Присуство на Словото во раните години

 Да , постојат бројни препораки, писма и толкувања од раниот христијански период (од I до VIII век) кои експлицитно го потврдуваат и опишуваат прифаќањето на „Словото на вистината“ од страна на Македонците во Солун и пошироко во регионот.

Овие списи главно се поделени во две категории: оригиналниот новозаветен текст и последователните коментари на светите отци на црквата.

1. Темелот во Новиот завет (I век)

Најраните и најважните пишани докази потекнуваат директно од апостол Павле во неговите посланија. Солун во тој период бил главен град на римската провинција Македонија.

Прво послание до Солуњаните (1:7-8):

 Апостол Павле пишува дека Солуњаните станале пример за сите верници во Македонија и Ахаја.

 Тој вели: „Зашто од вас одекна Словото Господово не само во Македонија и Ахаја, туку и во секое место се разнесе славата за верата ваша во Бога“.

Дела на светите апостоли (Глава 16 и 17): 

Тука детално е опишан „Македонскиот повик“ каде што Павле на соништа гледа човек Македонец кој го моли: „Премини во Македонија и помогни ни!“. Веднаш по ова, христијанството се проповеда и прифаќа во Филипи, Солун и Берија.2. Толкувања на Светите Отци (IV - V век)

Покрај споменатиот Теодорит Кирски, неколку клучни теолози од овој период пишувале опширни коментари за верата на Македонците:

Свети Јован Златоуст (347–407 н.е.): Во своите познати „Хомилии (беседи) за Солуњаните“, тој ги фали жителите на Солун за нивната исклучителна издржливост. Тој нагласува дека тие го прифатиле Словото со голема радост и покрај тоа што веднаш биле подложени на жестоки прогони и страдања од страна на нивните сограѓани.

Амброзијастер (IV век):

 Овој ран латински коментатор во своите белешки за писмата на Павле нотира дека македонските цркви (особено Солунската) покажале најголема зрелост и чистина во верата, за разлика од црквите во некои други региони (како Галатија или Коринт), кои често паѓале во ереси или внатрешни раздори.

3. Житија и рановизантиски хроники (VI - VIII век)Во подоцнежниот период од овој опсег, контекстот се проширува со зачувувањето на христијанското слово во Македонија:

„Чудата на Свети Димитриј Солунски“ (Miracula Sancti Demetrii - VII век): Ова е исклучително важен зборник на текстови кој ги опишува опсадите на Солун, неговата одбрана и животот на градот. Во него јасно се рефлектира како Солун останува силен христијански бедем и како локалното население (во сите историски трансформации на регионот) цврсто го чува христијанското Слово и култот кон својот заштитник, Свети Димитриј.Овие хроники јасно покажуваат континуитет: од првото сеење на Словото преку апостол Павле, па сè до воспоставувањето на Солун како еден од најважните духовни и христијански центри на Балканот.