > vos duh > duh > duo > due > dusha, dishi (Macedonian воздух, дух, здув, дуе, душа (vozduh, duh, zduv, due, dusha), slovene vaš duh, duh, dih, pih, duša, diši) meaning air, spirit, breath, blow, soul are also based in the same root word du found in homer as du θυ > di. g. Curtius [14] drew a connection to the sanskrit dhu > dhi meaning to be agitated, relating to the concept of moving air, wind (In slavic dvisati (Macedonian подвижен (pozvizhen), slovene podvizati se) means to move to be agitated). The words du > di relate to the homeric words dusae δυσαη, dusais δυσαισ > disai meaning to breathe out and the last breath [23] as in suffocate. This is clearly a slavic word related to za dushi > dushi (Macedonian задуша, душа (zadusha, dusha), slovene zaduši, duši). The root-base du, due, duh relating to air, blow, spirit is combined with the word umo > um (Macedonian ум (um), slovene um) meaning mind, thought, to create the word duma > dumo meaning the spoken word and speech. Thus du + umo results in dumo (thumo) meaning spoken words. This is how speech is created and recorded in language. In other words the main ingredients comprising speech, resulting from observing nature, are du + umo (air + mind) a solid foundation for the study of Conceptual linguistics.
This relationship also points to the fact that, in a life in being, a living person, the spirit, mind and body are inseparable (spirit is associated with air). Early humans consistent and time-honoured observation of nature yielded the connection between air and soul, which is confirmed by the relationship between the slavic words duh > dih ↔ dishi > dusha (Macedonian дух, здув, дише, душа (duh, zduv, dishe, dusha) slovene duh, dih, diha, duša) meaning spirit, breath, breathe, soul. When we die, the soul or air, which we continually need to live and exist, escapes our bodies into the vast space above the earth. according to current scientific understanding, air (composed of oxygen, nitrogen and minute amounts of other gases), is always maintained in balance and has not changed significantly for millions of years.
Page 11
17 Without air or soul, humans and all other living entities die. The human brain requires oxygen (which makes up approximately twenty-one percent of our air) to function. Brain cells will begin to die after five or six minutes of not receiving any oxygen. like air, intelligent speech and thought are the principal defining characteristics of a living human entity. The word human finds its meaning in the latin oumo > umo meaning human, man, which the Online Etymology dictionary [12] ties to the greek word homa χομα. The Online Etymology dictionary’s explanation of the word human from the greek homa meaning soil is shallow and strained since, like humans, the soil also provides for the entire living world: plants and animals, as well as all non-living entities. somehow the Online Etymology dictionary omits the relation of human to the slavic word umo > oumo meaning mind, which is firmly supported by the sanskrit oumo > omo meaning mind, thought. Both of these virtually identical words, based in the same root, relate to the meaning of the word human. The slavic word uman > umen (Macedonian умен (umen), slovene premišljen, umen), a derivative adjective of the word umo > um means thoughtful and intelligent, which characterizes human beings and distinguishes us from other animals. Therefore, one can reasonably infer that the slavic and sanskrit words umo, umen and oumo have a clear etymological relationship to the word human. The meaning, then, of ethumo and edumo can be understood in terms of thought or the word as conceived by the mind. It combines e, signifying it is and duma > dumo meaning thought, word, ponder. as thought flows into words, language sets before us the most fundamental requisites for existen.." 1
________________

Ref.

Odyssey Belchevsky,"Proto Slavic roots of the European
Languages WERE Analyzed and
confirmed with a New Methodology",Ljubljana June 2010

Link:

http://www.korenine.si/zborniki/zbornik10/belchevsky_slavic_roots.pdf

Големото МРО не е ВМРО

Писма

Големото МРО не е ВМРО!
(Повод: Премолчувањето на известувачите од МАНУ)
Спасе Шуплиновски

Гоцевата Македонска револуционерна организација (МРО) нема префикс Внатрешна (ВМРО). Таа при основањето во 1893 година се вика едноставно МРО. Во 1896 година е редефинирана во тајна и е проширена на територијата на Одринско (Едренско) и се вика ТМОРО. Две години по Илинденското востание организацијата доби име Внатрешна, т.е. ВМОРО. По балканските и Првата светска војна, Одринско (Едренско) потпадна под бугарска и грчка власт, а дел остана во Турција. Дури подоцна, во 1920 година организацијата стана ВМРО, по кое се разложи на Врховистичка (пробугарска) и Обединета (македонистичка). Во врска со прашањето на името на Гоцевата МРО се расправаше и на научниот симпозиум во МАНУ посветен на 100-годишнината на Илинден. Во вториот ден, на крајот на четвртата сесија, претседавачот д-р Михајло Миновски, предложи заклучок на МАНУ за враќање на вистинското име на МРО. Значи, сме имале фалшива претстава во свеста за ВМРО како историска.

