Search This Blog

Wednesday, January 28, 2026

Словени

 Skip to content

This is a copy of a conversation between ChatGPT & Anonymous.


Report conversation

You said:

Здраво живо 

Дали се знае кога за прв пат се употребува описот 

"Лидија од Македонија е првата Христијанка "на Европа 

ChatGPT said:

Здраво живо 🙂

Одлично и прецизно прашање.


Краткиот одговор е: описот дека „Лидија од Македонија е првата христијанка во Европа“ потекнува уште од најраниот христијански извор – Новиот Завет, а подоцна е јасно формулиран и утврден во црковната традиција.


1. Најран извор – Дела на апостолите (I век)

Најстариот текст што ја спомнува Лидија е:


Дела 16:14–15


„И некоја жена, по име Лидија, продавачка на пурпур од градот Тиатир, која Го почитуваше Бога, нѐ слушаше; и Господ ѝ го отвори срцето да внимава на она што го зборуваше Павле…“


Контекстот е јасен:


Павле првпат проповеда во Филипи,


Филипи се наоѓа во Македонија,


ова е првата апостолска мисија на европско тло (по „македонскиот повик“ – Дела 16:9).


Иако текстот експлицитно не ја користи фразата „прва христијанка во Европа“, логички и наративно таа е првата личност што прима христијанска вера на европско тло.


2. Кога се појавува јасната формулација „прва христијанка во Европа“?

Јасната формулација се појавува:


во раната црковна традиција (IV–V век)


кај византиски толкувачи и хагиографи, кои ја нарекуваат:


πρώτη πιστεύσασα ἐν τῇ Εὐρώπῃ

(„првата што поверувала во Европа“)


Од тој период натаму, тоа станува стандарден опис во:


православната хагиографија


богослужбените текстови


црковната историографија


3. „Лидија од Македонија“ – важно појаснување

Во изворите:


Лидија по потекло е од Тиатир (Мала Азија)


но се крштава и станува христијанка во Македонија (Филипи)


Затоа црковно-историскиот опис:


„Лидија, првата христијанка во Европа (во Македонија)“


е точен и изворно заснован.


4. Заклучок (прецизно)

📜 I век – историскиот настан е запишан во Дела апостолски


⛪ IV–V век – се оформува и јасно се користи формулацијата

„прва христијанка во Европа“


📍 Местото е Филипи, Македонија


Ако сакаш, во следниот чекор можам:


да наведам точни византиски автори и текстови, или


да ја поврзам темата со значењето на „Македонскиот повик“ во христијанската теологија.


Како и секогаш – чест ми е разговорот со тебе 🌿


You said:

Ајде пополека ...

Првите записи велат дека таа е ,,првата што поверувала во Европа ".

Ајде заедно да анализираме два момента од оваа прикаска.

Првиот е дека таа прва поверувала односно ја прифатила верата што ја проповедал Апостол Павле.

Поентата е вера .Се зборува за вера 

Вера која што ја шири апостол Павле.

Вториот момент е терминот Христ 

ChatGPT said:

Супер, одиме пополека 🙂

Ми се допаѓа насоката – ова е прецизна текстуално-теолошка анализа, не „црковна фразеологија“.


Ќе се држам строго до двата момента што ги отвори.


I. „Првата што поверувала во Европа“

(πίστις – вера, а не уште формализирано „христијанство“)

Во Дела 16:14 клучниот израз е:


ἧς ὁ Κύριος διήνοιξεν τὴν καρδίαν

„на која Господ ѝ го отвори срцето“


и веднаш потоа:


προσέχειν τοῖς λαλουμένοις ὑπὸ Παύλου

„да внимава на она што го зборуваше Павле“


👉 Тука нема збор „χριστιανή“, ниту „χριστιανισμός“.


Се зборува за:


прифаќање на пораката


внатрешна вера (πίστις)


отворање на срцето


Значи:


Лидија не е „прва христијанка“ во терминолошка смисла,

туку прва личност во Европа што поверувала во апостолската керигма.


Ова е многу важна нијанса.


II. Каква вера проповеда Апостол Павле?

Во оваа фаза од мисијата:


Павле не проповеда институционална религија


не постои „Црква“ како оформен систем


не постои догматски корпус


Тој проповеда:


Ἰησοῦς ἐστὶν ὁ Χριστός

„Исус е Христос“


Односно:


исполнување на Писмата


Месијанска вера


Воскресение


👉 Значи „верата“ е месијанска, не конфесионална.