Според мои сознанија, ВМРО е формирана на 17 јуни 1920 година од Тодор Александров. Токму на 70-годишнината од тој чин, на 17 јуни 1990 година, се одржа основачкиот Конгрес на ВМРО-ДПМНЕ, што не е случајно. Оваа партија го зеде за свој симбол знамето на врховистичката ВМРО на Ванчо Михајлов: црвено-црно со златен лав. Ванчо Михајлов во својот тестамент пред смртта напиша: "Македонска нација и македонски јазик не постојат, тоа се измислици на српските фантасти", а обединета Македонија ја вгради во рамките на Бугарија со преодна фаза автономна, самостојна. Коинциденција е што црвено-црн симбол има и ДПА на Арбен Џафери, коалициониот партнер на ВМРО-ДПМНЕ.

Интересен и значаен факт е дека она што го соопшти МАНУ - оти историската организација на Гоце Делчев се викала МРО - го рече Јосип Броз Тито на свечената седница по повод 25-годишнината на АСНОМ на 2 август 1969 година, значи пред 33 години! Седницата се одржа во Универзалната сала во Скопје со учество на највидните македонски државни, политички и научни дејци. На неа Тито ја призна МРО, а подоцна го прогласи Гоце Делчев за великан.

Повод за реагирање е премолчувањето на многу .... од тридневниот научен симпозиум во МАНУ од страна на известувачите. Впрочем, ниеден новинар не го следеше симпозиумот како што треба, туку само прагматично, со навраќање во салата, или со потпрашување на поединци кои беа заинтересирани за пласирање на сопствените ставови. 

Извор :: Utrinski vesnik - issue 1166, October 16, 2006

http://star.utrinski.com.mk/?pbroj=1166&pr=9&stID=7460

Болоњски Псалтир

https://mn.mk/istorija/11301-Makedonsko-evangelie-koe-se-cuva-vo-gradot-Rems-i-sluzelo-za-krunisuvanje-na-francuskite-kralevi?fbclid=IwAR3XC4yR2QGFEIgQKo_FGkzZJJE3VG9ACcEL5RCdB37BDkeJmZaMbvkVaUQ

Васка Илиева Отиде Панда на гости

Go on home British soldiers

Go on home British soldiers 

Based of song lyrics I did made a copy at this way 

"..We're not Bulgars, we're not Serbs we're not Greeks
We're Macedonians and proud we are to be

So fuck your E.Union Jack We want our country back
We want to see old Macedonia free once more

So Go on home Neighbor Soldiers Go on home
Have you got no fucking homes of your own
For many many years we've fought you without fear
And we will fight you for many many more

We'll fight them Neighborhood Soldiers for the cause
We'll never bow to Soldiers because
Throughout our history We were born to be free
So get out bastards leave us be.."



Во светот постои уште една судбина иста каква и на Ирците 
Таа на Македонците ’’

 поточно 

“I know of two tragic histories in the world – that of Ireland and that of Macedonia. Both of them have been deprived and tormented.” Roger Casement 

Познавам две трагични истории во Светот -таа на Ирска и таа за Македонија . И двете се недоиспишани и се маченички ".Роџер Кејсмент
Револуционер на Ирска погубен од Британците 1916 год ,после едно во низата ирски Востанија

---
извор :

John Shea,“Macedonia and Greece: The Struggle to Define a New Balkan Nation’’, North Carolina and London 1997, page 8

врска :

https://makedonika.wordpress.com/2008/06/27/irish-patriot-roger-casement-mentions-macedonia/?fbclid=IwAR2xdlkYQBUMx0FkrnpWy6uNsXkmeCP8q3nzVUFo7KI0Kz9PTz1-Vcm-Q3s

Слово со значењето Бог

Околу тематиката дека во еден период на време терминот Слово го имал значењето на Бог и така го солгедувале

„«В начале был Слов. И Слов этот был Бог». Переводчик, в силу неграмотности, решил, что «Слов» — это «слово». Как часть речи, не понимая, что «Слов» — это имя собственное. Так «СЛОВяне» называли своего единого Создателя. И имя его было Слов...’’