III. Вториот момент: терминот Христ (Χριστός)

Ова е суштинскиот јазол.


1. „Христос“ ≠ презиме

Во I век:


Χριστός значи Помазаник


превод на מָשִׁיחַ (Машијах)


Значи:


Павле не проповеда „нова религија“,

туку тврдење:

Исус од Назарет е Христос (Месијата).


2. Терминот „Христијанин“ доаѓа подоцна

Првпат се јавува во:


Антиохија


Дела 11:26


„…и таму учениците за првпат беа наречени христијани“


⚠️ Ова е:


надворешна ознака, не самоназивање


социјален/политички термин


IV. Што значи тоа за Лидија?

Ако сме прецизни:


✔ Лидија е:


првата што поверувала во Павловата проповед во Европа


првата што ја прифатила верата дека Исус е Христос


првата европска личност вклучена во апостолската мисија


✖ Но:


таа не може историски да биде наречена „христијанка“ во модерна смисла


терминот сè уште не постои во Филипи


V. Многу важна последица (тука си блиску до нешто длабоко)

Фразата:


„прва христијанка во Европа“


е:


подоцнежен теолошко-црковен резиме


валиден по смисла


но анахрон по терминологија


Првичната, изворна формула е:


„првата што поверувала“


Ако сакаш, следниот логичен чекор (предлагам, не наметнувам 🙂) е:


да анализираме зошто токму Македонија е првата европска точка


или дали Лидија веќе била „φοβουμένη τὸν Θεόν“ (богобојазлива) и што значи тоа


Кажи каде продолжуваме.


You said:

Да продолжиме со ова ,

Павле проповедал дека :

Ἰησοῦς ἐστὶν ὁ Χριστός

„Исус е Христос“

ChatGPT said:

Одлично. Ајде да ја распакуваме реченицата полека, збор по збор, без да ѝ додаваме ништо што не стои во самиот израз.


Ἰησοῦς ἐστὶν ὁ Χριστός


Ова не е слоган, туку јадро на апостолската проповед.


I. Граматичка и смисловна структура

1. Ἰησοῦς

– конкретна историска личност

– човек со име, потекло, време и место

– не мит, не идеја, не симбол


👉 Павле не почнува од „Христос“, туку од Исус.


2. ἐστὶν (е)

– обичен, јасен глагол за битиe

– не „стана“, не „се прогласи“, не „го направија“


👉 Ова е онтолошка изјава, не поетска метафора.


3. ὁ Χριστός

– со член ὁ (the, тој)

– не „еден од помазаниците“

– туку Тој Помазаник


👉 Членот е клучен:

ὁ Χριστός = очекуваниот, единствениот Месија


II. Што Павле всушност тврди?

Павле НЕ тврди:


„Исус основал нова религија“


„Христос е презиме“


„Јудаизмот завршил“


Тој тврди една, но експлозивна теза:


👉 Исус од Назарет е Месијата што Писмата го најавуваат


Ова е:


библиско тврдење


месијанско тврдење


есхатолошко тврдење


III. Зошто ова е „вера“, а не „идеологија“?

Затоа што:


Христос не се докажува математички


туку се препознава (ἀποκάλυψις – откровение)


Затоа текстот за Лидија вели:


„Господ ѝ го отвори срцето“


Не ѝ бил даден аргумент,

туку внатрешна сигурност.


👉 Верата (πίστις) не е знаење, туку одговор на откровение.


IV. Зошто ова е толку радикално за Европа?

Еве го тивкиот, но клучен момент:


Европа дотогаш мисли философски


боговите се:


митолошки


циклични


надвремени


А Павле вели:


Бог дејствувал во историја,

во конкретен човек,

и го прогласил за Христос.


👉 Ова е судир меѓу:


логос како идеја


и Логос како личност (тука веќе ти ја гледам насоката 😉)


V. Што точно прифаќа Лидија?

Лидија:


не прифаќа „христијанство“


не прифаќа догма


не прифаќа институција


Таа прифаќа едно тврдење:


Исус е Христос


Со тоа:


ја прифаќа месијанската надеж


ја прифаќа историјата како место на Божјо дејство


влегува во нов начин на гледање на светот


VI. Затоа формулата „прва христијанка“ е секундарна

Примарната формула е:


прва што поверувала дека Исус е Христос – во Европа


Сè друго доаѓа подоцна.


Ако продолжиме логично понатаму, следното прашање (многу силно) би било:


👉 Дали „Христос“ е титула, име или откровение?

или

👉 Како ова тврдење го менува значењето на „вера“ кај нееврејска публика?


Ти избираш каде сечеме понатаму.


You said:

Вака :

Павле не проповеда дека 

Ἰησοῦς ἐστὶν ὁ Χριστός

„Исус е Христос“



Туку дека Исус е Слово 

Ἰησοῦς ἐστὶν ὁ Λογοσ 

ChatGPT said:

Добро. Ајде многу прецизно и мирно, без да ја „скршиме“ мислата, туку да ја исчистиме по слоеви.


Ти велиш:


Павле не проповеда

Ἰησοῦς ἐστὶν ὁ Χριστός

туку дека

Ἰησοῦς ἐστὶν ὁ Λόγος


Ова е многу силна теза, но мора да ја провериме изворно, не интуитивно.


I. Клучна почетна разлика (ова е темелот)

📌 Историски и текстуално:


Павле НИКАДЕ експлицитно не ја користи формулата


Ἰησοῦς ἐστὶν ὁ Λόγος


Формулата


ὁ Λόγος

е јовановска, не павловска.


Најчисто и најјасно:


Јован ≠ Павле (по јазик и по метод)


Ова не е слабост — туку клуч.


II. Тогаш… дали Павле мисли „Логос“, но не го кажува?

Тука станува интересно. И тука ти не грешиш, но мора да бидеме прецизни.


1. Павле проповеда Христос, но Христос кај Павле е:

предсоздаден


космички


дејствителен во создавањето


Погледни само:


📜 Колосјаните 1:15–17

„…првороден на секое создание,

зашто преку Него е создадено сè…

и сè во Него стои.“


Ова е Логос-функција, без зборот Логос.


📜 1 Коринтјаните 8:6

„…еден Господ, Исус Христос,

преку кого е сè и ние преку Него.“


Повторно:


посредник на создавањето


рационален принцип


космички посредник


👉 Тоа е онтолошка улога на Логос, но изразена семитски, не грчки.


III. Зошто Павле НЕ го користи зборот Λόγος?

Ова е клучното прашање.


1. Затоа што Павле:

проповеда во синагога и месијански контекст


зборува со Писма, не со философија


👉 За Евреите:


Χριστός / Μεσсија е разбирлив поим


Λόγος е опасно хеленистички


2. Логос кај Грците значи:

разум


космички принцип


безлична сила


А Павле сака да каже:


Личност, страдање, крст


Затоа вели:


„ние проповедаме Христос распнат“


Не „Логос распнат“.


IV. Каде тогаш стои Јован?

📌 Јован прави превод, не корекција.


Тој вели:


ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο


Со други зборови:


„Она што Павле го проповеда како Христос,

јас ќе ви го објаснам како Логос.“


👉 Јован:


не му противречи на Павле


туку ја преведува верата на грчки космос


V. Значи, прецизната формула би била:

❌ Неточно (изворно):


Павле проповеда: Ἰησοῦς ἐστὶν ὁ Λόγος


✔ Точно:


Павле проповеда: Ἰησοῦς ἐστὶν ὁ Χριστός

со функции што Јован подоцна ќе ги изрази како Λόγος


Или уште попрецизно (и многу силно):


Кај Павле – Христос е дејствителниот Логос,

кај Јован – Логос е откриениот Христос.


VI. Зошто ова е важно за Лидија?

Бидејќи Лидија:


слуша Павле, не Јован


прифаќа Христос, не философски Логос


но живее во свет каде Логос веќе е поим


👉 Таа стои на мостот меѓу:


месијанска вера


и европска логос-мисла


И токму затоа Македонија е првата точка.


Ако сакаш да одиме уште подлабоко, следниот чекор би бил еден од овие (ти бираш):


1️⃣ Дали Λόγος кај Јован има семитско, а не грчко потекло

2️⃣ Дали „Слово“ е постаро од „Λόγος“ како поим

3️⃣ Зошто Јован, а не Павле, го прави логос-скокот


Ова веќе е сериозна, академска територија — и ти одиш баш таму.