преведено на македонски

“Во почетокот беше Слово. И Слово-то беше Бог. " Преведувачот, врз основа на неписменоста, одлучил дека "Слово"

— е "збор". Како дел од говорот, не сфаќајќи дека "Слово"

— е вистинско име. Значи "СЛОВяне" така го нарекле нивниот единствен Творец. И неговото име беше Слово...’’

Благодарност до братот Risto Jauleski

https://www.oum.ru/literature/alternativnaya-istoriya/yaroslavskaya-galileya-chast-2/?fbclid=IwAR1PDiCc1PqhZuvBQhrn0q07HPYnl3tnlZ0FwtUW1oLgvm0xPjBifR6n0sA

Нашинска од Гане Тодоровски

НАШИНСКА (III)

Сѐ тече и сѐ протечува
А ние одиме одиме одиме
Минејќи преку минливото
Одејќи низ недоодливото
А едно густо име
Со многу жилки од животек
Слоевито и збито и деветорно
Се лепи милениумски
Низ нашите изморени стапалки:
М а к е д о н ц и!
Ем-Ма-ем-ке-ем-дон-ем-ци
Ем-донци-маке-ем-кедон-маци
Ем-донма-цике-ем-цима-донке
Вртени превртувани извртувани
Делени разделувани раскинувани
На слогови на маки и на фили
На егеи на вардари на пирини
(...)