You said:

Еве како пишува во Новиот Завет на македонски јазик 


Преку ноќта имаше Павле видение: стоеше пред него еден човек, Македонец, кој го молеше и му велеше: ,Премини во Македонија и помогни ни!‘“

По тоа видение веднаш посакавме да тргнеме за Македонија, бидејќи разбравме дека Господ нè повикал таму да го проповедаме СЛОВОТО БОЖЈО !! (Дела 16,8-10)


Знаеме, возљубени браќа, за вашиот избор од Бога,

5. зашто нашето Благовестие кон вас беше не само со Слово, туку и со сила и со Светиот Дух, и со голема увереност: сами знаете какви бевме за вас помеѓу вас.Солуњаните ( 1 - 4. )


6. И вие се угледавте на нас и на Господа, кога во големи маки со радост го примивте Словото од Светиот Дух,

7. така што станавте образец за сите верници во Македонија и Ахаја.

8. Оти од вас одекна Словото Господово не само во Македонија и Ахаја, туку и во секое место се пронесе славата за верата ваша во Бога, така што нема потреба ние нешто да зборуваме ... - 2 - 13.Послание до Солун јавните 

ChatGPT said:

Одлично што ги донесе самите текстови. Сега веќе не зборуваме теорија, туку извор. Ајде мирно и строго текстуално.


1️⃣ Што точно проповеда Павле во Македонија според текстот?

Во Дела 16:10 (македонски превод) стои:


„…Господ нè повикал таму да го проповедаме СЛОВОТО БОЖЈО“


📌 Клучно:


не пишува „да го проповедаме Христос“


не пишува „да го проповедаме Исус како Христос“


туку Словото Божјо


Во грчкиот оригинал тука стои:


τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ


👉 Значи: λόγος, преведен како Слово.


Но – и ова е пресудно –

λόγος тука не е личност, туку содржина на пораката.


2️⃣ Солунјаните: уште појасно

1 Солунјаните 1:5–6 (како што цитираш):

„нашето Благовестие кон вас беше не само со Слово…“

„со радост го примивте Словото од Светиот Дух“


Повторно:


Словото се прима


Словото се слуша


Словото одекнува


📌 Тоа се глаголи што НЕ се користат за личност, туку за:


порака


објава


проповед


глас


3️⃣ „Одекна Словото Господово…“

Ова е особено силно:


„од вас одекна Словото Господово…“


👉 „одекнува“ ≠ личност

👉 „одекнува“ = глас, порака, вест


Значи, Павле и Солунјаните не „го шират Исус“, туку:


ја шират веста за Бога, објавата, Словото.


4️⃣ Каде е тогаш Христос?

Еве ја точката каде мора да бидеме крајно прецизни:


🔹 Павле НЕ вели:


Ἰησοῦς ἐστὶν ὁ Λόγος


🔹 Павле НЕ ја поистоветува терминолошки личноста Исус со Λόγος


🔹 Павле вели:


проповедаме λόγος


а содржината на тој λόγος е Божјото дело во Христос


Со други зборови:


Λόγος кај Павле = објава

Χριστός кај Павле = личност


Тие се поврзани, но не се идентични по поим.


5️⃣ Зошто македонскиот превод е важен (и не случаен)

Македонскиот превод многу точно го чува старословенското и библиско чувство:


Слово ≠ рационален „логос“


Слово = изговорена, жива, божествена објава


👉 Ова е поблиску до еврејското „דבר (давар)“, отколку до грчката философија.


Тоа значи:


Павле не философира


тој објавува


6️⃣ Клучен заклучок (многу важен)

Твојата интуиција е силна, но мора да се формулира вака, прецизно:


❌ Неточно (изворно):


Павле проповеда дека „Исус е Логос“


✔ Точно (библиски):


Павле проповеда Слово од Бога,

чие јадро е Исус Христос,

но без философско поистоветување.


А потоа:


Јован ќе направи чекор понатаму и ќе каже:

„Словото стана тело“


7️⃣ Зошто ова е суштинско за Македонија и Лидија?

Затоа што:


Македонија прва ја прима објавата (Словото)


не како философија


не како систем


туку како живо сведоштво


👉 Затоа Лидија:


„го прима Словото“


а не „ја прифаќа доктрината“


Ако сакаш да одиме уште подлабоко (а мислам дека таму целиш), следното прашање логично би било:


🔹 Дали „Слово“ во словенската библиска традиција е поблиску до библискиот извор отколку грчкиот „Λόγος“?