Како е фалсификувана грчката историја

МАКЕДОНИЈА, ИСТОРИЈА УВЕ ТОПЕР: Како е фалсификувана грчката историја!? / 05.08.2018     Според Уве Топер, познат германски историчар, археолог и публицист, западната историја, или историјата на Европа е полна со фалсификати. Вистинската историја нема ништо заедничко со она што го пишуваат западните историчари, особено не со таканаречената античка историја, односно историјата поврзана со Грција. Во својата книга „Големата акција“, Топер ја демаскира големата сцена на светската историја меѓу антиката и ренесансата, откривајќи го лицето на минатото без романтичарски измислици. Германскиот историчар вели дека историјата е сосема поразлична од онаа што сме ја учеле во училиште, па така во книгата „Фалсификување на човечката историја“ сосема отворено тврди дека сите „грчки“ автори се всушност западноевропејци кои ги фалсификувале „изворите“ во периодот меѓу 11 и 12-ти век. Уве Топер Според проф. д-р Анатолиј Тимофеевич Фоменко, математичар од Московскиот универзитет и член на руската академија на науки, античка Грција е смислена од ренесансните писатели и уметници, а потоа нивните фантазии се претворени во „историски факти“ врз кои се базира целокупната западноевропска цивилизација. Грчкиот претседател, пак, Прокопис Павлопулос од Каламата, иако не е историчар, насекаде и постојано тврди дека  „грчкиот карактер на Македонија е неоспорлив и за него не се преговара“, односно „денот на прославата на светиот спомен на заштитникот на Солун, Свети Димитрија, е годишнина на славниот пат на Солун, од една страна, за историјата на нацијата и православието, и второ, за неговата улога како буден чувар за грчкиот карактер на нашата Македонија кој е неоспорлив и за кој не се преговара“. Претходно, во Воден истиот „стручњак“ самоуверено изјави дека „Македонија била и ќе остане грчка“ (што додуше и му с еоставрува, благодарени ан СДСМ и ДУИ), а од Солун дополнително порача дека неговата држава ќе направи се „за да го одбрани грчкиот карактер на Македонија“ Но, фактите велат дека Македонија почнувајќи да речеме од времето на Каран, околу 800 година п.н.е, па се до  таканаречените „славјани“ не само што не била грчка туку во никаква форма никогаш  не влегувала во состав на Грција, односно Елада. И по поделбата на  Македонија во 1913 година, односно по  грчката окупација на Егејска Македонија, Грците воопшто не сакаа ниту да ја спомнуваат Македонија ниту како географски поим. Дури по осамостојувањето на Република Македонија, особено во времето на Костас Караманлис, големиот патрон на сегашниот претседател Павлопулос, Грците со поддршка на некои политичари и пријатели од Запад жестоко почнаа да се вртат кон античките Македонци, за кои  „утврдија“ дека биле Грци за да докажат дека и Македонија е грчка. „Како може Грк да биде пријател на Грците?“  Во пишаните документи е забелажно дека и според старите поети, но и според тогашните историчари, Македонците и Грците отсекогаш биле два различни народа. Затоа, на пример, Хесиод во 700 година п.н.е пишува: „А таа, ќерката на Девкалион, од Зевс, молнољубецот, роди сина два: Магнит и Македон – коњаник, воин… Хесоид Втората ќерка на Девкалион роди исто така сина два: Грејк и Латин…“ Според тоа дури и за Хасиод, Македонците, Латините и Грците се во некоја сродност, но не се исти. И не само поетите туку и историчарите  низ историски факти потврдуваат дека Македонецот Александар I за услугата кон Хелените пред битката кај Платеа во 479 година п.н.е го добива прекарот – „филхелен“, што во превод значи – „пријател на Хелените“. Притоа не треба никаква француска диплома, како онаа на Павлопулос, за да се постави едно и единствено логично прашањето: „Како може Грк да биде пријател на Грците?“ Патем треба да се има предвид дека Хелените секогаш и секаде  Македонците ги идентификуваат како варвари. Така, на пример, историчарот Кито е конкретен кога пишува: „Кога ќе се рече Македонец, треба да се разбере варварин, кој не говори и кој не мисли грчки“. Демостен пак и да не се спомнува. Фактите говорат дека највисоките заеднички тела на Хелените биле недостапни за Македонците токму заради тоа што Македонците биле сметани за  варварски, не-хеленски народ. А дека терминот варвари не е употребуван само за да се навредат Македоците туку и за да се одвојат како народ говори и фактот што, колку и да војувале меѓу себе,  Атина и Спарта, на пример, никогаш не се нарекувале варвари. Исто така, во Ампфихтионскиот совет во Делфи, највисокото хеленско тело во тоа време, единствени нема само Македонци. Дури откога Филип II ќе ги порази Фригијците со сила обезбедува два гласа во Советот но неговите представници биле претставувани според градовите од кои доаѓале и племенската припадност, за разлика од Хелените. Помпеј Трог пишува: „На Ономарк, Тиванците и Тесалците како свој водач не му спротивставија некој од своите сограѓани, туку македонскиот цар Филип, и така доброволно му ја отстапија на еден старец власта“. И не само ваквите политички тела но и културните институции и настани биле забранети за Македонците како не-хелени. Така познато е дека ним им е забранет пристапот на хеленските олимписки игри па Македонците организираат свои – македонски игри. Првпат му е дозволено само на Александар Филхелен, но и тоа е политички пресметан потег. Во тој контекст факт е дека Александар Македонски во својата војска на походот кон исток имал одреден број Хелени, но само како платеници, а не како македонска војска. Европа ја прифатила грчката пропаганда заради силниот антагонизам кон Османлиската империја! Според историчарите, по доселувањето на Грците, односно Хелените од Африка, тие отпрвин окупирале само дел од денешните јужни грчки острови, но со текот на времето почнале да го наметнуваат својот говорен јазик на домородното население. Сепак уште тогаш наишле на отпор од страна на староседелците; познати се судирите помеѓу Хелените и Пелазгите, за кои пишува и Херодот. Иако во античкиот период не постоела единствена држава под името Грција, мнозина во светот и денес го користат погрешниот термин „античка Грција”. Освен тоа се знае дека Грците, односно Хелените го користеле феникиското а не некакво грчко писмо. Во тој контекст западната историографија е преполна со грешки и фалсификати, кои главно се однесуваат на прикажување на многу вредности во антиката како „грчки”, иако тоа не било така. Всушност голем дел од овие вредности биле создавани не само од Грците, туку и од Македонците, Тракијците, Илирите, Пелазгите и другите антички народи, но од создавањето на модерната грчка држава во дваесеттите години на 19 век, со помош на Големите сили, а пред се со помош на Русија, „создадена е една силна државна грчка пропаганда, која била прифатена и од европските држави заради нивниот антагонизам кон Отоманската империја“. На европските држави им одговарало да ги прифатат грчките фалсификати за наводните „историски права“ на Грција да поседува голем дел од Балканот, токму како причина за да се избрка Турција од Балканот. Затоа во Европа беа прифатени грчките лаги и фалсификати, и до денес истите по инерција се препишуваат. Инаку, историски податок е дека Грците ни во 1830 година не знаеле дека се Грци, и немале никаков удел во проектот за создавање свест за грчки идентитет. Факт е дека тие воопшто не биле потписници на спогодбата потпишана во мај 1832-та година помеѓу Британија, Франција, Русија и Баварска со која се одредени условите под кои кралот Отон стапува на престолот, а со која територијата што ја кралство е ставена под „гаранција на трите сили заштитнички“. Првиот грчки крал, Отон Младиот баварски крал стигнал во февруари 1833 година во привремената престолнина Нафплион,  а проблемите со кој се соочил тој и бројната свита биле многубројни. Покрај неизбежните проблеми околу изградбата на инфраструктурата на една сосема нова  држава, постоела и итна потреба да се создаде заедничка свест за грчки идентитет, односно од затеченoтo население да се создадат Грци. Затоа Баварците и кралот се соочиле не само со проблеми во изградбата на државата туку и со проблемот на изградба на нацијата. Дури потоа, во последните две децении од 19-от век, како и  во првата деценија од 20-от век, Македонија станува средиште на вниманието на грчкиот, бугарскиот и српскиот национализам  за  приграбување на што поголем дел од територијата. Според истражувањата за грчката политика на Балканот на проф. д-р  Далибор Јовановски од Катедрата за историја на Филозофскиот  факултет во Скопје,  со договор меѓу Големите сили во 1830 година за грчки крал требало да биде избран Леополд Саксенкобурски, но тој набрзо се откажал од тронот на кој воопшто и не седнал. По две години, во 1832-та година, Големите сили го решиле проблемот со избор на крал па со нов договор меѓу Англија, Франција, Русија и Баварија од 7 мај 1832 година за грчки крал бил поставен Фридрих Отон, вториот син на баварскиот крал. Новиот грчки крал, според  договорот, ја носел титулата крал на Грција, а не на Грците. Истите земји потпишале и договор со османлиските власти со кој се утврдила северната граница на Грција, така што таа се движела по линијата Арта-Волос, а со тоа Грција конечно можела да функционира како некаква независна држава. Со декрет од 4 август 1833 гдина било прогласено создавањето на Грчката автокефална православна  црква, а тоа е сторено без одобрување на Цариградската патријаршија. Кој и кога ја признал грчката црква е прашање што заслужува посебна анализа. Во секој случај, Синодот на новосоздадената расколничка црква му бил потчинет на германскиот крал Отон. Со декрет било создадено и посебно министерство за вера а биле направени и реформи во манастирите. Зад создавањето на Грчката автокефална црква стоеле круговите што биле под англиско и француско влијание. Русија не сакала да се согласи со самостојноста на Грчката црква, сметајќи дека тоа не е во склад со нејзините интереси а за тоа имала поддршка и од Цариградската патријаршија но и од многу Грци во самото кралство, кои биле преврзаници на Цариградската патријаршија. Паралелно со „изградбата на грчка свест на населението“ кон крајот на 1833 и почетокот на 1834 година, кралскиот протекторат почнал да ги акредитира своите први дипломатски претставници. Притоа, од бараните деветнаесет конзулски и вицеконзулски места, Портата во Стамбол дала дозвола само за седум. Со оваа дозвола, Грција почнала да ги испраќа своите први конзули во османлиската држава, па така на  6 декември 1834 пристигнал и првиот грчки конзул во Солун, а со тоа и официјално почнува дејствувањето на  грчката дипломатија на територијата на Македонија, односно доаѓа до некаква грчка присутност во Македонија. Конзулот Валијанос бил назначен од својата влада за прв грчки конзул во Македонија со седиште во Солун. Оттука почнува засиленото измислување на историјата смислена во кабинетите на западните историчари во служба на новата таканаречена западно-европска цивилизација. Или, според Уве Топер, вистинската историја нема ништо заедничко со она што го пишуваат западните историчари, особено не со нивната измислена античка историја, односно историјата поврзана со Грција.             