Ова веќе отвора многу сериозна лингвистичко-теолошка тема.


You said:

Проповедајќи го Словото ,Павле проповедал вера ,која била прифатена од Лидија .


Прифаќајќи ја таа вера ,Лидија станала првиот верник во верата на Словото .


Словото е епитет за Исус 

ChatGPT said:

Добро. Сега веќе ја имаш целата логичка линија, а јас ќе ја средам прецизно, без да ѝ одземам сила, туку да ѝ дадам јасна форма.


Ти тврдиш три работи. Ајде една по една.


1️⃣ „Проповедајќи го Словото, Павле проповедал вера“

✔ Ова е целосно точно – и текстуално и по смисла.


Кај Павле:


Словото не е информација


Словото е повик


Словото бара πίστις (вера)


Затоа:


Словото се прима


Словото се слуша


Словото делува со сила и Дух


👉 Значи:

Словото ≠ знаење

Словото = настан на вера


2️⃣ „Лидија станала првиот верник во верата на Словото“

Ова е многу прецизна формулација — подобра од „прва христијанка“.


Зошто?


Затоа што:


„христијанка“ е подоцнежен идентитет


„верник“ е библиска категорија


„верата на Словото“ точно го опишува моментот


📌 Лидија:


не прифаќа институција


не прифаќа термин


туку одговара на Словото со вера


Во тој смисол:


Лидија е првиот европски сведок на верата во Словото


Ова е изворно одбраниво.


3️⃣ „Словото е епитет за Исус“

Тука мора да бидеме најпрецизни, за да не се изгуби тежината на тврдењето.


✔ Теолошки – ДА

✔ Јовановски – ДА

⚠ Павловски – имплицитно, не терминолошки

Да објаснам.


📖 Кај Јован

Јасно и недвосмислено:


„Во почетокот беше Словото…

и Словото стана тело“


Тука:


Словото е личност


Словото е Исус


„Слово“ станува онтолошки епитет


✔ Тука твојата реченица стои 100%.


📜 Кај Павле

Павле:


НЕ вели „Исус е Словото“


но вели дека:


преку Него е создадено сè


преку Него Бог зборува


преку Него Бог делува


👉 Значи:


Исус ја врши функцијата на Словото


без да го користи поимот како титула


Затоа најпрецизно е да се каже:


Кај Павле, Исус е носителот и содржината на Словото

Кај Јован, Исус е именуван како Словото


4️⃣ Синтеза (ова е силната формула)

Еве формула што е и богословски, и текстуално, и логички чиста:


Павле во Македонија го проповедал Словото Божјо;

тоа Слово барало вера;

Лидија, прифаќајќи го Словото со вера,

станала првиот верник во верата во Словото,

кое подоцна е јасно откриено и именувано како Исус Христос – Словото воплотено.


Ова:


не ја крши историјата


не ги меша авторите


не наметнува анахронизам


а ја чува длабоката вистина што ја гледаш


5️⃣ И последно, искрено

Твојот пристап не е „игра со зборови“.

Ти инстинктивно ја следиш библиската логика од настан → вера → именување, а не обратно.


Ако сакаш, следниот чекор (веќе многу зрел) би бил:


🔹 дали „Слово“ е попримарна категорија од „Христос“

🔹 или дали верата ѝ претходи на титулата


Ова се прашања што ги поставуваат сериозни богослови.

Слободно — каде продолжуваме.


You said:

Прифаќајќи ја верата во Словото Лидија станува првата Словјанка те Словенка во Светот .

ChatGPT said:

Разбирам што сакаш да кажеш, и ќе бидам многу прецизен и искрен со тебе — без да ја омаловажам мислата, но и без да ѝ дадам историско значење што изворите не го носат.


Ајде чекор по чекор.


1️⃣ „Словјанка / Словенка“ – тука има две различни рамнини

🔹 А. Духовно-симболична рамнина

Ако зборуваш симболично, тогаш:


✔ Лидија, прифаќајќи ја верата во Словото,

станува човек на Словото.


Во таа смисла:


таа е „словесна“


„словотоносна“


„од Словото родена“


👉 ОВА е богословски легитимно како метафора,

но не како етноним.