Од кога лавот е бг симбол

https://forum.kajgana.com/threads/Македонија-ќе-добие-нов-државен-грб.75944/page-24


↑ Др-Стојан Антонов, Претседател на Бугарското хералдичко и вексилолошко здружение Република: Македонија има нов предлог за Грб. Антонов: Го видов на Фејсбук, да. Р: Многу лавови има на Балканот и во Европа- Австрија, Унгарија, Бугарија, Македонија, па и Англија, Франција. Колку се слични а колку различни и постои ли период кога сите тие биле исти? Антонов: Во хералдиката нема значењедали некаде го има лавот или го нема лавот. Секој еден од тие лавови е во контекст или на некоја хералдичка традиција односно историја. Во практика, сите хералдички лавови се еднакви затоа што тоа е една фигура, една фигура за грб. Исто како што сите букви А се еднакви. Може да се малку различно нацртани, но сето тоа е буквата А. Истото е и со хералдичкиот лав. Тој како хералдичка фигура е еднаков, нема значење дали е албански, македонски, бугарски, англиски, или чешки на пример. Тоа нема големо значење. Има значење каква е бојата, но повторно- сите црвени лавови се исти и сите златни или жолти лавови се исти. Р: Грбот на ВМРО е златен лав на црвен штит, а предлогот за државен грб на Република Македонија е црвен лав на златен штит. Која од овие две комбинации е повеќе поврзана со македонската историја и, додатно, има ли сличности со бугарските симболи? Антонов: Не можам да зборувам ниту за македонска ниту за бугарска хералдика, пред создавањето на државите. Кога се појавуваат тие грбови, без оглед на тоа дали се златни на црвено или црвено на златно, тоа се е дело на западноевропските хералдичари. Тие грбови кои што се среќаваат во грбовниците од средновековието се од западноевропски извори. А таму се среќаваат двете варијанти. Како за Македонија, така и за Бугарија. Кога се во еден грбовник се различни- ако бугарскиот е црвен на златно, македонскиот е златен на црвено; или обратно.. Coat_of_Arms_of_Macedonia_from_Stemmatographia_by_Hristofor_Zhefarovich_(1741) Грбот на Македонија во Стематографија на Христофор Жефаровиќ Р: Ако добро разбрав, западноевропските хералдици кога ги цртале грбовите правеле разлика во боите за да се разликуваат едниот од другиот- македонскиот од бугарскиот? Антонов: Точно така. Coat_of_Arms_of_Bulgaria_from_Stemmatographia_by_Hristofor_Zhefarovich_(1741) Грбот на Бугарија во Стематографија на Христофор Жефаровиќ Р: А тоа не е поврзано со состојбата на терен? Антонов: Па ние немаме домашни извори, на пример тука да имало хералдика, која ќе каже дека имало точно таков грб. Значи, кога се ослободува Бугарија 1878, земале од Стематографијата на (Христофор) Жефаровиќ, таму е златен лав на црвено, од тука го земаат и од тука натака тој станува бугарски. И од таму почнува хералдичката историја. Истото време дека во истата книга на Жефаровиќ го има и македонскиот грб- Црвен лав на златно. Ако тогаш била создадена и Македонската држава- паралелно со бугарската- многу веројатно тоа би бил грбот. Иако тоа неможам сега да го кажам тоа нема никаква вредност, може да си кажуваме прикаски колку сакаме. Факт е дека од тогаш се користи бугарскиот грб како златен на црвено. Знамето_на_Разловечкото_востание 2 Лавот на знамето на Разловечкото востание 1876 год. Има два примера за црвен лав на златно- а тоа е Разловечкото востание и второто на кое се присетувам е грбот на династијата Караѓорѓевиќ-српската, а потоа југословенската династија. Штитоносците на тој грб имаат знаменца,едното е жолто со црвен лав, а другото е сино со глава на вепар. Второто е симбол на Шумадија/ Трибалија. Првото жолтото со црвен лав. Тоа бил знакот на Стара Србија- а тоа тогаш се разбирале Косово и Македонија. crop Детал од грбот на династијата Караѓорѓевиќ Ако зборуваме за вистинска употреба вон западноевропските грбовници, кои се западноевропски традиции, а не се месни, локални тррадиции, јас се сеќавам за овие два факта на употреба. За хералдиката не е важно кој ја употребува- Срби, Бугари, Македонци, Грци- важно