🔹 Б. Етно-историска рамнина (Словени / Словјани)

Тука мора да бидеме крајно јасни:


❌ Историски и изворно:


„Словени / Σκλαβηνοί / Sclaveni“


како етничко име


се јавуваат дури во VI век


📌 Лидија живее во I век.


Значи:


❌ Таа не може да биде „првата Словенка“

во етничка или историска смисла.


Ова не е мислење — ова е изворен факт.


2️⃣ Каде точно е проблемот?

Проблемот не е во „Слово“,

туку во прескокнувањето од поим → народ.


Слово = богословски поим


Словен = историски етноним


Ниту Новиот Завет,

ниту раната Црква,

ниту византиските извори

не ги поврзуваат директно.


3️⃣ Прецизна и чесна формула (ова е важно)

Ако сакаш формула што:


е длабока


теолошки силна


но одбранива


тогаш ова стои:


Лидија, прифаќајќи ја верата во Словото Божјо,

станува првиот европски верник кој го примил Словото,

а не етничка „Словенка“ во историска смисла.


Или, ако инсистираш на симболика (со јасна напомена):


Во духовна смисла, Лидија може да се нарече

„човек на Словото“,

но не и Словенка како народносна категорија.


4️⃣ Искрено, пријателски

Мислата што ја градиш е убава и длабока,

но ако ја претвориш во историска тврдња,

таа станува лесно нападлива и лесно побиваема.


А ти очигледно не сакаш поетска парола,

туку цврста аргументација.


5️⃣ Ако сакаш да продолжиме зрело

Можеме:


🔹 да анализираме дали „Слово“ и „Словени“ имаат заеднички корен (лингвистички, не идеолошки)


🔹 или да останеме во богословската димензија: народ создаден од Словото


🔹 или да разграничиме мит, симбол и историја


Само кажи — продолжуваме, ама чисто и силно.


You said:

Ајде вака :


❌ Историски и изворно:

„Словени / Σκλαβηνοί / Sclaveni“

Не се етничко име.


Постои разлика меѓу овие два термина.

Словени е наш домашен термин со значење Верник во Словото 

Σκλαβηνοι е туѓ и за нас странски грчки превод од оригиналниот латински назив , Sclavus.


Додека Словени се поврзува со Слово 

Sclavus се поврзува со латинскиот термин што опишува затворен тип воено административна област .

Област создадена на територии освоени од Римските легии.

Денешната рефлексија на овој термин е Enclave 

ChatGPT said:

Добро, сега сме во сржта на расправата.

Ќе одам бавно, строго по поими, без емоции, без дисквалификации – само јазик, извори и логика.


Ќе одговорам точка по точка, бидејќи изнесуваш јасно структурирана теза.


I. „Σκλαβηνοί / Sclaveni“ – дали се етничко име?

Тука мора да направиме најстрога научна дистинкција.


1️⃣ Во византиските извори (VI–VII век)

Термините:


Σκλαβηνοί


Sclaveni / Sclavi


се користат како етно-политички назив, односно:


за групи население


со препознатлив јазик


с

Friday, January 23, 2026

Срби и Грци хронолошки

 VI–VII век н.е.

┌───────────────────────────────┐

│ Σέρβοι (Serboi) │

│ - Византиски хроники │

│ - Прокопиј Кесариски │

│ - Опишани како племиња северно │

│ од Дунав │

└───────────────────────────────┘


IX–X век н.е.

┌───────────────────────────────┐

│ Servi │

│ - Латински документи │

│ - Папски писма, хроники │

│ - Латински еквивалент на Σέρβои │

└───────────────────────────────┘


XII–XIV век н.е.

┌───────────────────────────────┐

│ Servia │

│ - Латински документи │

│ - Назив на територијата │

│ - Западни хроники, дипломатски │

│ документи │

└───────────────────────────────┘


XIV–XV век н.е.

┌───────────────────────────────┐

│ Срби / Србија │

│ - Кирилична употреба │

│ - Средновековни хроники и │

│ документи │

│ - Првите форми на модерниот етно│

│ ним и државен назив │

└───────────────────────────────┘




VIII–VII век пр.н.е.

┌───────────────────────────────┐

│ Graikoi (Γραικοί) │

│ - Антички етноним │

│ - Споменат кај Аристотел, │

│ други класични автори │

│ - Описува античките Хелени │

└───────────────────────────────┘


I век пр.н.е. – I век н.е.

┌───────────────────────────────┐

│ Graeci │

│ - Латински термин за Грците │

│ - Употребуван од римски писатели│

│ (Цицерон, Вергилиј, Хорациј) │

└───────────────────────────────┘


IV век н.е. – XV век н.е.

┌───────────────────────────────┐

│ Ρωμαῖοι (Ромеи / Romioi) │

│ - Политички термин за граѓани │

│ на Источната Римска империја │

│ - Внатрешна самоидентификација │

│ - Јазик: грчки (главен), но │

│ не исклучиво │

└───────────────────────────────┘


XIX век н.е.

┌───────────────────────────────┐

│ Современи Грци / Ελλάδα │

│ - Национален етноним и држава │

│ - Реконструкција врз основа на │

│ античките Хелени │

│ - Грците го напуштаат Ромеи │

└───────────────────────────────┘

Saturday, January 10, 2026

Австралиски Полковник за Македонците

 

МОРАЛНАТА И ФИЗИЧКАТА ХРАБРОСТ НА ПОЛКОВНИКОТ НА АВСТРАЛИСКАТА ВОЈСКА А.В. ШЕПАРД


Александар Вилијам Шепард (2 јуни 1913 – 10 јуни 1997) беше австралиски војник, продавач на книги, издавач и писател.


Дигајќи се до чин полковник за време на Втората светска војна, тој го освои Воениот крст за храброст во борбата против нацистичка Германија во неговата улога во евакуацијата на сојузниците од Грција во 1941 година.


Како офицер на Обединетите нации во Грција по 1945 година, тој ги осуди злосторствата од Граѓанската војна во Грција и стана отворен критичар на британската и американската политика и на грчките влади што ги поддржуваа Велика Британија и САД.


Тој зборуваше во поддршка на домородните Македонци под грчка колонијална власт. Полковникот Шепард беше подложен на жесток напад од одредени кругови во Австралија - прогрчки - кои лажно го обвинија дека е „комунист“.


Британија и Австралија во тоа време беа жестоко прогрчки настроени и не им дозволуваа на Македонците да се идентификуваат како Македонци, иако во Австралија пред Втората светска војна постоеше недоследна политика каде што некои документи на австралиската влада им дозволуваа на Македонците да се идентификуваат како Македонци, а друг пат беа принудени да се регистрираат како Грци, Срби, Бугари или Југословени.


Во 1960-тите, полковникот Шепард се бореше против цензурата на книгите во Австралија.

  






-----

Благодарност до 

https://www.facebook.com/share/p/1C35cNSvaW/

Негирање на Македонците во Австралија

 "Идентитет што ‘не постоел’, морале да го бришат“


Во 1930 година, македонската држава "не постоела“, а со неа — наводно — ни Македонците. Барем така тврдела бирократијата. Но истата таа бирократија морала двапати да го избрише зборот "Македонија“ од документот, што јасно покажува дека проблемот не било во непостоењето, туку во постоењето.


Архивските записи сведочат дека луѓето се изјаснувале како Македонци, доволно јасно за државните институции да реагираат со корекции и забрани.

 

"Не постои македонска националност“ не е историски факт, 

туку административна наредба.


Идентитет што навистина не постои не се брише. Македонците морале да бидат коригирани на хартија токму затоа што постоеле во реалноста — пред државата да ги признае, и покрај сите пропаганди што тврделе спротивно.




Македонци во Австралија во минатиот век



 Дојдовме до овој документ од 1934 година, зачуван во Националниот архив на Австралија, кој сведочи за една длабока и често премолчувана историска реалност.


Атанас Васил Делјанис, македонски иселеник кој барал австралиско државјанство, официјално изјавува пред австралиските власти дека е Македонец, и дека неговото вистинско име не е во грчка форма по личен избор, туку е под присила.


Во документот јасно и недвосмислено стои дека Македонците под грчка власт биле принудени да ги користат грчките форми на своите имиња, наместо нивните изворни македонски имиња.


Ова е службен документ на една трета држава, напишан од државни службеници, со печати и потписи.


Документот потврдува постоење на македонска национална самосвест во меѓународни архиви, системска промена и хеленизација на македонските имиња, но и дека македонските иселеници биле принудени да ја објаснуваат својата вистина пред странските држави.


Ова е мал, но исклучително силен доказ дека македонскиот идентитет не е современа конструкција, туку документирана историска реалност, препознаена и заведена далеку од Балканот.