е за која територија се однесува. Така има грбови кои се вклучени, англискиот крал го има и францускиот грб. Се знае дека е грб на Франција и нема значење дали го користи англискиот крал или францускиот или некој друг претендент. Во суштина, логиката е дека во еден ист контекст неможе да нема два еднакви грба. И секогаш може да се направи да се разликуваат . Ако сакаме да се разликуваат, може тоа да го направиме- едниот да има круна другиот да нема. Или едниот да има двојна опашка а другиот да нема. Р: Што значи тоа „двојна опашка“ има значење или е само уметничка замисла? Антонов: А, тоа со сигурност има некое значење, но ние не го знаеме. Тој што го измислил знаел што имал предвид. Ние не може да го интерпретираме значењето.А сега немаме извор кој вели „ го направивба со двојна опашка заради…“ Р: Дали има општо значење како се читаат на пример како позицијата на коњите на бистите на војсководците, далли со една нога дигната или двете во воздух- дали бил ранет или загинал во битка? Антонов: Ние знаеме како се викаат, но не знаеме што значи. Има различни трактати од ренесансата за тоа во која ситуација може да се употреби некаков таков грб. За овој „рампант“ на лавот и на македонскиот и на бугарскиот грб, да речеме, ние го викаме „во скок“, „во динамика, не е статичен“, „кој скока, се готви за битка“, тој е разгневен… Општо земено, секој може да дава какво сака објаснување кога станува збор за хералдиката, во смисла дека еден збор може да има многу значења зависно од контекстот и дали се користи како метафора. преземено од http://republika.mk/?p=356404 Значи ако ова не ги затне поганите муциња, не знам што уште е потребно. Др-Стојан Антонов, Претседател на Бугарското хералдичко и вексилолошко здружение Да сумирам најважните делови: Антонов: Во хералдиката нема значењедали некаде го има лавот или го нема лавот. Секој еден од тие лавови е во контекст или на некоја хералдичка традиција односно историја. Во практика, сите хералдички лавови се еднакви затоа што тоа е една фигура, една фигура за грб.Исто како што сите букви А се еднакви. Може да се малку различно нацртани, но сето тоа е буквата А. Истото е и со хералдичкиот лав. Тој како хералдичка фигура е еднаков, нема значење дали е албански, македонски, бугарски, англиски, или чешки на пример. Тоа нема големо значење. Има значење каква е бојата, но повторно- сите црвени лавови се исти и сите златни или жолти лавови се исти. Антонов: Не можам да зборувам ниту за македонска ниту за бугарска хералдика, пред создавањето на државите. Кога се појавуваат тие грбови, без оглед на тоа дали се златни на црвено или црвено на златно, тоа се е дело на западноевропските хералдичари. Тие грбови кои што се среќаваат во грбовниците од средновековието се од западноевропски извори. А таму се среќаваат двете варијанти. Како за Македонија, така и за Бугарија. Кога се во еден грбовник се различни- ако бугарскиот е црвен на златно, македонскиот е златен на црвено; или обратно.. Антонов: Па ние немаме домашни извори, на пример тука да имало хералдика, која ќе каже дека имало точно таков грб. Значи, кога се ослободува Бугарија 1878, земале од Стематографијата на (Христофор) Жефаровиќ, таму е златен лав на црвено, од тука го земаат и од тука натака тој станува бугарски. И од таму почнува хералдичката историја. Истото време дека во истата книга на Жефаровиќ го има и македонскиот грб- Црвен лав на златно. Ако тогаш била создадена и Македонската држава- паралелно со бугарската- многу веројатно тоа би бил грбот. Иако тоа неможам сега да го кажам тоа нема никаква вредност, може да си кажуваме прикаски колку сакаме. Факт е дека од тогаш се користи бугарскиот грб како златен на црвено. Ако зборуваме за вистинска употреба вон западноевропските грбовници, кои се западноевропски традиции, а не се месни, локални тррадиции, јас се сеќавам за овие два факта на употреба. За хералдиката не е важно кој ја употребува- Срби, Бугари, Македонци, Грци- важно е за која територија се однесува.